Donald Matthew Redman (ur. 29 lipca 1900 w Piedmont, zm. 30 listopada 1964 w Nowym Jorku)^[1] – afroamerykański bandlider jazzowy, multiinstrumentalista, aranżer i kompozytor. Pionier aranżacji jazzowej, współtwórca stylu swing^[2].

Pochodził z muzycznej rodziny. Jego ojciec – Daniel był znanym w okolicy nauczycielem muzyki, matka – Henrietta zaś śpiewaczką^[2]. Miał brata, Lewisa, który przez wiele lat prowadził zespół w Cumberland^[2]. Był stryjem saksofonisty Deweya Redmana – ojca jazzmanów Joshuy i Carlosa^[3]. Sam był cudownym dzieckiem – w wieku trzech lat grał na trąbce, a przed ukończeniem dwunastu w pełni opanował wszystkie instrumenty dęte, łącznie z obojem^[2]. Już jako uczeń szkoły średniej pisał aranżacje^[4]. W 1920 uzyskał dyplom licencjacki w dziedzinie muzyki w Storer College w Harper’s Ferry^[4].

Po roku pracy w Piedmont przeniósł się do Pittsburgha i zaangażował w zespole Billa Paige’a Broadway Syncopators, z którym w marcu 1923 przyjechał do Nowego Jorku^[2]. Jeszcze w tym samym roku poznał Fletchera Hendersona, który zaprosił go do wspólnych nagrań, a na początku 1924 przyjął do swojej nowo formowanej orkiestry^[4]. W zespole grał na instrumentach stroikowych. Był także głównym aranżerem big-bandu, przedstawiając nowatorskie, wczesnoswingowe rozwiązania w tym zakresie^[1]. W czerwcu 1927, ku zaskoczeniu Hendersona, odszedł z orkiestry^[4]. Za namową bandlidera Jeana Goldkette’a przyjął bowiem propozycję poprowadzenia w Detroit zespołu McKinney’s Cotton Pickers^[1]. Niemal nieznana dotąd formacja wkrótce stała się konkurencją dla big-bandu Hendersona^[1]. Ponadto w 1928 aranżował i nagrywał utwory z grupą Louisa Armstronga The Savoy Ballroom Five.

W 1931 założył własną orkiestrę, z którą stale występował w klubie Connie’s Inn w nowojorskim Harlemie. Prowadził ją do stycznia 1940^[2]. W tym czasie był wziętym aranżerem, pisząc orkiestracje na potrzeby filmu oraz licznych wykonawców – solistów oraz bandliderów takich jak Bing Crosby, Ben Pollack i Paul Whiteman^[4]. W 1933 z udziałem jego i orkiestry powstał film krótkometrażowy zrealizowany przez wytwórnię Warner Bros. przy użyciu nowego wówczas systemu dźwiękowego Vitaphone.

W latach 40. był zapracowanym „wolnym strzelcem”, aranżującym repertuar dla orkiestr m.in. Counta Basiego, Jimmy’ego Dorseya i Harry’ego Jamesa. W 1946 powołał gwiazdorski big-band, żeby odbyć z nim tournée w Europie. Trasa obejmowała Danię, Belgię, Szwajcarię i Niemcy. Była to pierwszą amerykańska, cywilna orkiestra jazzowa, która występowała w Europie po II wojnie światowej^[5]. Na początku następnej dekady był kierownikiem muzycznym zespołu wokalistki Pearl Bailey^[1]. W późniejszych latach sporadycznie nagrywał i prawie nie występował^[2].

Zmarł w wieku 64. lat. Przyczyn śmierci nie ujawniono.

• 1931 Shakin’ the African
• 1932 Doin’ the New Low Down
• 1946 For Europeans Only
• 1957 Don Redman’s Park Ave. Patter (Golden Crest)
• 1959
  • Dixieland in High Society
  • Dance, Dance, Dance with Don Redman (Urania Records)
• 1979
  • The Don Redman All-Stars Vol. 1 (Jazz Legacy)
  • The Don Redman All-Stars Vol. 2 (Jazz Legacy)
• 1991 Chant of the Weed (De Agostini)
• 1999 Geneva 1946 (TCB Records)
• 2010 Don Redman 1925–1957 (Jazzit Records)
• 2912 Big Bands of the Swingin’ Years – Don Redman (Essential Media Group)

W 2009 został pośmiertnie wprowadzony do Muzycznego Panteonu Sław Wirginii Zachodniej^[6].

• Don Redman, allmusic.com
• Don Redman, encyclopedia.com
• Donald „Don” Redman (1900–1964), The Syncopated Jazz