Latin
[edit]Alternative forms
[edit]Etymology
[edit]From disiungō (“to disjoin”) + -īvus.
Pronunciation
[edit]- (Classical Latin) IPA(key): [dɪs.jʊŋkˈtiː.wʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [dis.juŋkˈtiː.vus]
Adjective
[edit]disiūnctīvus (feminine disiūnctīva, neuter disiūnctīvum); first/second-declension adjective
- placed in opposition; disjunctive
Declension
[edit]First/second-declension adjective.
| singular | plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | |
| nominative | disiūnctīvus | disiūnctīva | disiūnctīvum | disiūnctīvī | disiūnctīvae | disiūnctīva |
| genitive | disiūnctīvī | disiūnctīvae | disiūnctīvī | disiūnctīvōrum | disiūnctīvārum | disiūnctīvōrum |
| dative | disiūnctīvō | disiūnctīvae | disiūnctīvō | disiūnctīvīs | ||
| accusative | disiūnctīvum | disiūnctīvam | disiūnctīvum | disiūnctīvōs | disiūnctīvās | disiūnctīva |
| ablative | disiūnctīvō | disiūnctīvā | disiūnctīvō | disiūnctīvīs | ||
| vocative | disiūnctīve | disiūnctīva | disiūnctīvum | disiūnctīvī | disiūnctīvae | disiūnctīva |
