| 👁 Ilustracja | |||
| Data i miejsce urodzenia | |||
|---|---|---|---|
| Klub | |||
| Wzrost |
178 cm[1] | ||
| Reprezentacja | |||
| Debiut w PŚ indywidualnie |
16 marca 2017 w Trondheim (48. miejsce) | ||
| Debiut w PŚ drużynowo |
21 stycznia 2017 w Zakopanem (10. miejsce) | ||
| Pierwsze punkty w PŚ |
29 listopada 2020 w Ruce (28. miejsce) | ||
| Rekord życiowy |
216,5 m na Vikersundbakken w Vikersund (18 marca 2017)[1][2] | ||
| |||
Casey Larson (ur. 16 grudnia 1998 w Barrington[1]) – amerykański skoczek narciarski. Olimpijczyk (2018, 2022). Uczestnik mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym (2017–2023), mistrzostw świata w lotach narciarskich (2020, 2022), mistrzostw świata juniorów (2016–2018) oraz zimowych igrzysk olimpijskich młodzieży (2016). Medalista mistrzostw kraju.
Brat skoczkini narciarskiej Cary Larson[3].
Spis treści
- 1 Przebieg kariery
- 2 Igrzyska olimpijskie
- 3 Mistrzostwa świata
- 4 Mistrzostwa świata w lotach
- 5 Mistrzostwa świata juniorów
- 6 Igrzyska olimpijskie młodzieży
- 7 Puchar Świata
- 8 Letnie Grand Prix
- 9 Puchar Kontynentalny
- 10 Letni Puchar Kontynentalny
- 11 FIS Cup
- 12 Uwagi
- 13 Przypisy
- 14 Bibliografia
Przebieg kariery
edytujZaczął uprawiać skoki narciarskie w wieku 6 lat[4] za namową swojej ówczesnej niani[3]. W oficjalnych zawodach międzynarodowych rozgrywanych pod egidą FIS zadebiutował w lutym 2012 w konkursach FIS Cupu, od razu zdobywając punkty tego cyklu[5].
W lutym 2016 wziął udział w zimowych igrzyskach olimpijskich młodzieży w Lillehammer – w konkursie indywidualnym chłopców zajął 6. miejsce, w konkursie skoków drużyn mieszanych, wraz z reprezentacją USA, był dziesiąty, a w sztafecie mieszanej, z amerykańskim zespołem, został sklasyfikowany na 8. pozycji[5][6]. W tym samym miesiącu wziął także udział w mistrzostwach świata juniorów w Râșnovie – w rywalizacji indywidualnej był 38., a w obu konkursach drużynowych (zarówno chłopców, jak i mieszanym), wraz z amerykańską reprezentacją, zajął 12. miejsca[5].
W Pucharze Kontynentalnym po raz pierwszy wystąpił w lipcu 2016 w ramach letniej edycji cyklu, a pierwsze punkty zdobył w sierpniu 2016 w Kuopio. Z kolei w zimowej edycji Pucharu Kontynentalnego zapunktował od razu w swoim pierwszym starcie, który miał miejsce w styczniu 2017 w Titisee-Neustadt[5].
20 stycznia 2017, w ramach zawodów w Zakopanem po raz pierwszy przystąpił do rywalizacji w Pucharze Świata, odpadając w kwalifikacjach. Dzień później po raz pierwszy wystąpił w zmaganiach drużynowych w zawodach najwyższej rangi, zajmując z amerykańskim zespołem 10. lokatę. W lutym 2017 po raz drugi w karierze wziął udział w mistrzostwach świata juniorów, zajmując w Park City 8. miejsce indywidualnie oraz 11. (zespół mężczyzn) i 12. (zespół mieszany) pozycję w konkursach drużynowych. W marcu 2017 w Lahti wystartował w mistrzostwach świata seniorów – w konkursach indywidualnych odpadł w kwalifikacjach (obiekt normalny) i zajął 46. lokatę, a w zmaganiach drużynowych z amerykańskim zespołem uplasował się na 11. pozycji[5].
