VOOZH about

URL: https://pl.wikipedia.org/wiki/Mike_Bossy

⇱ Mike Bossy – Wikipedia, wolna encyklopedia

Przejdź do zawartości
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Mike Bossy
👁 Ilustracja

Mike Bossy w barwach New York Islanders (1978)
Pełne imię i nazwisko

Michael Dean Bossy

Data i miejsce urodzenia

22 stycznia 1957
Montreal

Data i miejsce śmierci

15 kwietnia 2022
Rosemère

Obywatelstwo

Kanada

Wzrost

183 cm

Pozycja

napastnik (prawoskrzydłowy)

Uchwyt

prawy

Kariera juniorska
Lata Klub
1969 Montreal C.J.M.S.
1972–1977 Laval National
Draft

NHL 1977, numer: 15 (1 runda)
New York Islanders

Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1977–1987 New York Islanders 881 (658)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1981–1984 👁 Image
 Kanada 		15 (13)
Dorobek medalowy
Reprezentacja 👁 Image
 Kanada
Canada Cup
złoto Kanada 1984 hokej na lodzie
srebro Kanada 1981 hokej na lodzie
👁 Image
 		Multimedia w Wikimedia Commons

Michael Dean Bossy (ur. 22 stycznia 1957 w Montrealu, zm. 15 kwietnia 2022 w Rosemère) – kanadyjski hokeista grający na pozycji napastnika (prawoskrzydłowego), reprezentant kraju.

Jeden z najbardziej utytułowanych zawodników w historii ligi NHL. Reprezentował barwy Laval National oraz New York Islanders (4-krotny zdobywca Pucharu Stanleya[1]). Z reprezentacją Kanady dwukrotnie występował w Canada Cup (1981 – 2. miejsce, 1984 – triumf).

Był także nagradzany indywidualnie: zdobywca Calder Memorial Trophy – dla najlepszego debiutanta NHL oraz Conn Smythe Trophy – dla MVP play-off ligi NHL, trzykrotnie zdobywca Lady Byng Memorial Trophy – nagroda dla najuczciwszego zawodnika ligi NHL, 5-krotnie wybierany do pierwszej drużyny gwiazd NHL, trzykrotnie wybierany do drugiej drużyny gwiazd NHL, 7-krotny uczestnik Meczu Gwiazd NHL (raz MVP), członek Hockey Hall of Fame (1991)[2][3].

Jest również rekordzistą względem liczby sezonów z co najmniej 50 golami (9 sezonów, ex aequo z Wayne’em Gretzkym i Aleksandrem Owieczkinem)[4], liczby sezonów z rzędu co najmniej 50 golami (9 sezonów)[5], względem liczby sezonów z co najmniej 60 golami (5 sezonów ex aequo z Wayne’em Gretzkym)[6], względem najwyższej średniej goli na mecz w fazie zasadniczej ligi NHL (0,762 gole/mecz)[7], najwyższej średniej goli na sezon w fazie zasadniczej NHL (57,3 goli/sezon), liczby zdobytych goli w powerplay w jednym sezonie (9 goli, ex aequo z Camem Neely)[8], liczby hat tricków w rzędu (3 hat tricki, ex aequo z Joe Malonem, który dwukrotnie osiągnął tę liczbę)[9], a także klubowym rekordzistą New York Islanders względem liczby zdobytych goli w fazie zasadniczej (573 gole)[10], zdobytych goli w fazie play-off w jednym sezonie i ogółem (odpowiednio 17 goli i 85 goli, 1981–1983)[11]. Ponadto dwukrotnie był najlepszym strzelcem fazy zasadniczej ligi NHL (1979, 1981, kiedy jeszcze nie przyznawano Maurice Richard Trophy – nagrody dla najlepszego strzelca fazy zasadniczej ligi NHL)[12][13].

Wczesne życie

[edytuj | edytuj kod]

Mike Bossy urodził się jako 5. z 10 dzieci Dorothy z d. Mills oraz Bordena[14][15]. Miał pięciu braci: Patricka, Christophera (obaj nie żyją), Rodny’ego, Donalda i Gordona oraz cztery siostry: Vivienne (nie żyje), Pamélę, Carole i Constance[15]. Rodzina była wielkim fanem klubu ligi NHL, Detroit Red Wings w parafii Saint-Alphonse w dzielnicy Montrealu, Ahuntsic-Cartierville[16][17]. Matka była Angielką francusko-kanadyjskiego pochodzenia, natomiast ojciec, który utrzymywał podwórkowe lodowisko w ich budynku mieszkalnym, miał korzenie ukraińskie[16].

