Julia Taubitz (ur. 1 marca 1996 w Annaberg-Buchholz^[1]) – niemiecka saneczkarka, wielokrotna zdobywczyni Pucharu Świata, trzykrotna medalistka mistrzostw świata juniorów, wielokrotna medalistka mistrzostw świata i mistrzostw Europy, dwukrotna złota medalistka igrzysk olimpijskich w Mediolanie–Cortinie d’Ampezzo.

Saneczkarstwo uprawia od 2003 roku^[1]. W 2013 roku rozpoczęła starty w Pucharze Świata juniorów^[2]. Rok później pojawiła się na mistrzostwach świata juniorów w Igls, na których wywalczyła brązowy medal w konkurencji jedynek oraz zajęła 5. miejsce w konkurencji sztafetowej^[1][3]. Na przełomie 2014 i 2015 roku wygrała dwa rozgrywane w Whistler oraz Igls konkursy sezonu 2014/2015 Pucharu Świata juniorów, zaś w klasyfikacji generalnej tego sezonu uplasowała się na 2. miejscu^[1][2][4].

W 2015 roku wzięła udział w mistrzostwach świata juniorów w Lillehammer, na których była siódma w jedynkach^[2]. 28 listopada tego roku miał miejsce jej debiut i zarazem zdobycie pierwszych punktów w Pucharze Świata, kiedy to na rozgrywanych w Igls zawodach sezonu 2015/2016 zajęła 18. miejsce w konkurencji jedynek^[2]. W następnym roku pojawiła się na mistrzostwach świata juniorów w Winterbergu, na których zdobyła złote medale w konkurencji jedynek i sztafetowej, na mistrzostwach świata w Königssee, które przyniosły jej 6. miejsce zarówno w jedynkach, jak i w sprincie, a także na mistrzostwach Europy w Altenbergu, na których była szósta w konkurencji jedynek^[1].

W 2017 roku wystartowała w mistrzostwach świata do lat 23 w Igls, na których zdobyła srebrny medal, w mistrzostwach świata w Igls, na których zajęła 8. miejsce w jedynkach i 12. w sprincie oraz w mistrzostwach Europy w Königssee, gdzie była ósma w konkurencji jedynek^[1][2]. W tym samym roku, 18 lutego zaliczyła pierwsze podium w Pucharze Świata, zdobywając 3. miejsce na rozgrywanych w Pjongczangu zawodach sezonu 2016/2017, na których przegrała jedynie z Rosjanką Tatjaną Iwanową i swoją rodaczką Natalie Geisenberger^[5].

W 2018 roku pojawiła się na mistrzostwach Europy w Siguldzie, z których wróciła z jedynkowym 6. miejscem, ponadto 8 grudnia tego roku odniosła pierwsze zwycięstwo w Pucharze Świata, pokonując w konkurencji jedynek na rozgrywanych w Calgary zawodach sezonu 2018/2019 Natalie Geisenberger i Kanadyjkę Kimberley McRae^[1][6]. W 2019 roku wzięła udział w mistrzostwach świata w Winterbergu, na których zdobyła srebrny medal w konkurencji sprintu, rozdzielając na podium swoje rodaczki: Natalie Geisenberger i Dajanę Eitberger oraz w konkurencji jedynek, w której uplasowała się za Natalie Geisenberger i przed Amerykanką Emily Sweeney, a także w mistrzostwach Europy w Oberhofie, które przyniosły jej jedynkowe 5. miejsce^[2][7][8]. W Pucharze Świata w sezonie 2018/2019 zajęła drugie miejsce za utytułowaną rodaczką Natalie Geisenberger. Podczas mistrzostw świata w Soczi w 2020 roku zdobyła złoty medal w sztafecie, srebrny w jedynkach i była czwarta w sprincie. Na mistrzostwach Europy w Lillehammer w tym samym roku zdobyła srebrny medal w jedynkach i była czwarta w sztafecie. Wygrała również klasyfikację generalną Puchar Świata w sezonie 2019/2020 wyprzedzając jedynie o 12 punktów Rosjankę Tatjanę Iwanową.

W 2021 roku po raz pierwszy sięgnęła po złoto mistrzostw świata, zdobywając medale z tego kruszcu w jedynkach i sprincie na mistrzostwach świata w Königssee, na których ponadto była 2. w konkurencji sztafetowej^[9][10]. Na rozgrywanych tym samym roku mistrzostwach Europy w Siguldzie zajęła 4. miejsce w jedynkach, natomiast w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata w sezonie 2020/2021 uplasowała się na 2. miejscu, za Natalie Geisenberger^[11][12]. W kolejnym roku zajęła 7. miejsce w jedynkach na igrzyskach olimpijskich w Pekinie oraz 4. w jedynkach na mistrzostwach Europy w Sankt Moritz^[13][14]. Wygrała również klasyfikację generalną Pucharu Świata sezonu 2021/2022^[15]. W 2023 roku na mistrzostwach świata w Oberhofie zdobyła srebrny medal zarówno w jedynkach, jak i w sprincie, zaś na mistrzostwach Europy w Siguldzie była 8. w jedynkach^[16][17][18]. W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata sezonu 2022/2023 uplasowała się na samym szczycie^[19].

W 2024 roku na mistrzostwach świata w Altenbergu zdobyła srebrny medal w jedynkach oraz złoty w sprincie i w sztafecie, zaś na mistrzostwach Europy w Igls zdobyła srebrny medal w jedynkach i w sztafecie^[20][21]. Klasyfikację generalną Pucharu Świata sezonu 2023/2024 skończyła na 1. miejscu^[22]. W 2025 roku na mistrzostwach świata w Whistler zdobyła złoty medal w jedynkach i sztafecie, a także w zupełnie nowej konkurencji na tego typu turnieju – jedynkach mieszanych, w których startowała z Maxem Langenhanem, z kolei na mistrzostwach Europy w Winterbergu zdobyła złoty medal w jedynkach i srebrny w sztafecie^[23][24]. W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata sezonu 2024/2025 uplasowała się na pierwszym miejscu^[25].

W 2026 roku na mistrzostwach Europy w Oberhofie zajęła 6. miejsce w konkurencji jedynek i 1. w nowej na tego typu turnieju konkurencji jedynek mieszanych, w której jej partnerem był Max Langenhan^[26][27]. W tym samym roku na igrzyskach olimpijskich w Mediolanie–Cortinie d’Ampezzo zdobyła złoty medal w konkurencji jedynek, plasując się na podium przed Łotyszką Elīną Ievą Botą i Amerykanką Ashley Farquharson, a także w konkurencji sztafetowej, gdzie jej sztafeta wyprzedziła na podium ekipy z Austrii i Włoch^[28][29].

Stan na koniec sezonu 2023/2024

Stan na koniec sezonu 2023/2024

• Julia Taubitz na stronie FIL (ang.)