16 marca 2017, w ramach turnieju Raw Air, zadebiutował w konkursie indywidualnym Pucharu Świata, zajmując 48. miejsce na skoczni w Trondheim[5]. Dwa później na Vikersundbakken w Vikersund skokiem na odległość 216,5 metra ustanowił swój rekord życiowy, poprawiając uzyskany dzień wcześniej wynik o 62 metry[7]. 25 marca 2017 z amerykańską reprezentacją zajął 7. miejsce w konkursie drużynowym w Planicy[5] (jest to najlepszy wynik Amerykanów w historii drużynowych zmagań mężczyzn w Pucharze Świata[8]).
Latem 2017 zadebiutował w Letnim Grand Prix. 20 stycznia 2018 po raz pierwszy uplasował się w drugiej dziesiątce konkursu Pucharu Kontynentalnego, zajmując w Erzurum 20. i 17. lokatę. W lutym 2018 wystartował w mistrzostwach świata juniorów – w konkursie indywidualnym był 12., a w zmaganiach drużynowych 12. (mężczyźni) i 10. (mikst). W tym samym miesiącu wziął też udział w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018 – w konkursie indywidualnym na skoczni normalnej był 39., na obiekcie dużym odpadł w kwalifikacjach, a w zmaganiach drużynowych zajął 9. lokatę[5]. Został wówczas również 100 000 mężczyzną w historii, który wystartował w nowożytnych igrzyskach olimpijskich[9].
W grudniu 2018 dwukrotnie stawał na najniższym stopniu podium słabo obsadzonych (w obu wystartowało niespełna 30 zawodników) konkursów FIS Cupu w Park City. W lutym 2019 wystartował w mistrzostwach świata seniorów – na skoczni dużej indywidualnie był 39., a drużynowo 11., z kolei na obiekcie normalnym w rywalizacji indywidualnej zajął 28. pozycję, po 1. serii plasując się na 13. miejscu i po raz pierwszy w karierze awansując do drugiej części zmagań indywidualnych w zawodach najwyższej rangi, a w konkursie drużyn mieszanych Amerykanie zajęli 10. lokatę[5].
W sierpniu 2019 w Hakubie po raz pierwszy zdobył punkty Letniego Grand Prix, plasując się na 29. pozycji. Zimą jednak notował słabsze wyniki – ani razu nie awansował do konkursu głównego Pucharu Świata, a punkty zdobywał jedynie w zawodach FIS Cupu[5].
Na początku sezonu letniego 2020 upadł po jednym z treningowych skoków i zwichnął bark, w wyniku czego przeszedł operację i opuścił resztę letniej części rywalizacji[10]. Od początku sezonu zimowego powrócił jednak do startów, a 29 listopada 2020, podczas zawodów w Ruce, zdobył swoje pierwsze punkty Pucharu Świata, plasując się na 28. pozycji. W grudniu 2020 w Planicy wystartował w mistrzostwach świata w lotach narciarskich, zajmując 39. lokatę w rywalizacji indywidualnej. W dalszej części sezonu 2020/2021 pięciokrotnie wystąpił w konkursie głównym Pucharu Świata, najwyżej klasyfikowanym będąc na 48. miejscu, w zawodach w Engelbergu. Wystartował na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2021. Indywidualnie zajął 46. pozycję na skoczni normalnej i 48. na dużej, zawody drużyn mieszanych zakończył na 12., a męskich – na 10. miejscu[5].
W sezonie 2021 Letniego Grand Prix punktował dwukrotnie (27. miejsce w drugim konkursie w Szczuczyńsku i 22. w Czajkowskim), zajmując także 8. lokatę w zmaganiach zespołów mieszanych w Czajkowskim. W sezonie zimowym 2021/2022 czterokrotnie brał udział w konkursach głównych Pucharu Świata, najwyżej plasując się na 48. pozycji. W lutym 2022 wystartował na zimowych igrzyskach olimpijskich – indywidualnie zajął 39. miejsce na skoczni normalnej i 43. na obiekcie dużym, a drużynowo uplasował się z amerykańskim zespołem na 10. pozycji. W marcu 2022 w Vikersund wziął udział w mistrzostwach świata w lotach narciarskich, zajmując 40. miejsce w konkursie indywidualnym[5].
W 2016 zdobył brązowe medale mistrzostw Stanów Zjednoczonych – zarówno na skoczni dużej[11], jak i normalnej[12]. Rok później został wicemistrzem kraju na skoczni dużej[13]. W 2018 zdobył srebrne medale na obu skoczniach[14]. W 2019 był drugi na skoczni normalnej[15]. W 2021[16] i 2022[17][18] zdobył złote medale na obu skoczniach.
Trzykrotnie ustanawiał rekord skoczni normalnej w kompleksie Howelsen Hill w Steamboat Springs (w grudniu 2015 skoczył na niej 105 metrów, a wynik ten wyrównał także rok i trzy lata później)[19].
We wrześniu 2025 ogłosił zakończenie kariery sportowej[20].
Indywidualnie
edytuj| 2018 👁 Korea Południowa Pjongczang |
– | 39. miejsce (K-98), nie zakwalifikował się (K-125)[21] |
| 2022 👁 Chiny Pekin/Zhangjiakou |
– | 39. miejsce (K-95), 43. miejsce (K-125) |
Drużynowo
edytuj| 2018 👁 Korea Południowa Pjongczang |
– | 9. miejsce[a] |
| 2022 👁 Chiny Pekin/Zhangjiakou |
– | 10. miejsce[b] |
Starty C. Larsona na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo
edytuj| Miejsce | Dzień | Rok | Miejscowość | Skocznia | Punkt K | HS | Konkurs | Skok 1 | Skok 2 | Nota | Strata | Zwycięzca |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 39. | 10 lutego | 2018 | 👁 Korea Południowa Pjongczang |
Alpensia Jumping Park | K-98 | HS-109 | indywid. | 97,0 m | – | 89,4 pkt | 169,9 pkt | Andreas Wellinger |
| NQ | 17 lutego | 2018 | 👁 Korea Południowa Pjongczang |
Alpensia Jumping Park | K-125 | HS-142 | indywid. | 104,5 m | 61,1 pkt | Nie zakwalifikował się. | ||
| 9. | 19 lutego | 2018 | 👁 Korea Południowa Pjongczang |
Alpensia Jumping Park | K-125 | HS-142 | druż.[a] | 111,5 m | – | 377,2 pkt (85,7 pkt) | 721,3 pkt | Norwegia |
| 39. | 6 lutego | 2022 | 👁 Chiny Zhangjiakou |
Snow Ruyi | K-95 | HS-106 | indywid. | 96,5 m | – | 113,2 pkt | 161,8 pkt | Ryōyū Kobayashi |
| 43. | 12 lutego | 2022 | 👁 Chiny Zhangjiakou |
Snow Ruyi | K-125 | HS-140 | indywid. | 123,0 m | – | 107,5 pkt | 188,6 pkt | Marius Lindvik |
| 10. | 14 lutego | 2022 | 👁 Chiny Zhangjiakou |
Snow Ruyi | K-125 | HS-140 | druż.[b] | 106,0 m | – | 261,0 pkt (68,5 pkt) | 681,7 pkt | Austria |
Indywidualnie
edytuj| 2017 👁 Finlandia Lahti |
– | nie zakwalifikował się (K-90)[22], 46. miejsce (K-116) |
| 2019 👁 Austria Seefeld/Innsbruck |
– | 38. miejsce (K-120), 28. miejsce (K-99) |
| 2021 👁 Niemcy Oberstdorf |
– | 46. miejsce (K-95), 48. miejsce (K-120) |
| 2023 👁 Słowenia Planica |
– | 39. miejsce (K-95), 36. miejsce (K-125) |
| 2025 👁 Norwegia Trondheim |
– | 40. miejsce (K-94) |
Drużynowo
edytuj| 2017 👁 Finlandia Lahti |
– | 11. miejsce (K-116)[c] |
| 2019 👁 Austria Seefeld/Innsbruck |
– | 11. miejsce (K-120)[d], 10. miejsce (drużyna mieszana/K-99)[e] |
| 2021 👁 Niemcy Oberstdorf |
– | 12. miejsce (drużyna mieszana/K-95)[f], 10. miejsce (K-120)[g] |
