Rodrigo foguèt rei dels visigòts d'Espanha entre 710 e 711. Èra filh del comte Teodofred e filhastre del rei Khindasvint. Demorèt a Còrdoa e foguèt fach duc de Betica. En morir Vitiza en 710, sos enemics lo causiron rei.

Los filhs de Vitiza se refugièron a Ceuta, qu'i governava lo comte Olbà, apelat tanben Julian, jos lo domeni de Mūsà ibn Nusayr. Negocièron lor ajuda per tal de recuperar lo tròn e l'auviatge familial. Mentre que Rodrigo assetjava Pampalona e luchava contra los bascos revoltats, los arabis, comandats per Tariq ibn Ziyad e ajudats per Olbà, passèron l'estrech e s'establiron al luòc apelat puèi Gibartar. Rodrigo tornèt a Còrdoa, organizèt l'armada e ne confièt sas doas alas als fraires de Vitiza. Mūsà mandèt de refortiments. Se liurèt la batalha al mejan de las vilas de Medina Sidònia e Vejer de la Frontera, pròche de l'estanh de La Janda, e durèt dempuèi lo 19 fins al 26 de julhet de 711. Los vitizans abandonèron l'armada, e lo centre d'aquela foguèt destrucha. Rodrigo despareguèt; moriguèt probablament pendent la batalha, mas se parla tanben sus l'existéncia de son sepulcre a Visèu, en Lusitània, ont se poguèt benlèu refugiar. La legenda de la filha de Julian (apelada la Cava), otratjada per Rodrigo, coma causa de l'entrada aràbia en Espanha, es pas estada istoricament demostrada.