End zone lub pole punktowe^[1] – w futbolu amerykańskim i kanadyjskim jest to ograniczony przez linie końcowe, boczne i punktowe pas po obu krańcach boiska do gry, gdzie zawodnik może zdobyć punkty poprzez złapanie piłki w jego granicach lub wbienięcie na jego obszar z piłką.

W futbolu amerykańskim (NFL) jego szerokość wynosi 53 ⅓ jarda, a długość to 10 jardów^[2]. Pola punktowe ograniczone są ciągłymi liniami końcowymi, bocznymi (obie o szerokości sześciu stóp) i punktowymi (szerokość ośmiu cali). Dodatkowo przecięcia linii bocznych z linią punktową i końcową oznaczone są pylonami ustawionymi w wewnętrznych narożnikach pola^[3].

W futbolu kanadyjskim (CFL) wymiary pola punktowego wynoszą 110 jardów szerokości i 20 jardów długości. Od 2027 roku wymiary te zostaną zminione na 100 × 15 jardów^[4].

W futbolu amerykańskim i kanadyjskim w punkty w tym polu można zdobyć poprzez^[3][5]:

• przyłożenie (touchdown) – zdobycie sześciu punktów poprzez wbiegnięcie na pole punktwe zawodnika z piłką lub złpanie piłki w tym polu,
• safety – zdobycie dwóch punktów poprzez powalenie zawodnika formacji ofensywnej z piłką za jego własną linią bramkową, lub zmuszenie go do wybiegnięcia lub zgubienia piłki poza polem gry za własną linią bramkową,
• podwyższenie dwupunktowe (convert^[a] lub two-point conversion^[b]) – po udanym przyłożeniu drużyna może uzyskać podwyższenie na dwa sposoby, za jeden lub dwa punkty. W podwyższeniu dwupunktowym zespół atakujący ustawia się do próby i stara się przenieść piłkę na pole punktowe grą dołem lub górą, podobnie jak przy zwykłej próbie przyłożenia.