| 2023 👁 Słowenia Planica |
– | 10. miejsce (drużyna mieszana/K-95)[h], 8. miejsce (K-125)[i] |
Starty C. Larsona na mistrzostwach świata – szczegółowo
edytuj| Miejsce | Dzień | Rok | Miejscowość | Skocznia | Punkt K | HS | Konkurs | Skok 1 | Skok 2 | Nota | Strata | Zwycięzca |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| NQ | 25 lutego | 2017 | 👁 Finlandia Lahti |
Salpausselkä | K-90 | HS-100 | indywid. | 83,0 m | 92,7 pkt | Nie zakwalifikował się. | ||
| 46. | 2 marca | 2017 | 👁 Finlandia Lahti |
Salpausselkä | K-116 | HS-130 | indywid. | 102,5 m | – | 86,3 pkt | 193,0 pkt | Stefan Kraft |
| 11. | 4 marca | 2017 | 👁 Finlandia Lahti |
Salpausselkä | K-116 | HS-130 | druż.[c] | 93,0 m | – | 365,1 pkt (64,8 pkt) | 739,1 pkt | Polska |
| 38. | 23 lutego | 2019 | 👁 Austria Innsbruck |
Bergisel | K-120 | HS-130 | indywid. | 115,0 m | – | 93,9 pkt | 185,5 pkt | Markus Eisenbichler |
| 11. | 24 lutego | 2019 | 👁 Austria Innsbruck |
Bergisel | K-120 | HS-130 | druż.[d] | 113,0 m | – | 342,5 pkt (87,9 pkt) | 645,0 pkt | Niemcy |
| 28. | 1 marca | 2019 | 👁 Austria Seefeld |
Toni-Seelos-Olympiaschanze | K-99 | HS-109 | indywid. | 92,0 m | 88,0 m | 182,3 pkt | 36,0 pkt | Dawid Kubacki |
| 10. | 2 marca | 2019 | 👁 Austria Seefeld |
Toni-Seelos-Olympiaschanze | K-99 | HS-109 | druż. miesz.[e] | 95,5 m | – | 364,9 pkt (99,9 pkt) | 647,3 pkt | Niemcy |
| 46. | 27 lutego | 2021 | 👁 Niemcy Oberstdorf |
Schattenbergschanze | K-95 | HS-106 | indywid. | 90,5 m | – | 99,4 pkt | 169,4 pkt | Piotr Żyła |
| 12. | 28 lutego | 2021 | 👁 Niemcy Oberstdorf |
Schattenbergschanze | K-95 | HS-106 | druż. miesz.[f] | 79,0 m | – | 258,6 pkt (67,2 pkt) | 742,2 pkt | Niemcy |
| 48. | 5 marca | 2021 | 👁 Niemcy Oberstdorf |
Schattenbergschanze | K-120 | HS-137 | indywid. | 93,5 m | – | 52,5 pkt | 224,0 pkt | Stefan Kraft |
| 10. | 6 marca | 2021 | 👁 Niemcy Oberstdorf |
Schattenbergschanze | K-120 | HS-137 | druż.[g] | 95,5 m | – | 237,4 pkt (45,8 pkt) | 809,2 pkt | Niemcy |
| 39. | 25 lutego | 2023 | 👁 Słowenia Planica |
Srednja skakalnica | K-95 | HS-102 | indywid. | 92,5 m | – | 108,7 pkt | 153,1 pkt | Piotr Żyła |
| 10. | 26 lutego | 2023 | 👁 Słowenia Planica |
Srednja skakalnica | K-95 | HS-102 | druż. miesz.[h] | 89,0 m | – | 412,2 pkt (114,2 pkt) | 605,0 pkt | Niemcy |
| 36. | 3 marca | 2023 | 👁 Słowenia Planica |
Bloudkova velikanka | K-125 | HS-138 | indywid. | 120,0 m | – | 105,5 pkt | 182,0 pkt | Timi Zajc |
| 8. | 4 marca | 2023 | 👁 Słowenia Planica |
Bloudkova velikanka | K-125 | HS-138 | druż.[i] | 124,5 m | 122,0 m | 975,4 pkt (242,2 pkt) | 203,5 pkt | Słowenia |
| 40. | 2 marca | 2025 | 👁 Norwegia Trondheim |
Granåsen | K-94 | HS-102 | indywid. | 93,0 m | – | 101,0 pkt | 164,5 pkt | Marius Lindvik |
Indywidualnie