Bossy uczęszczał do St. Pius X Comprehensive High School, a następnie do Laval Catholic High School[17]. W 1969 roku złamał sobie rzepkę podczas szkolnych zawodów w skoku w dal, później rozwinął chroniczne problemy z kolanem podczas swojej kariery hokejowej[18].

Kariera

[edytuj | edytuj kod]

Wczesna kariera

[edytuj | edytuj kod]

Mike Bossy w 1969 roku brał udział w juniorskim turnieju Quebec International Pee-Wee Hockey Tournament 1969 reprezentując Montreal[19]. W 1972 roku rozpoczął karierę juniorską w występującym juniorskiej lidze QMJHL Laval National[20]. Mimo imponującej liczby zdobytych goli w ciągu 5 lat gry w klubie (309 goli – rekord lig juniorskich[21]) oraz zdobytych punktów (532 punkty – rekord ligi QMJHL[21]), został przez skautów ligi NHL uznany za „niewystarczająco wytrzymałego” i słabego w defensywie[20][22]. Koszulka z numerem 17, w której występował w klubie Bossy, została zastrzeżona przez kontynuatora tradycji klubu, Acadie-Bathurst Titan[23].

Draft NHL 1977

[edytuj | edytuj kod]

Bossy, którzy w lidze QMJHL zdobywał średnio 62 gole na sezon, w drafcie NHL 1977, który odbył się 14 czerwca 1977 roku, został odrzucony przez dwanaście klubów, w New York Rangers i Toronto Maple Leafs, które odrzuciły go dwukrotnie[24]. Został wybrany z numerem 15 przez New York Islanders (16 czerwca 1977 roku został wybrany w 5 rundzie draftu WHA 1977 z numerem 44 przez Indianapolis Racers). Według Bossy’ego pozycja w drafcie NHL wymaganiami finansowymi stawianymi przez jego agenta, Pierre’a Lacroixa[25].

Scotty Bowman, trener Montrealu Canadiens, później żałował, że skauci klubu odrzuciły Bossy’ego (kwestionowali jego wytrzymałość i zamiast niego wybrali Marka Napiera[22][14][26]), gdy później ze swoim asystentem, Claude’em Ruelem był pod wrażeniem gry zawodnika i jego indywidualnych statystyk.

Menedżer generalny New York Islanders, Bill Torrey początkowo miał dylemat między bramkostrzelnym Bossym a Dwightem Fosterem (143 punkty w lidze OHA oraz świetnie grał w obronie)[25]. Istnieją różne wersje dotyczące wyboru Bossy’ego do drużyny Wyspiarzy. Jedni ostateczny wpływ na wybór przypisują trenerowi Alowi Arbourowi, według którego, łatwiej doszkolić zawodnika, niż go sprawdzać[27]. Inni wpływ na ten wybór przypisując skautowi klubu Harry’emu Saraceno[28], natomiast inni tę zasługę przypisują zarówno Alowi Arbourowi i Harry’emu Saraceno[25].

Początki kariery

[edytuj | edytuj kod]
👁 Image
Mike Bossy (1978)

