Japoński krzew o subtelnych dzwoneczkach i ognistych liściach. Enkianthus dzwonkowaty - uprawa i zastosowanie

Enkianthus dzwonkowaty (Enkianthus campanulatus) to krzew liściasty z rodziny wrzosowatych (Ericaceae), o wyprostowanym, dość wąskim pokroju. Pochodzi z górskich lasów Japonii. W polskich warunkach dorasta do 1,5-2,5 m wysokości i rośnie wolno - roczne przyrosty rzadko przekraczają kilkanaście centymetrów. Pędy są sztywne - układają się piętrowo, co nadaje roślinie charakterystyczną, lekko asymetryczną sylwetkę przypominającą pagodę.

Liście są eliptyczne, drobne, pokryte delikatnymi włoskami, skupione w okółkach na szczytach pędów. W sezonie mają ciemnozielony kolor, ale przed opadnięciem przebarwiają się na intensywne odcienie pomarańczu, czerwieni i złota - paleta barw zmienia się z dnia na dzień, tworząc efekt płonącej korony. Pod względem jesiennej kolorystyki enkianthus nie ma sobie równych wśród krzewów kwasolubnych.

Krzew kwitnie od połowy maja do połowy czerwca. Drobne, dzwonkowate kwiaty - o długości zaledwie 10-12 mm - mają barwę kremowo-żółtą z wyraźnymi czerwonymi prążkami na płatkach. Zebrane są w zwisające baldachogrona, osadzone u nasady młodych pędów. Kwitnienie trwa około trzech tygodni.

Wśród odmian ogrodowych wyróżnia się enkianthus dzwonkowaty 'Red Bells' o kwiatach z szerokim czerwonym obrzeżeniem, 'Albiflorus' z kremowobiałymi dzwoneczkami bez prążkowania oraz 'Showy Lantern' z intensywnie różowymi kwiatami i gęstym pokrojem.

Uprawa enkiantusa dzwonkowatego przypomina pielęgnację rododendronów i azalii - krzew ma podobne wymagania glebowe i siedliskowe. To roślina dla cierpliwych ogrodników, bo rośnie powoli, ale z każdym rokiem prezentuje się okazalej. Dodatkowym atutem jest miododajność - kwiaty enkiantusa przyciągają pszczoły i trzmiele w okresie, gdy w ogrodzie kwitnie jeszcze niewiele krzewów.

• Sadzenie 

Najlepszym terminem jest wczesna wiosna lub wrzesień, gdy gleba jest jeszcze ciepła. Dołek powinien być szerszy niż głębszy, ponieważ enkianthus wykształca płytki system korzeniowy. Między krzewami zachowaj odstęp 1-1,5 m.

• Podłoże

Gleba musi być kwaśna - optymalnie o pH 4,5-5,5. Podłoże powinno być próchnicze, lekkie, przepuszczalne i stale wilgotne, ale nie podmokłe. Cięższe gleby rozluźnij żwirem lub piaskiem i wzbogać torfem lub kompostem z igliwia.

• Stanowisko

Krzew najlepiej rośnie w półcieniu, w miejscu osłoniętym od silnych wiatrów. Toleruje również stanowiska słoneczne, jeśli gleba pozostaje wilgotna. Zbyt głęboki cień osłabia kwitnienie i ogranicza jesienne przebarwienia liści.

• Podlewanie 

Płytki system korzeniowy sprawia, że enkianthus jest wrażliwy na suszę. Podlewaj regularnie, szczególnie latem, używając miękkiej wody - deszczowej lub przegotowanej. Twarda, wapienna woda z kranu podnosi pH gleby i szkodzi roślinie.

• Nawożenie 

Wiosną zastosuj nawóz przeznaczony dla rododendronów lub roślin kwaśnolubnych. Dobrym uzupełnieniem jest cienka warstwa kompostu rozłożona pod krzewem. Ściółkowanie korą sosnową lub igliwiem utrzymuje wilgotność podłoża, obniża pH gleby i hamuje wzrost chwastów.

• Cięcie i zimowanie

Enkianthus kwitnie na zeszłorocznych przyrostach, dlatego ewentualne cięcie wykonuj dopiero po przekwitnięciu. Krzew ma naturalnie harmonijny pokrój i nie wymaga formowania - wystarczy usuwać suche lub uszkodzone pędy.

Roślina jest mrozoodporna (do ok. -23 °C), ale młode egzemplarze w chłodniejszych rejonach Polski zabezpiecz na zimę agrowłókniną. Ściółka z kory chroni płytkie korzenie przed przemarzaniem.

• Rozmnażanie

Enkianthus dzwonkowaty rozmnaża się z nasion lub przez sadzonki pędowe. Nasiona wysiewaj wiosną na wilgotne, kwaśne podłoże - kiełkują w ciągu kilku tygodni, ale siewki rosną bardzo powoli. Sadzonki półzdrewniałe pobieraj w drugiej połowie lata i ukorzeniaj w mieszance torfu z piaskiem pod osłoną. Rozmnażanie z nasion daje dużą zmienność w kolorze kwiatów i jesiennych liści.

• Choroby i szkodniki 

Enkianthus dzwonkowaty jest odporny na choroby i rzadko atakowany przez szkodniki. Sporadycznie mogą pojawić się tarczniki - pomoże na nie oprysk olejem parafinowym wykonany wczesną wiosną. Największym zagrożeniem dla rośliny jest niewłaściwe podłoże - zbyt alkaliczna lub zbyt mokra gleba prowadzi do chlorozy i gnicia korzeni.

Piętrowy pokrój, delikatne kwitnienie i ogniste jesienne barwy sprawiają, że enkianthus dzwonkowaty świetnie sprawdza się w ogrodach o naturalistycznym charakterze.

Jest doskonałym dopełnieniem niższych roślin kwasolubnych. Posadź go w towarzystwie rododendronów, azalii japońskich, pierisów czy kalmii szerokolistnej. Wszystkie te gatunki wymagają kwaśnej gleby, więc nie trzeba korygować warunków pod poszczególne rośliny.

W ogrodzie japońskim enkianthus wnosi typowo azjatycki charakter. Zestaw go z klonem palmowym, bambusem ogrodowym czy kosodrzewiną. Na tle ciemnozielonych iglaków jego jesienne kolory wyglądają szczególnie efektownie. Piętrowy pokrój dobrze komponuje się z kamiennymi elementami - latarniami, głazami narzutowymi i żwirową nawierzchnią.

W ogrodzie leśnym enkianthus dzwonkowaty rośnie w warunkach zbliżonych do naturalnych - w półcieniu, na próchnicznym podłożu, w towarzystwie paproci, funkii i traw ozdobnych.

Enkianthus sprawdza się również jako soliter na trawniku lub w dużej donicy na tarasie. Przy uprawie w pojemniku zapewnij mu odpowiedni drenaż, kwaśny substrat i regularne podlewanie - podłoże w donicach wysycha znacznie szybciej niż w gruncie. Niższe odmiany, takie jak 'Showy Lantern', są najodpowiedniejsze do tego celu.

Źródło: deccoria.pl