Asiria^[1][2] foi un imperiu de l'antigüedá asitiáu nel suroeste asiáticu, nel norte de l'antigua Mesopotamia, el territoriu ente los ríos Tigris y Éufrates, mientres Babilonia ocuparía la parte sur.^[3] Les sos llendes fueron, al norte, los montes d'Armenia, al sur Caldea (Babilonia), al este la Media y al oeste Mesopotamia, ocupando'l norte de Mesopotamia,

Foi tamién conocíu como Subartu y, tres el so cayente, como Athura, Syria (griegu antiguu), Assyria (llatín) y Assuristan.

La so capital, Assur, a veres del Tigris, al llau del templu de la so principal divinidá, Assur, dio llugar al nome del país. Otres ciudaes importantes fueron Nínive (destruyida en 612 e.C.^[3]), Harrán, Calakh y Dur Sharrukin (anguaño Jorsabad).

Los asiriaos yeren un pueblu semitizáu y falaben un dialectu del acadiu, una llingua semítica. Les primeres inscripciones tán feches n'antiguu asiriu. Na lliteratura, emplegóse davezu'l sumeriu. Nel periodu neoasirianu, el llinguaxe taba influyíu pol araméu.