Dandyzm – wyszukana, niekiedy przesadna, elegancja w sposobie bycia. Charakteryzuje się szczegółową dbałością o strój w najmodniejszym fasonie i nienaganne maniery. Często przesadną kurtuazją. Dandysów wyrożniała oryginalność zarówno w wyglądzie, jak i zachowaniu^[1].

Dandyzm jako nieformalny ruch społeczny był następstwem XVIII wiecznego Macaronizmu(inne języki). Spopularyzował się przede wszystkim w środowiskach artystycznych XIX wieku jako wyraz buntu wobec szarej mieszczańskiej rzeczywistości. Z tego powodu dandysi nosili przesadnie barwne stroje (nawet jak na XIX wiek), prowadzili dysputy o najmodniejszych krojach odzieży oraz przestrzegali niekiedy karykaturalnej etykiety. Jako iż dandyzm wywodził się z kręgów artystycznych, to w jego założeniach było niejako obycie również z kulturą, poezją i sztuką. Jednak wraz z popularyzacją ruchu zaczał on przybierać formę pozbawioną artystycznego pierwiastka, co skutkowało banalizacją całego nurtu.

Żywot dandysa prowadzili m.in. pierwszy dandys Beau Brummell, Zygmunt Krasiński, Alfred de Musset, George Gordon Byron, Charles Baudelaire, Juliusz Słowacki czy Oscar Wilde.