VOOZH about

URL: https://pl.wikipedia.org/wiki/Justin_Trudeau

⇱ Justin Trudeau – Wikipedia, wolna encyklopedia


Przejdź do zawartości
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Justin Trudeau
👁 Ilustracja

Justin Trudeau (2025)
Data i miejsce urodzenia

25 grudnia 1971
Ottawa

Premier Kanady
Okres

od 4 listopada 2015
do 14 marca 2025

Przynależność polityczna

Liberalna Partia Kanady

Pierwsza dama

Sophie Grégoire Trudeau (do 2023)

Poprzednik

Stephen Harper

Następca

Mark Carney

Minister ds. relacji z prowincjami i młodzieży
Okres

od 4 listopada 2015
do 18 lipca 2018

Przynależność polityczna

Liberalna Partia Kanady

Poprzednik

Denis Lebel

Następca

Dominic LeBlanc

Lider Liberalnej Partii Kanady
Okres

od 14 kwietnia 2013
do 9 marca 2025

Przynależność polityczna

Liberalna Partia Kanady

Poprzednik

Michael Ignatieff

Następca

Mark Carney

Deputowany do Izby Gmin
Okres

od 2008

Przynależność polityczna

Liberalna Partia Kanady

👁 podpis
Odznaczenia
👁 Medal Diamentowego Jubileuszu Królowej Elżbiety II (wer. brytyjska)
👁 King Charles III Coronation Medal
👁 Kawaler Orderu Plejady (Frankofonia)
👁 Order Wolności (Ukraina)
👁 Image
Multimedia w Wikimedia Commons
👁 Image
Cytaty w Wikicytatach
👁 Image
Od lewej: Justin Trudeau, premier Włoch Giorgia Meloni, prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski, przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen i premier Belgii Alexander De Croo w Kijowie (24 lutego 2024)
👁 Image
Justin Trudeau i prezydent USA Barack Obama w Gabinecie Owalnym (2015)
👁 Image
Justin Trudeau i prezydent Argentyny Mauricio Macri (2016)
👁 Image
Justin Trudeau i premier Japonii Shinzō Abe (2017)
👁 Image
Od lewej: prezydent Meksyku Enrique Peña Nieto, prezydent USA Donald Trump i Justin Trudeau podczas ceremonii podpisania umowy 30 listopada 2018 roku w Buenos Aires
👁 Image
Justin Trudeau i premier Indii Narendra Modi w Delhi (23 lutego 2018)

Justin Pierre James Trudeau (ur. 25 grudnia 1971 w Ottawie) – kanadyjski polityk, premier Kanady (2015–2025), w trakcie urzędowania stał na czele trzech gabinetów[1], lider Liberalnej Partii Kanady (2013–2025), minister ds. relacji z prowincjami i młodzieży (2015–2018), deputowany do Izby Gmin (od 2008). W 2016 i 2018 znalazł się na liście 100 najbardziej wpływowych ludzi na świecie stworzonej przez tygodnik „Time[2][3].

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 25 grudnia 1971 roku jako najstarszy syn premiera Kanady Pierre’a Trudeau[4]. Jego matką jest fotoreporterka Margaret Sinclair(inne języki)[5]. Jego dziadkiem ze strony matki był parlamentarzysta James Sinclair[6]. Natomiast dziadkiem ze strony ojca był przedsiębiorca Charles Trudeau[7]. Bratem polityka jest reżyser Alexandre Trudeau[8]. Drugi brat zmarł w 1998 roku podczas lawiny w Kokanee Glacier Provincial Park[9].

W 1977 roku rodzice oświadczyli o separacji[10]. Opieka nad dziećmi została powierzona ojcu[10]. W 1984 roku sąd orzekł o rozwodzie[11].