Mike Bossy zastąpił Billy’ego Harrisa na pierwszej linii, w której grał wraz z Bryanem Trottierem oraz Clarkiem Gilliesem, tworząc tzw. The Trio Grande[29][30]. Debiut w lidze NHL zaliczył 13 października 1977 roku w przegranym 3:2 meczu u siebie z Buffalo Sabres, z którym Bossy w 9. minucie z asysty Bryana Trottiera i Clarka Gilliesa pokonał bramkarza drużyny przeciwnej Dona Edwardsa, doprowadzając tym samym do wyrównania na 1:1[31][32][33], a do połowy listopada 1977 roku zdobył już 11 goli[34]. 4 lutego 1978 roku w wygranym 6:1 meczu wyjazdowym z Washington Capitals zdobył pierwszego w lidze NHL hat tricka[35]. 25 lutego 1978 roku, w 45. minucie wygranego 7:1 wyjazdowego meczu z Chicago Blackhawks zdobył swojego 45. gola w sezonie 1977/1978, bijąc tym samym rekord względem liczby goli wśród nowicjuszy należący do Ricka Martina (44 gole)[36]. Bossy zapowiedział menedżerowi generalnemu klubu, Billowi Torreyowi zdobycie co najmniej 50 goli w sezonie 1977/1978, w którym ostatecznie zdobył 53 gole[28], ustanawiając tym samym rekord względem liczby goli wśród nowicjuszy (rekord Bossy’ego pobił Teemu Selänne w sezonie 1992/1993 – 76 goli[37]). Bossy prowadził także w klasyfikacji zdobytych goli powerplay (25 goli)[38]. Świetne statystyki zaowocowały zdobyciem Calder Memorial Trophy oraz nominacją do udziału w Meczu Gwiazd NHL 1978, w którym wystąpił na prawym skrzydle w drużynie Konferencji Campbella[39][40][1]. W ćwierćfinale fazy play-off, w której Bossy zdobył 4 punkty (2 gole, 2 asysty)[41], drużyna Wyspiarzy rywalizowała z Toronto Maple Leafs. 27 kwietnia 1978 roku w przegranym 5:2 meczu u siebie, w 6. meczu rywalizacji, Bossy został uderzony przez Jerry’ego Butlera, w wyniku czego został przetransportowany do szpitala ze skręceniem szyi. Wrócił na 7. mecz rywalizacji, w którym drużyna Wyspiarzy 29 kwietnia 1978 roku przegrała na wyjeździe 2:1 po dogrywce, kończąc tym samym sezon[42]. Bossy został wybrany do drugiej drużyny gwiazd NHL[1][43], do której ponownie został wybrany w sezonie 1978/1979, głównie dzięki zdobytym 69 golom w fazie zasadniczej (najwięcej w sezonie 1978/1979, drugi ówczesny najlepszy wynik wszech czasów w jednym sezonie)[12].

23 grudnia 1978 roku członkowie The Trio Grande stali się bohaterami wygranego 9:4 meczu u siebie z New York Rangers: Bossy zdobył hat tricka oraz zaliczył trzy asysty, Bryan Trottier zdobył 5 goli oraz zaliczył trzy asysty, natomiast Clark Gillies zaliczył cztery asysty. 17 lutego 1979 roku w 21. minucie wygranego 8:3 meczu wyjazdowego z Los Angeles Kings zdobył swojego 100. gola w 129. meczu w lidze NHL, stając się tym samym najszybszym zawodnikiem, który tego dokonał (łącznie w ciągu dwóch pierwszych sezonów zdobył 122 gole)[44][12][45]. W tym samym sezonie reprezentował Drużynę Gwiazd NHL w Challenge Cup 1979 podczas serii meczów z reprezentacją ZSRR rozgrywanych na Madison Square Garden w Nowym Jorku, które wygrała drużyna Sbornej 2:1, a Bossy zdobył w nich 3 punkty (2 gole, 1 asysta)[46]. 16 kwietnia 1979 roku Bossy w wygranym 6:2 meczu wyjazdowym z Chicago Blackhawks, pierwszym meczu rywalizacji w ćwierćfinale fazy play-off, ustanowił rekord względem liczby zdobytych punktów w meczu tej fazy – 4 punkty (1 gol, 3 asysty)[47]. Drużyna Wyspiarzy wygrała tę rywalizację 4:0 i awansowała do półfinału, a Bossy ustanowił kolejny rekord, tym razem względem ilości zdobytych goli w jednej rywalizacji (5 goli)[48]. W półfinale drużyna Wyspiarzy przegrała rywalizację 4:2 z New York Rangers, która stawiła opór The Trio Grande (Bossy nie zdobył gola w rywalizacji)[49][50].

Złota era Wyspiarzy

[edytuj | edytuj kod]

