Latin
[edit]Etymology
[edit]From vīrus (“slime, poisonous liquid”) + -ulentus (“full of, abounding in”).
Pronunciation
[edit]- (Classical Latin) IPA(key): [wiː.rʊˈɫɛn.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [vi.ruˈlɛn.tus]
Adjective
[edit]vīrulentus (feminine vīrulenta, neuter vīrulentum, superlative vīrulentissimus, adverb vīrulentē); first/second-declension adjective
Declension
[edit]First/second-declension adjective.
| singular | plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | |
| nominative | vīrulentus | vīrulenta | vīrulentum | vīrulentī | vīrulentae | vīrulenta |
| genitive | vīrulentī | vīrulentae | vīrulentī | vīrulentōrum | vīrulentārum | vīrulentōrum |
| dative | vīrulentō | vīrulentae | vīrulentō | vīrulentīs | ||
| accusative | vīrulentum | vīrulentam | vīrulentum | vīrulentōs | vīrulentās | vīrulenta |
| ablative | vīrulentō | vīrulentā | vīrulentō | vīrulentīs | ||
| vocative | vīrulente | vīrulenta | vīrulentum | vīrulentī | vīrulentae | vīrulenta |
Related terms
[edit]Descendants
[edit]References
[edit]- “virulentus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “virulentus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
