Latin
[edit]Etymology
[edit]From interrogō (“to inquire, interrogate; argue”) + -īvus.
Pronunciation
[edit]- (Classical Latin) IPA(key): [ɪn.tɛr.rɔ.ɡaːˈtiː.wʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [in.ter.ro.ɡaˈtiː.vus]
Adjective
[edit]interrogātīvus (feminine interrogātīva, neuter interrogātīvum, adverb interrogātīvē); first/second-declension adjective
- Of or pertaining to a question; interrogative.
Declension
[edit]First/second-declension adjective.
| singular | plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | |
| nominative | interrogātīvus | interrogātīva | interrogātīvum | interrogātīvī | interrogātīvae | interrogātīva |
| genitive | interrogātīvī | interrogātīvae | interrogātīvī | interrogātīvōrum | interrogātīvārum | interrogātīvōrum |
| dative | interrogātīvō | interrogātīvae | interrogātīvō | interrogātīvīs | ||
| accusative | interrogātīvum | interrogātīvam | interrogātīvum | interrogātīvōs | interrogātīvās | interrogātīva |
| ablative | interrogātīvō | interrogātīvā | interrogātīvō | interrogātīvīs | ||
| vocative | interrogātīve | interrogātīva | interrogātīvum | interrogātīvī | interrogātīvae | interrogātīva |
Derived terms
[edit]Related terms
[edit]Descendants
[edit]- → Catalan: interrogatiu
- → English: interrogative
- → French: interrogatif
- → Galician: interrogativo
- → Italian: interrogativo
- → Portuguese: interrogativo
- → Spanish: interrogativo
References
[edit]- “interrogativus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “interrogativus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