Przed rozpoczęciem sezonu 1979/1980 Bossy przedłużył z New York Islanders o dwa lata kontrakt o wartości 500 000 dolarów amerykańskich[51]. Pierwsza część sezonu 1979/1980 nie była udana dla drużyny Wyspiarzy (16 zwycięstw, 6 remisy, 17 porażek), na pewien trener Al Arbour przesunął Clarka Gilliesa na inną formację. Od 9 stycznia 1980 roku seria meczów drużyny Wyspiarzy była imponująca: 23 zwycięstwa, 2 remisy, 16 porażek, co dało 2. miejsce w Patrick Division oraz awans do fazy play-off, a Bossy ponownie wystąpił w Meczu Gwiazd NHL 1980 w drużynie Konferencji Campbella, która przegrała 6:3 z drużyną Konferencji Księcia Walii. Z drużyny Wyspiarzy w tym meczu wystąpił także Bryan Trottier oraz Al Arbour w roli trenera[52][53]. W fazie play-off, w wygranej rywalizacji 3:1 z Los Angeles Kings w rundzie eliminacyjnej fazy play-off Bossy w 2 meczach zdobył 2 punkty (1 gol, 1 asysta)[54]. Natomiast w ćwierćfinale w rywalizacji z Boston Bruins (4:1), z powodu kontuzji ręki nie wystąpił w trzech pierwszych meczach[55], jednak kiedy wrócił na taflę, zdobył w dwóch meczach 4 punkty (2 gole, 2 asysty)[56]. Natomiast w półfinale w rywalizacji z Buffalo Sabres (4:2) zdobył 6 punktów (3 gole, 3 asysty)[57], a drużyna Wyspiarzy po raz pierwszy awansowała do finału Pucharu Stanleya, w którym Bossy był najskuteczniejszym zawodnikiem, zdobywając 11 punktów (4 gole, 7 asyst), a New York Islanders 24 maja 1980 roku po wygranym 5:4 po dogrywce 6. meczu rywalizacji (decydującego gola w 7. minucie dogrywki zdobył Bobby Nystrom) i wygraniu rywalizacji 4:2 z Philadelphia Flyers, po raz pierwszy w swojej historii zdobyło Puchar Stanleya[58][59], a Bossy łącznie w fazie play-off zdobył 23 punkty (10 goli, 13 asyst), jako drugi najskuteczniejszy zawodnik klubu (pierwszy był Bryan Trottier, który zdobył 29 punktów – 12 goli, 17 asyst)[14].

24 stycznia 1981 roku Mike Bossy i Charlie Simmer z Los Angeles Kings stali przed szansą bycia pierwszymi po Mauricie Richardzie po sezonie 1944/1945, którzy zdobyli 50 goli w 50 meczach[60]. Dotychczas w sezonie 1980/1981 Bossy zdobył 48 goli, natomiast Charlie Simmer zdobył 46 goli. W wygranym przez drużynę Królów meczu u siebie 6:4 z Boston Bruins Charlie Simmer zdobył hat tricka i miał na koncie 49 goli, natomiast Bossy w wygranym 7:4 meczu u siebie z Quebec Nordiques w ostatnich 5 minutach meczu zdobył dwa gole, w tym drugiego na 89 sekund przed końcem meczu, stając się tym samym drugim zawodnikiem w historii NHL, który zdobył 50 goli w 50 meczach[61], a Maurice Richard wysłał do Bossy’ego telegram z gratulacjami[62]. Fazę zasadniczą sezonu 1980/1981 zakończył z 68 golami (w tym 9 hat tricków[63]), a przez swoje pierwsze cztery sezony miał średnią 78 goli na mecz (rekord ligi NHL)[64]. Wystąpił także w Meczu Gwiazd NHL 1981 oraz został wybrany do pierwszej drużyny gwiazd NHL[65][66][43]. W pierwszej rundzie fazy play-off drużyna Wyspiarzy pewnie wygrała rywalizację z Toronto Maple Leafs 3:0, a Bossy wraz z Bryanem Trootierem z 10 punktami byli najskuteczniejszymi zawodnikami swojej drużyny w tej rywalizacji[67][68]. W ćwierćfinale drużyna Wyspiarzy wygrała rywalizację z Edmonton Oilers 4:2, a Bossy zdobył w niej 11 punktów (4 gole, 7 asyst)[69], po czym prowadził ex aequo z supergwiazdą drużyny Nafciarzy, Wayne’em Gretzkym (po 21 punktów)[70]. Natomiast w rywalizacji w półfinale z New York Rangers (4:0) Bossy zdobył 6 punktów (5 goli, 1 asysta)[71].

Tym samym drużyna Wyspiarzy po raz drugi z rzędu awansowała do finału Pucharu Stanleya, w którym wygrała rywalizację 4:1 z Minnesota North Stars, tym samym zdobywając trofeum po raz drugi z rzędu[72], a Bossy w fazie play-off zdobył 35 punktów (17 goli – 9 z powerplay, 18 asyst).

Przed rozpoczęciem sezonu 1981/1982, w którym w fazie zasadniczej zdobył 147 punktów (64 gole, 83 asysty), przedłużył o 6 lat kontrakt z klubem[73][1]. Po czwarty wystąpił w Meczu Gwiazd NHL 1982, w którym zdobył 2 gole oraz został wybrany jego MVP, a drużyna Konferencji Księcia Walii, w której grał, wygrała 4:2 z drużyną Konferencji Campbella[74][75].