W 1994 roku na Uniwersytecie McGilla ukończył studia pierwszego stopnia w zakresie filologii angielskiej[12]. W późniejszym okresie na uniwersytecie rozpoczął studia licencjackie z pedagogiki[12]. W 1998 roku uzyskał tytuł licencjata w dziedzinie pedagogiki na Uniwersytecie Kolumbii Brytyjskiej[13]. W latach 2002–2003 studiował inżynierię w École Polytechnique de Montréal(inne języki)[14]. W późniejszym okresie rozpoczął na Uniwersytecie McGilla studia z geografii środowiska[15]. Ostatecznie porzucił ten kierunek na rzecz kandydatury do parlamentu w 2008 roku[15].

Pracował jako bramkarz w barach[16]. W latach 1999–2002 był nauczycielem[13]. Pracował także jako instruktor snowboardu oraz aktor[11]. W 2007 zagrał w miniserialu pt. Wielka Wojna[17]. W późniejszym okresie był zatrudniony jako mówca motywacyjny[18].

Kariera polityczna

[edytuj | edytuj kod]

Po śmierci ojca zaangażował się w politykę, co spowodowało kontrowersje w macierzystej Partii Liberalnej, gdyż część działaczy uważała go jedynie za celebrytę[19]. Po rezygnacji Stéphane’a Diona z funkcji lidera Partii Liberalnej był wymieniany wśród kandydatów do objęcia władzy w partii, a sondaże wskazywały go jako jednego z faworytów do funkcji lidera[20]. Jednak Trudeau nie wystartował w partyjnych wyborach i nowym liderem został Michael Ignatieff[21]. W 2008 roku został wybrany do Izby Gmin z okręgu wyborczego Papineau[16].

W wyborach w 2011 ponownie został wybrany posłem, pomimo najgorszego w historii wyniku liberałów, którzy zdobyli 34 mandaty w Izbie Gmin[22]. W 2013 roku został wybrany przewodniczącym partii, zdobywając 81 389 głosów (78,76%)[23]. Jako przywódca partii był ignorowany przez polityków konserwatywnych, jednak Trudeau zaczął szybko zyskiwać w rankingach popularności, wyprzedzając konserwatywnego premiera Stephena Harpera[19].

W wyborach parlamentarnych, które odbyły się 19 października 2015, kierowana przez niego Liberalna Partia zdobyła bezwzględną większość w parlamencie, uzyskując 184 mandaty na 338 możliwych[24]. Sam Trudeau ponownie kandydował z okręgu Papineau i uzyskał reelekcję, zdobywając 26 391 głosów wyborców, co przełożyło się na 52% w tym okręgu wyborczym[25]. 4 listopada został zaprzysiężony na urząd premiera przez gubernatora generalnego Kanady Davida Lloyda Lohnstona wraz ze swoim gabinetem[26]. W swoim rządzie objął także tekę ministra ds. relacji z prowincjami i młodzieży[27], którą pełnił do 18 lipca 2018, kiedy to ministrem został Dominic LeBlanc[28].

11 września 2019 spotkał się z gubernator generalną Julie Payette, aby uzyskać zgodę na rozwiązanie parlamentu i tym samym rozpoczęcie sześciotygodniowej kampanii wyborczej[29][30]. W wyborach w 2019 Partia Liberalna zdobyła największą liczbę mandatów – 157 mandatów, uzyskując 6 018 728 głosów (33,12% poparcia) pomimo lepszego wyniku Konserwatywnej Partii, na którą oddano 6 239 227 głosów (34,34% poparcia)[31]. Do większości w parlamencie zabrakło mu 13 posłów, w związku z czym utworzył rząd mniejszościowy[32]. Po wyborach wykluczył oficjalne koalicje z innymi partiami, ale jego partia zapowiedziała współpracę z innymi ugrupowaniami przy konkretnych projektach[33].

W 2021 wygrał przedterminowe wybory[34], zgarniając 160 mandatów w parlamencie. Partia Liberalna, jako zwycięzca wyborów, zanotowała wtedy najniższe poparcie w historii, zdobywając 5 556 629 głosów (32,62% poparcia). Konserwatyści ponownie zgarnęli więcej głosów – 5 747 410 (33,74%)[35][36]. 26 października został zaprzysiężony jego trzeci gabinet[37]. 6 stycznia 2025 ogłosił rezygnację z funkcji premiera i szefa partii, zapowiedział również, że pozostanie na stanowisku do wyboru nowego lidera partii[38]. 14 marca tego samego roku zakończył sprawowanie funkcji premiera[39].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

W 2002 roku poznał Sophie Grégoire, którą poślubił 28 maja 2005[40]. Ma z nią troje dzieci[41]. W sierpniu 2023 para poinformowała o rozwodzie[42].

Od 2025 roku jest w związku z piosenkarką, Katy Perry[43].

Jest wieloletnim kibicem hokejowej drużyny Montreal Canadiens[44]. W 2013 przeniósł się z Montrealu do Ottawy, w której zamieszkał w Rockcliffe Park[45].

Kontrowersje

[edytuj | edytuj kod]

Podczas wizyty prezydenta Ukrainy we wrześniu 2023 roku razem z kanadyjskimi parlamentarzystami brał udział w uroczystości uhonorowania Jarosława Hunki, ukraińskiego weterana II wojny światowej. Jak się później okazało, Hunka był w rzeczywistości członkiem Waffen SS-Galizien, organizacji odpowiedzialnej za masowe mordy na Polakach[46] i Żydach w trakcie II wojny światowej[47]. Kilka organizacji żydowskich zareagowało oburzeniem[48]. Spiker parlamentu Kanady Anthony Rota(inne języki) stwierdził, że nie wiedział o przeszłości mężczyzny, a następnie podał się do dymisji[49]. Z kolei premier Trudeau wydał oświadczenie w którym, również tłumacząc się niewiedzą, przeprosił za uhonorowanie weterana, który służył w zbrodniczej, niemieckiej organizacji[50].

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. The Office of the Secretary to the Governor General: The Governor General of Canada. [dostęp 2015-11-03]. (ang.).
  2. LorneL. Michaels LorneL., Justin Trudeau: The World’s 100 Most Influential People [online], TIME.com, 21 kwietnia 2016 [dostęp 2024-01-18].
  3. Justin Trudeau: The World’s 100 Most Influential People [online], Time [dostęp 2024-01-18] (ang.).
  4. DeNeen L.D.L. Brown DeNeen L.D.L., Canada’s new leader to pull planes from anti-Islamic State coalition [online], 20 października 2015 [dostęp 2023-09-28] (ang.).
  5. IanI. Urquhart IanI., Trudeau, Wife Separate, Washington Post, 28 maja 1977 [dostęp 2023-09-28] (ang.).
  6. DavidD. Ross DavidD., Analysis: Trudeau cites Scottish grandfather as influence on his ‘retail politics’ [online], Newsquest, 30 czerwca 2017 [dostęp 2023-09-28] (ang.).
  7. Pierre Elliott Trudeau; biogram w Dictionary of Canadian Biography.
  8. IanI. McGillis IanI., Barbarian Lost is Alexandre Trudeau’s very personal look at China [online], Montreal Gazette, 23 sierpnia 2016 [dostęp 2023-09-28] (ang.).
  9. By AnthonyB.A. Depalma By AnthonyB.A., Pierre Trudeau’s Youngest Son Believed Killed in Avalanche [online], New York Times, 16 listopada 1998 [dostęp 2023-09-28] (ang.).
  10. a b New YorkN.Y. Times New YorkN.Y., Trudeaus Separate; He Keeps Children, New York Times, 28 maja 1977 [dostęp 2023-09-28] (ang.).
  11. a b AmyA. Argetsinger AmyA., Justin Trudeau’s mother, Margaret, was like the Princess Diana of Canada – with a happy ending [online], Washington Post, 22 października 2015 [dostęp 2023-09-28] (ang.).
  12. a b ValerieV. Strauss ValerieV., Canada’s new leader, Justin Trudeau, was a schoolteacher [online], Washington Post, 20 października 2015 [dostęp 2023-09-28] (ang.).
  13. a b CBCC. News CBCC., Justin Trudeau’s former B.C. students recall their charismatic teacher [online], CBC News, 21 października 2015 [dostęp 2023-09-27] (ang.).
  14. Lassaad BenL.B. Ahmed Lassaad BenL.B., Canada – Trudeau: « Un fils de » au faîte du pouvoir (portrait) [online], Anadolu Ajansı, 30 października 2019 [dostęp 2023-09-28] (fr.).
  15. a b CedricC. Smith CedricC., Justin Trudeau and the Political Centre [online], McGill Tribune, 19 listopada 2012 [dostęp 2023-09-28] (ang.).
  16. a b GuyG. Lawson GuyG., Trudeau’s Canada, Again [online], 8 grudnia 2015 [dostęp 2023-09-27] (ang.).
  17. Justin Trudeau pleased to play war hero [online], web.archive.org, 12 maja 2014 [dostęp 2024-01-18] [zarchiwizowane z adresu 2014-05-12].
  18. JonathanJ. Malloy JonathanJ., Trudeau’s teachable moment [online], Inside Story, 1 października 2019 [dostęp 2023-09-28] (ang.).
  19. a b Patrycja Król: „Najseksowniejszy szef rządu” wypełnił proroctwo Nixona. [w:] TVN24.pl [on-line]. [dostęp 2015-11-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-09)].
  20. Canadians prefer Trudeau [online], web.archive.org, 5 listopada 2012 [dostęp 2024-01-19] [zarchiwizowane z adresu 2012-11-05].
  21. EdE. Pilkington EdE., ‘He’s been incredibly brave to take his ideas from the seminar room and try to apply them in practice’, „The Guardian”, 12 grudnia 2008, ISSN 0261-3077 [dostęp 2024-01-18] (ang.).
  22. Konserwatyści wygrali wybory parlamentarne w Kanadzie [online], www.gazetaprawna.pl, 3 maja 2011 [dostęp 2024-01-18] (pol.).
  23. IanI. Austen IanI., A Trudeau Again Leads Canada Party [online], New York Times, 14 kwietnia 2013 [dostęp 2023-09-28] (ang.).
  24. Trudeau pledges ‘real change’ as Liberals leap ahead to majority government. [dostęp 2015-10-20].
  25. Past results Papineau (Quebec) [online], Elections Canada [dostęp 2024-01-18] (ang.).
  26. Justin Trudeau sworn in as new Canadian PM – DW – 11/04/2015 [online], dw.com [dostęp 2024-01-18] (ang.).
  27. Canada Next: what the new cabinet says about the country’s future | University of Toronto [online], www.utoronto.ca [dostęp 2024-01-18] (ang.).