edytuj| 2020 👁 Słowenia Planica |
– | 39. miejsce |
| 2022 👁 Norwegia Vikersund |
– | 40. miejsce |
Starty C. Larsona na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo
edytuj| Miejsce | Dzień | Rok | Miejscowość | Skocznia | Punkt K | HS | Konkurs | Skok 1 | Skok 2 | Skok 3 | Skok 4 | Nota | Strata | Zwycięzca |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 39. | 11–12 grudnia | 2020 | 👁 Słowenia Planica |
Letalnica | K-200 | HS-240 | indywid. | 181,5 m | – | – | – | 141,5 pkt | 735,7 pkt | Karl Geiger |
| 40. | 11–12 marca | 2022 | 👁 Norwegia Vikersund |
Vikersundbakken | K-200 | HS-240 | indywid. | 139,5 m | – | – | – | 92,5 pkt | 761,7 pkt | Marius Lindvik |
Indywidualnie
edytuj| 2016 👁 Rumunia Râșnov |
– | 38. miejsce |
| 2017 👁 Stany Zjednoczone Park City |
– | 8. miejsce |
| 2018 👁 Szwajcaria Kandersteg |
– | 12. miejsce |
Drużynowo
edytuj| 2016 👁 Rumunia Râșnov |
– | 12. miejsce[j], 12. miejsce (drużyna mieszana)[k] |
| 2017 👁 Stany Zjednoczone Park City |
– | 11. miejsce[l], 12. miejsce (drużyna mieszana)[m] |
| 2018 👁 Szwajcaria Kandersteg |
– | 12. miejsce[n], 10. miejsce (drużyna mieszana)[o] |
Starty C. Larsona na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo
edytuj| Miejsce | Dzień | Rok | Miejscowość | Skocznia | Punkt K | HS | Konkurs | Skok 1 | Skok 2 | Nota | Strata | Zwycięzca |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 38. | 23 lutego | 2016 | 👁 Rumunia Râșnov |
Trambulina Valea Cărbunării | K-90 | HS-100 | indywid. | 87,0 m | – | 98,1 pkt | 150,9 pkt | David Siegel |
| 12. | 24 lutego | 2016 | 👁 Rumunia Râșnov |
Trambulina Valea Cărbunării | K-90 | HS-100 | druż. miesz.[k] | 74,0 m | – | 285,8 pkt (72,9 pkt) | 597,0 pkt | Słowenia |
| 12. | 24 lutego | 2016 | 👁 Rumunia Râșnov |
Trambulina Valea Cărbunării | K-90 | HS-100 | druż.[j] | 80,0 m | – | 290,9 pkt (76,4 pkt) | 575,8 pkt | Niemcy |
| 8. | 1 lutego | 2017 | 👁 Stany Zjednoczone Park City |
Utah Olympic Park | K-90 | HS-100 | indywid. | 92,0 m | 92,0 m | 250,2 pkt | 13,0 pkt | Viktor Polášek |
| 11. | 3 lutego | 2017 | 👁 Stany Zjednoczone Park City |
Utah Olympic Park | K-90 | HS-100 | druż.[l] | 94,0 m | – | 361,2 pkt (112,0 pkt) | 571,1 pkt | Słowenia |
| 12. | 1 lutego | 2018 | 👁 Szwajcaria Kandersteg |
Lötschberg-Schanze | K-95 | HS-106 | indywid. | 95,0 m | 93,5 m | 248,5 pkt | 42,9 pkt | Marius Lindvik |
| 12. | 3 lutego | 2018 | 👁 Szwajcaria Kandersteg |
Lötschberg-Schanze | K-95 | HS-106 | druż.[n] | 86,5 m | – | 339,8 pkt (101,3 pkt) | 728,7 pkt | Niemcy |
| 10. | 4 lutego | 2018 | 👁 Szwajcaria Kandersteg |
Lötschberg-Schanze | K-95 | HS-106 | druż. miesz.[o] | 94,0 m | – | 302,1 pkt (101,4 pkt) | 567,2 pkt | Norwegia |
Indywidualnie
edytuj| 2016 👁 Norwegia Lillehammer |
– | 6. miejsce |
Drużynowo
