Latin
[edit]Etymology
[edit]From indūcō (“lead, bring in”) + -īvus.
Pronunciation
[edit]- (Classical Latin) IPA(key): [ɪn.dʊkˈtiː.wʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [in.dukˈtiː.vus]
Adjective
[edit]inductīvus (feminine inductīva, neuter inductīvum); first/second-declension adjective
- relating to an assumption
Declension
[edit]First/second-declension adjective.
| singular | plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | |
| nominative | inductīvus | inductīva | inductīvum | inductīvī | inductīvae | inductīva |
| genitive | inductīvī | inductīvae | inductīvī | inductīvōrum | inductīvārum | inductīvōrum |
| dative | inductīvō | inductīvae | inductīvō | inductīvīs | ||
| accusative | inductīvum | inductīvam | inductīvum | inductīvōs | inductīvās | inductīva |
| ablative | inductīvō | inductīvā | inductīvō | inductīvīs | ||
| vocative | inductīve | inductīva | inductīvum | inductīvī | inductīvae | inductīva |
References
[edit]- “inductivus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “inductivus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
- "inductivus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