W fazie play-off, w półfinale Patrick Division drużyna Wyspiarzy wygrała rywalizację 3:2 z Pittsburgh Penguins, a Bossy zdobył w tej rywalizacji dwa gole, mimo ograniczonej mobilności, spowodowanej kontuzją kolana[76][77]. W finale Patrick Division przeciwnikiem drużyny Wyspiarzy był New York Rangers, na który Bossy w fazie zasadniczej miał patent, gdyż w 8 meczach z tym klubem zdobył 15 punktów (6 goli, 9 asyst)[78]. Drużyna Wyspiarzy wygrała tę rywalizację 4:2, a Bossy mimo kłopotów z kolanem zdobył 8 punktów (4 gole, 4 asysty)[79][80][81]. W finale Konferencji Księcia Walii w wygranej rywalizacji 4:0 z Quebec Nordiques Bossy zdobył 8 punktów (4 gole, 4 asysty)[82]. W finale Pucharze Stanleya New York Islanders po zdecydowanej wygranej rywalizacji 4:0 z Vancouver Canucks po raz trzeci z rzędu zdobył trofeum, a Bossy zdobył w rywalizacji zdobył 7 goli, wyrównując tym samym rekord Jeana Béliveau, co dało mu Conn Smythe Trophy oraz ponowny wybór do pierwszej drużyny gwiazd NHL[83][20][84][43].

W fazie zasadniczej sezonu 1982/1983 zdobył 118 punktów (60 goli – w tym 27 goli powerplay, dzięki czemu pobił kolejny rekord Jeana Béliveau[85][86], 58 asyst)[85]. Został także ponownie nagrodzony Lady Byng Memorial Trophy (tylko 20 minut na ławce kar), trzeci raz z rzędu wybrany do pierwszej drużyny gwiazd NHL oraz po raz piąty wystąpił w Meczu Gwiazd NHL 1983[87][43][88]. W fazie play-off z drużyną Wyspiarzy po raz drugi z rzędu awansowała do finału Pucharu Stanleya, w którym po wygraniu 17 maja 1983 roku w decydującego meczu wyjazdowego (4:2) zdobył w 12. minucie gola na 3:0 (Bossy został drugim w historii zawodnikiem w histoii ligi NHL, który zdobył gola w decydującym meczu finałowym: pierwszym był Jack Darragh, który zdobywał gole dla Ottawa Senators w sezonie 1919/1920 i 1920/1921[89][90]) i tym samym rywalizacji 4:0 z Edmonton Oilers, po raz czwarty z rzędu Puchar Stanleya[85].

Późniejsze lata

[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1983/1984 Bossy zdobył 5 goli w pierwszych 3 meczach[91], jednak potem z powodu kontuzji biodra nie wystąpił w kolejnych 6 meczach[92]. Następnie miał passę 15 punktów, która zakończyła się podczas meczu wyjazdowego z Calgary Flames (2:6) 1 grudnia 1983 roku[93], potem 19 punktów, która zakończyła się podczas meczu wyjazdowego z Boston Bruins (2:0) 16 stycznia 1984 roku[94]. 14 stycznia 1984 roku w 52. minucie wygranego 4:2 meczu wyjazdowego z New York Rangers z asysty Butcha Goringa i Denisa Potvina zdobył swojego 400. gola w 506. meczu w lidze NHL[95][96]. W sezonie 1983/1984 miał wystąpić w swoim 6. Meczu Gwiazd NHL[97], jednak 24 stycznia 1984 roku w przegranym 4:0 meczu wyjazdowym z Detroit Red Wings w wyniku starcia z Dwightem Fosterem doznał kontuzji kolana, która wykluczyła go z tego meczu oraz 6 meczów New York Islanders i jego miejsce zastąpił Rick Middleton z New York Rangers[98][18]. Fazę zasadniczą zakończył z 51 golami (7. raz z rzędu z co najmniej 50 golami)[99]. Po raz czwarty z rzędu został wybrany do pierwszej drużyny gwiazd NHL oraz ponownie zdobył Lady Byng Memorial Trophy[1][43], który został wręczony Bossy’emu podczas ceremonii rozdania nagród ligi NHL przez kanadyjskiego kosmonautę Marca Garneau[100].