edytuj| 2016 👁 Norwegia Lillehammer |
– | 10. miejsce (drużyna mieszana)[p], 8. miejsce (sztafeta mieszana)[q] |
Starty C. Larsona na igrzyskach olimpijskich młodzieży – szczegółowo
edytuj| Miejsce | Dzień | Rok | Miejscowość | Skocznia | Punkt K | HS | Konkurs | Skok 1 | Skok 2 | Nota | Strata | Zwycięzca |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 6. | 16 lutego | 2016 | 👁 Norwegia Lillehammer |
Lysgårdsbakken | K-90 | HS-100 | indywid. | 97,0 m | 87,0 m | 221,5 pkt | 41,3 pkt | Bor Pavlovčič |
| 10. | 18 lutego | 2016 | 👁 Norwegia Lillehammer |
Lysgårdsbakken | K-90 | HS-100 | druż. miesz.[p] | 92,5 m | 89,0 m | 531,6 pkt (212,2 pkt) | 177,9 pkt | Słowenia |
| 8. | 19 lutego | 2016 | 👁 Norwegia Lillehammer |
Lysgårdsbakken | K-90 | HS-100 | sztaf. miesz[r][q]. | 92,5 m | 286,2 pkt (112,3 pkt) | +2:09,8 s | Rosja | |
Miejsca w klasyfikacji generalnej
edytuj| Sezon | Miejsce[23] |
|---|---|
| 2020/2021 | 71. |
| 2022/2023 | 66. |
Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych Pucharu Świata
edytuj.svg){kind=link}
.svg){kind=link}
.svg){kind=link}
.svg){kind=link}
.svg){kind=link}
Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych Pucharu Świata
edytujMiejsca w klasyfikacji generalnej
edytuj| Sezon | Miejsce[23] |
|---|---|
| 2020/2021 | 71. |
| 2024/2025 | 54. |
Miejsca w klasyfikacji generalnej
edytuj| Sezon | Miejsce[23] |
|---|---|
| 2017 | 55. |
| 2019 | 66. |
| 2022 | 50. |
| 2023 | 40. |
Miejsca w klasyfikacji generalnej
edytuj| Sezon | Miejsce[6] |
|---|---|
| 2018 | 57. |
| 2019 | 67. |
| 2021 | 66. |
| 2022 | 62. |
| 2023 | 34. |
| 2024 | 43. |
Miejsca w klasyfikacji generalnej
edytuj| Sezon | Miejsce[24] |
|---|---|
| 2019 | 71. |
| 2021 | 70. |
| 2023 | 43. |
| Źródło[5][6] | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 2017 | 👁 Wisła HS134 | ||||||||
| 12 | |||||||||
| 2019 | 👁 Wisła HS134 |
👁 Hinterzarten HS108 (mikst) |
👁 Zakopane HS140 | ||||||
| - | - | 10 | |||||||
| 2021 | 👁 Czajkowskij HS140 (mikst) | ||||||||
| 8 | |||||||||
| Legenda | |||||||||
| 1 2 3 4-8 poniżej 8 – brak startu | |||||||||
Miejsca w klasyfikacji generalnej
edytuj| Sezon | Miejsce[25] |
|---|---|
| 2016/2017 | 124. |
| 2017/2018 | 82. |
| 2018/2019 | 84. |
| 2021/2022 | 92. |
| 2023/2024 | 72. |
Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego
edytuj
.svg){kind=link}
Miejsca w klasyfikacji generalnej
edytuj| Sezon | Miejsce[25] |
|---|---|
| 2016 | 94. |
| 2019 | 96. |
| 2021 | 95. |
| 2022 | 24. |
| 2023 | 29. |
Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego
edytuj.svg){kind=link}
Miejsca w klasyfikacji generalnej
edytuj| Sezon | Miejsce[6] |
|---|---|
| 2017 | 44. |
Miejsca w klasyfikacji generalnej
edytuj| Sezon | Miejsce[26] |
|---|---|
| 2011/2012 | 248. |
| 2012/2013 | 154. |
