Flúor (stundum „flúr-“ í samsetningum, sbr. flúrljómun og flúrspat; dregið af latínu fluere „að flæða“^[4]) er frumefni með efnatáknið F og sætistöluna 9 í lotukerfinu. Flúor er eitrað, grængult og eingilt halógen, sem kemur fyrir hreint sem tvíatóma gas við staðalaðstæður. Flúor er eitt hvarfgjarnasta og rafeindadrægasta frumefnið. Í hreinu formi er flúor stórhættulegt og veldur efnabruna í snertingu við húð.

Flúor er 24. algengasta frumefnið í heiminum og það 13. algengasta í jarðskorpunni. Helstu upptök flúors er að finna í flúrspati, en af því dregur efnið nafn sitt. Flúrspati var fyrst lýst árið 1529. Steinefnið var notað til að lækka bræðslumark málma (auka flæðið). Árið 1810 var fyrst stungið upp á því að flúor væri frumefni. Erfitt og hættulegt var að greina það frá sameindum þess og sumir af fyrstu rannsakendum efnisins létust eða slösuðust við það.^[5] Það var ekki fyrr en árið 1886 sem Henri Moissan tókst að einangra flúor með rafgreiningu við lágan hita.^[6] Helsta notkun flúorgass er við auðgun úrans sem hófst með Manhattanverkefninu í síðari heimsstyrjöld.

Vegna þess hve dýrt er að gera hreint flúor, notast flestir við flúorsameindir í steinefnum. Helsta notkun þess er í stálframleiðslu. Flúrsýra er notuð til að búa til ýmis önnur flúoríð, eða breytt í krýólít, sem er notað við álframleiðslu. Flúorsambönd kolefnis eru oftast mjög stöðug. Lífræn flúorsambönd eru algengir kælimiðlar, auk þess að nýtast til að einangra rafmagnsvíra og í teflon. Lyf eins og atorvastatín og flúoxetín (Prozac) innihalda flúorsambönd kolefnis.

Flúoríð dregur úr tannskemmdum og því er gjarnan bætt í tannkrem og jafnvel í drykkjarvatn.^[7]