Latin
[edit]Etymology
[edit]Perfect passive participle of praemoneō.
Participle
[edit]praemonitus (feminine praemonita, neuter praemonitum); first/second-declension participle
Declension
[edit]First/second-declension adjective.
| singular | plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | |
| nominative | praemonitus | praemonita | praemonitum | praemonitī | praemonitae | praemonita |
| genitive | praemonitī | praemonitae | praemonitī | praemonitōrum | praemonitārum | praemonitōrum |
| dative | praemonitō | praemonitae | praemonitō | praemonitīs | ||
| accusative | praemonitum | praemonitam | praemonitum | praemonitōs | praemonitās | praemonita |
| ablative | praemonitō | praemonitā | praemonitō | praemonitīs | ||
| vocative | praemonite | praemonita | praemonitum | praemonitī | praemonitae | praemonita |
References
[edit]- “praemonitus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “praemonitus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- “praemonitus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