| 2014/2015 | 169. |
| 2016/2017 | 80. |
| 2018/2019 | 37. |
| 2019/2020 | 34. |
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych FIS Cupu chronologicznie
edytuj| Lp. | Dzień | Rok | Miejscowość | Skocznia | Punkt K | HS | Skok 1 | Skok 2 | Nota | Lok. | Strata | Zwycięzca |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1. | 19 grudnia | 2018 | 👁 Stany Zjednoczone Park City |
Utah Olympic Park | K-90 | HS-100 | 96,5 m | 90,5 m | 237,4 pkt | 3. | 7,1 pkt | Luca Egloff |
| 2. | 20 grudnia | 2018 | 👁 Stany Zjednoczone Park City |
Utah Olympic Park | K-90 | HS-100 | 94,5 m | 93,0 m | 255,2 pkt | 3. | 13,0 pkt | Luca Egloff |
| 3. | 3 sierpnia | 2019 | 👁 Słowenia Ljubno |
Logarska dolina | K-85 | HS-94 | 86,0 m | 86,5 m | 252,5 pkt | 3. | 5,6 pkt | Stefan Rainer |
| 3. | 4 sierpnia | 2019 | 👁 Słowenia Ljubno |
Logarska dolina | K-85 | HS-94 | 92,5 m | 87,5 m | 235,9 pkt | 3. | 4,7 pkt | Jernej Presečnik |
.svg){kind=link}
Uwagi
edytuj- ↑ a b Skład zespołu: Casey Larson, William Rhoads, Michael Glasder i Kevin Bickner
- ↑ a b Skład zespołu: Decker Dean, Patrick Gasienica, Kevin Bickner i Casey Larson
- ↑ a b Skład zespołu: Casey Larson, William Rhoads, Michael Glasder i Kevin Bickner
- ↑ a b Skład zespołu: Patrick Gasienica, Andrew Urlaub, Kevin Bickner i Casey Larson
- ↑ a b Skład zespołu: Nina Lussi, Kevin Bickner, Nita Englund i Casey Larson
- ↑ a b Skład zespołu: Annika Belshaw, Casey Larson, Paige Jones i Decker Dean
- ↑ a b Skład zespołu: Andrew Urlaub, Erik Belshaw, Casey Larson i Decker Dean
- ↑ a b Skład zespołu: Annika Belshaw, Casey Larson, Paige Jones i Andrew Urlaub
- ↑ a b Skład zespołu: Decker Dean, Casey Larson, Andrew Urlaub i Erik Belshaw
- ↑ a b Skład zespołu: Patrick Gasienica, Nathan Mattoon, Casey Larson i Kevin Bickner
- ↑ a b Skład zespołu: Gabriella Armstrong, Casey Larson, Logan Sankey i Kevin Bickner
- ↑ a b Skład zespołu: Decker Dean, Patrick Gasienica, Trevor Edlund i Casey Larson
- ↑ Skład zespołu: Anna Hoffmann, Trevor Edlund, Samantha Macuga i Casey Larson
- ↑ a b Skład zespołu: Decker Dean, Hunter Gibson, Andrew Urlaub i Casey Larson
- ↑ a b Skład zespołu: Annika Belshaw, Andrew Urlaub, Logan Sankey i Casey Larson
- ↑ a b Skład zespołu: Logan Sankey, Ben Loomis i Casey Larson
- ↑ a b Skład zespołu: Logan Sankey, Casey Larson, Ben Loomis, Hannah Halvorsen i Hunter Wonders
- ↑ Drużyna składa się z jednej biegaczki i biegacza narciarskiego, skoczkini i skoczka narciarskiego, a także kombinatora norweskiego. Zawody składają się z trzech skoków (skoczkini, skoczek, kombinator norweski) na skoczni HS100 i biegu sztafetowego 3×3,3 km s. dowolnym (biegaczka, biegacz narciarski oraz kombinator norweski).
Przypisy
edytuj- ↑ a b c Casey LARSON - sylwetka. skijumping.pl. [dostęp 2024-12-03].
