Penates sunt dei, qui salutem domus et familiae custodiunt. Fuerunt etiam penates publici quos Aeneas e Troia in Latium importasse dicebatur[1].
Notae
[recensere | fontem recensere]- ↑ Aeneis II.68-69 necnon 293. Confer commentarium sancti Augustini, de Civitate Dei I.3.7.
Fontes
[recensere | fontem recensere]- Dionysius Halicarnassensis, libro primo Antiquitatum Romanarum cap. LXVII-LXIX
Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Eduardus Jon. Guil. a Brunér, De penatibus Laviniensibus ac Jove indigete, Helsingforsiae: ex officina typographica Frenckelliana, 1848
- Annie Dubourdieu, Les origines et le développement du culte des Pénates à Rome. Romae: École française de Rome, 1989. ISBN=2-7283-0162-X (Collection de l'École française de Rome, vol. 118) Textus Recensio critica
- Jerzy Linderski,"Penates (Di Penates)" in Der Neue Pauly vol. 9 (Stutgardiae: Metzler, 2000. ISBN 3-476-01479-7) col..
|
Haec stipula ad religionem spectat. Amplifica, si potes! |
Categoriae celatae:
