Jan Ernst (ur. 12 stycznia 1909 we Lwowie, zm. 26 października 1993 w Warszawie) – polski geograf i artysta muzyk, wykładowca geografii ekonomicznej UMCS w Lublinie.

Urodził się w rodzinie Marcina, profesora astronomii, długoletniego kierownika Zakładu Astronomii Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, i Heleny z Siemiątkowskich. Wraz z rodziną mieszkał przy ul. Nabielaka 39^[1]. Po ukończeniu X Państwowego Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza we Lwowie i wyższego kursu klasy fortepianu Marii Sołtysowej we lwowskim Konserwatorium Muzycznym, studiował w latach 1927–1932 geografię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, początkowo pod kierunkiem wielkiego polskiego geografa Eugeniusza Romera (bywalca domu Ernstów^[1]), a później jego ucznia, prof. Augusta Zierhoffera. Należał do Polskiej Korporacji Akademickiej Leopolia. W swych pracach na temat geografii rolnictwa – magisterskiej i doktorskiej, jako pierwszy wprowadził metody taksonomiczne. Po raz pierwszy w geografii posłużył się metodą podobieństw słynnego antropologa, prof. Jana Czekanowskiego.

W latach 30. był asystentem w Instytucie Geografii UJK, przebywał też na stypendiach naukowych w Genewie i Rzymie. Tam też poznał swoją przyszłą żonę, Zofię Kostanecką (1918-1994), znaną później tłumaczkę literatury włoskiej^[2]. Był ojcem dwóch synów: Krzysztofa (1940-2003) i Tomasza (ur. 1943).

W walce obronnej Polski w 1939 brał udział jako oficer 19 pułku piechoty Odsieczy Lwowa. Ranny po Płockiem, leczony był w szpitalu w Łodzi, później mieszkał w Warszawie, zatrudniwszy się jako pianista w kawiarniach.

Po wojnie przebywał w Łodzi, grając w nocnych lokalach i wskrzeszając Chór Eryana. W 1946 podjął pracę w instytucjach państwowych w Warszawie: Instytucie Urbanistyki i Architektury oraz Instytucie Spraw Międzynarodowych. Od 1950 do 1957 wraz z Chórem prowadził działalność artystyczną w Domu Wojska Polskiego.

W latach 1957–1959 pracował w Sekcji Skandynawskiej Instytutu Spraw Międzynarodowych, kierował też w latach 1957–1965 Redakcją geografii w PIW. W 1959 rozpoczął pracę naukową w Katedrze Geografii Ekonomicznej UMCS w Lublinie. Był profesorem UMCS, dziekanem Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi UMCS (1962–1966), kierownikiem Katedry Geografii Ekonomicznej (1964–1979)^[3].

Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 198-5-20,21)^[4].

Niezapomniana atmosfera naukowego i artystycznego przedwojennego Lwowa, a także bogate życie towarzyskie i przynależność do akademickiej korporacji Leopolia wpłynęły na ukształtowanie bujnej i wszechstronnej osobowości. 5 lutego 1931, współpracując jako kompozytor piosenek z akademickimi teatrzykami kabaretowymi Nasze Oczko i Wesoły Ul oraz twórcami Wesołej Lwowskiej Fali, przyjmując pseudonim artystyczny Eryan (od "ERnst-JAN"^[1]), utworzył własny zespół wokalny – czwórkę rewelersów, nazwaną Chórem Eryana. Chór ten przez 36 lat zyskał olbrzymią sympatię melomanów, wykonując piosenki Eryana do słów m.in. Izabeli Niemczewskiej-Izana, Zofii Nawrockiej, Wiktora Budzyńskiego, Andrzeja Rybickiego, Bronisława Straty czy Jana Brzechwy. W repertuarze chóru były też adaptacje muzyki poważnej: Chopina, Dwořaka, Paderewskiego i Brahmsa. Podczas okupacji występował z artystami w kawiarni aktorów „Sztuka” w ^[5]

• Odznaka Stowarzyszenia Autorów ZAiKS (1988)^[6]
• Medal Stowarzyszenia Autorów ZAiKS (1988)^[6]

• Jan Ernst: Dwie linie życia, Wydawnictwo Lubelskie (1988).
• Jan Ernst. Trzy linie życia. W: Jerzy Janicki: Cały Lwów na mój głów... Alfabet lwowski. Warszawa: Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, 1993, s. 57-59. ISBN 83-7066-474-1.