- ↑ Rekordy życiowe skoczków narciarskich. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2024-12-03].
- ↑ a b Paweł Borkowski: Larsonowie bezkonkurencyjni w Steamboat Springs. Nowy rekord skoczni. skijumping.pl, 2015-12-08. [dostęp 2017-01-19].
- ↑ CASEY LARSON. usanordic.org. [dostęp 2017-01-19]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s Casey LARSON - Athlete Biography - Ski Jumping. fis-ski.com. [dostęp 2024-12-03]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j LARSON Casey 1998.12.16 USA. wyniki-skoki.pl. [dostęp 2024-12-03].
- ↑ Andrzej Mysiak: Sobota w Vikersund: Dwa rekordy świata, trzy rekordy krajów, czternastu skoczków z życiówkami. skokinarciarskie.pl, 2017-03-19. [dostęp 2017-12-23].
- ↑ USA. wyniki-skoki.pl. [dostęp 2017-12-23].
- ↑ CHRÖS MCDOUGALL: U.S. Ski Jumper Casey Larson Is The 100,000th Man To Compete At The Olympics. teamusa.org, 2018-02-08. [dostęp 2018-05-01]. (ang.).
- ↑ Bartosz Leja: Larson poważnie kontuzjowany, Scharffs kończy przygodę ze skokami. skokipolska.pl, 2020-06-24. [dostęp 2020-11-29].
- ↑ Dominik Formela: Jerome i Rhoads mistrzami USA, rekordowy lot Boyd-Clowesa. skijumping.pl, 2016-07-31. [dostęp 2017-01-19].
- ↑ 2017 US Ski Jumping Championships Lake Placid, New York October 9, 2016 Normal Hill Official Results. usanordic.org, 2016-10-09. [dostęp 2017-01-19]. (ang.).
- ↑ US Large Hill Ski Jumping Championships HS-134 July 29, 2017, Park City, Utah Official Special Jumping Results. assets.ngin.com, 2017-07-29. [dostęp 2017-12-23]. (ang.).
- ↑ Dominik Formela: Englund i Bickner mistrzami USA. skijumping.pl, 2018-08-01. [dostęp 2018-08-08].
- ↑ Dominik Formela: Bickner i Lussi mistrzami USA. skijumping.pl, 2019-07-29. [dostęp 2019-07-29].
- ↑ Dominik Formela: Casey Larson i Annika Belshaw niepokonani na krajowym podwórku. skijumping.pl, 2021-07-31. [dostęp 2021-10-17].
- ↑ Dominik Formela: Casey Larson i Annika Belshaw mistrzami USA na skoczni normalnej. skijumping.pl, 2022-10-01. [dostęp 2022-10-02].
- ↑ Dominik Formela: Annika Belshaw i Casey Larson mistrzami USA na dużej skoczni. skijumping.pl, 2022-10-02. [dostęp 2022-10-02].
- ↑ Skocznie » Stany Zjednoczone » Kolorado » Steamboat Springs. skisprungschanzen.com. [dostęp 2017-01-19].
- ↑ Dominik Formela: Casey Larson żegna się ze skokami. skijumping.pl, 2025-09-24. [dostęp 2025-09-25].
- ↑ Wyniki na oficjalnej stronie FIS. 2018-02-16. [dostęp 2018-02-17]. (ang.).
- ↑ Wyniki na oficjalnej stronie FIS. 2017-02-24. [dostęp 2017-02-24]. (ang.).
- ↑ a b c Casey LARSON - Athlete Biography - Ski Jumping; World Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-03-31]. (ang.).
- ↑ Casey LARSON - Athlete Biography - Ski Jumping; Grand Prix Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-10-08]. (ang.).
- ↑ a b Casey LARSON - Athlete Biography - Ski Jumping; Continental Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2024-03-17]. (ang.).
- ↑ Casey LARSON - Athlete Biography - Ski Jumping; FIS Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-03-31]. (ang.).
Bibliografia
edytuj- Casey LARSON - Athlete Biography - Ski Jumping. fis-ski.com. [dostęp 2024-12-03]. (ang.).
- LARSON Casey 1998.12.16 USA. wyniki-skoki.pl. [dostęp 2024-12-03].