  28. KathleenK. Harris KathleenK., Trudeau cabinet shuffle brings new faces, several changes for run-up to 2019 campaign [online], CBC, 18 lipca 2018 (ang.).
  29. Trudeau walczy o reelekcję. Kampania w Kanadzie rozpoczęta [online], Rzeczpospolita [dostęp 2024-01-20] (pol.).
  30. CatharineC. Tunney CatharineC., It’s official, Canadians: the 2019 federal election campaign is underway [online], CBC News [dostęp 2024-01-20] (ang.).
  31. Official Voting Results [online], Elections Canada [dostęp 2024-01-19] (ang.).
  32. Wyborcza.pl [online], wyborcza.pl [dostęp 2024-01-19].
  33. Trudeau zapowiada rząd mniejszościowy [online], TVN24, 25 października 2019 [dostęp 2024-01-19] (pol.).
  34. Premier Kanady zdecydował o wcześniejszych wyborach [online], www.gazetaprawna.pl, 15 sierpnia 2021 [dostęp 2024-01-19] (pol.).
  35. LeylandL. Cecco LeylandL., Justin Trudeau secures a third victory in an election ‘nobody wanted’, „The Guardian”, 21 września 2021, ISSN 0261-3077 [dostęp 2024-01-19] (ang.).
  36. Party Standings in the House of Commons – Members of Parliament – House of Commons of Canada [online], www.ourcommons.ca [dostęp 2024-01-19].
  37. Nowy rząd Kanady. Kobiety na czele MSZ i resortu obrony [online], TVN24, 26 października 2021 [dostęp 2024-01-19] (pol.).
  38. What happens next for Canada as Trudeau resigns? [online], www.bbc.com [dostęp 2025-01-07] (ang.).
  39. Kanada ma nowego premiera. Carney mocno krytyczny wobec USA [online], tvp.info [dostęp 2025-03-14].
  40. NorimitsuN. Onishi NorimitsuN., VjosaV. Isai VjosaV., Justin Trudeau Separates From Wife, Sophie Grégoire [online], New York Times, 2 sierpnia 2023 [dostęp 2023-09-28] (ang.).
  41. Meet Justin Trudeau > Father. Liberal Party of Canada. [dostęp 2016-10-26].
  42. Premier Kanady Justin Trudeau rozstaje się z żoną. Byli ze sobą 18 lat – Kobieta [online], onet.pl [dostęp 2024-04-23] (pol.).
  43. A jednak! Katy Perry i Justin Trudeau już nie ukrywają romansu [WIDEO] [online], Kobieta Onet, 26 października 2025 [dostęp 2025-10-26].
  44. Daniel J. Rowe: Prime Minister Justin Trudeau ‘deeply disappointed’ after Canadiens drafted Logan Mailloux. montreal.ctvnews.ca, 2021-07-27. [dostęp 2021-07-29]. (ang.).
  45. Justin Trudeau moves family to Ottawa, „The Globe and Mail”, 9 sierpnia 2013 [dostęp 2024-01-19] (ang.).
  46. Agencja z Ukrainy przemilczała, że oklaskiwany w Kanadzie były członek SS to Ukrainiec [online], Rzeczpospolita [dostęp 2023-12-29] (pol.).
  47. RobertR. Gillies RobertR., Speaker of Canada’s Parliament apologizes for honoring man who fought for the Nazis [online], Los Angeles Times, 25 września 2023 [dostęp 2023-09-26] (ang.).
  48. IsabellaI. Kwai IsabellaI., Canada’s House Speaker Apologizes After Ukrainian Who Fought for Nazis Was Honored [online], New York Times, 25 września 2023 [dostęp 2023-09-26] (ang.).
  49. AmandaA. Coletta AmandaA., AnumitaA. Kaur AnumitaA., Canada’s House speaker Anthony Rota sorry for honoring Nazi veteran [online], Washington Post, 24 września 2023 [dostęp 2023-09-26].
  50. PolsatP. News PolsatP., Hunka uhonorowany w parlamencie Kanady. Premier przeprasza [online], polsatnews.pl, 27 września 2023 [dostęp 2023-12-29] (pol.).
  51. Office of the Secretary to the GovernorO.t. S.t. G. General Office of the Secretary to the GovernorO.t. S.t. G., Recipients [online], The Governor General of Canada, 11 czerwca 2018 [dostęp 2024-01-19].
  52. Justin Trudeau [online], The Governor General of Canada [dostęp 2025-08-03] (ang.).
  53. The Canadian Branch of the Assemblée parlementaire de la Francophonie (APF) presents its award recipients for l’Ordre de la Pléiade 2019 – Parliament of Canada [online], www.parl.ca [dostęp 2024-01-19] (ang.).
  54. УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ №575/2024 [online], president.gov.ua, 23 sierpnia 2024 (ukr.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]