W fazie play-off zdobył 8 goli w trzech rywalizacjach: New York Rangers (3:2), Wahington Capitals (4:1) oraz Montreal Canadiens (4:2), tym utrzymując swój rekord 19 wygranych rywalizacji w fazie play-off z rzędu oraz awansując do 5 z rzędu finału Pucharu Stanleya[101], gdzie ich przeciwnikiem ponownie był Edmonton Oilers. W finale Bossy zaliczył jednie 3 asysty, natomiast drużyna Wyspiarzy przegrała rywalizację 4:1 i tym samym triumfatorem rozgrywek został po raz pierwszy w historii Edmonton Oilers[102][103].

Bossy dobrze rozpoczął sezon 1984/1985, zdobywając gole w 10 kolejnych meczach, a na początku listopada 1984 roku z 33 punktami prowadził w klasyfikacji najskuteczniejszych zawodników[104], a do grudnia 1984 roku zdobywał co najmniej 1 gola na mecz (25 goli w 23 meczach)[105]. W połowie sezonu 1984/1985 Bossy w 41 meczach zdobył 76 punktów (37 goli, 39 asyst), natomiast New York Islanders prowadził w tabeli zasadniczej[106]. Wkrótce jako jedyny jednogłośnie, po raz siódmy został wybrany do Meczu Gwiazd NHL 1985[107][108]. Bossy zakończył fazę zasadniczą z 58 golami (8. raz z rzędu z co najmniej 50 golami), co mu dało wyróżnienie do drugiej drużyny gwiazd NHL[43], natomiast New York Islanders po raz kolejny awansował do fazy play-off[109][1], w której zakończył swój udział w finale Patrick Division po przegranej rywalizacji 4:1 z Philadelphia Flyers.

W sezonie 1985/1986 Bossy osiągnął wiele jubileuszy. 2 stycznia 1986 roku w wygranym 7:5 meczu u siebie z Boston Bruins zdobył dwa gole, tym samym zostając pierwszym zawodnikiem w historii ligi NHL, który osiągnął liczbę 500 goli[110]. 24 stycznia 1986 roku w 59. minucie wygranego 7:5 meczu u siebie z Washington Capitals wraz z Brentem Sutterem asystował przy decydującym golu Bryana Trottiera[111], dzięki czemu zdobył swój 1000 punkt w lidze NHL, dzięki czemu awansował na 10. miejsce w klasyfikacji wszech czasów[112], 12 marca 1986 roku w wygranym 8:4 meczu u siebie z Calgary Flames po zdobyciu czterech goli przekroczył liczbę 50 goli w sezonie 1985/1986, zaliczając tym samym dziewiąty z rzędu sezon w lidze NHL z co najmniej 50 golami[113], natomiast 6 kwietnia 1986 roku w ostatnim meczu fazy zasadniczej z New Jersey Devils, zakończył się zwycięstwem drużyny Wyspiarzy 9:7, po zdobyciu gola na 8:6 w 56. minucie, zakończył tę fazę z 61 golami[114][115], zaliczając tym samym piąty sezon w lidze NHL z co najmniej 60 golami[1].

4 lutego 1986 roku wystąpił w Meczu Gwiazd NHL 1986, w którym asystował przy decydującym golu Bryana Trottiera w 3. minucie dogrywce, tym samym zapewniając swojej drużynie, Konferencji Księcia Walii zwycięstwa 4:3 nad drużyną Konferencji Campbella[116][117]. Drużyna Wyspiarzy ponownie awansowała do fazy play-off, gdzie już na półfinale Patrick Division zakończyła rozgrywki po przegranej rywalizacji 3:0 z Washington Capitals. 12 kwietnia 1986 roku w ostatnim meczu rywalizacji, przegranym 3:1, w 55. minucie Bossy zdobył gola, śrubując tym samym rekord zdobytych goli w fazie play-off w lidze NHL (83 gole)[118]. Bossy został także po raz piąty wybrany do pierwszej drużyny gwiazd NHL oraz po raz trzeci zdobył Lady Byng Memorial Trophy[119][43].

Po sezonie 1985/1986 nowym trenerem drużyny Wyspiarzy został Terry Simpson. Podczas obozu przygotowawczego do sezonu 1986/1987 Bossy zaczął odczuwać bóle pleców, po czym po dwóch meczach, w których nie zdobył gola, nakazano mu 10-dniowy odpoczynek[120]. Po czterech meczach, w których nie grał, wrócił na taflę w świetnej formie, zdobywając 21 punktów (12 goli, 9 asyst) w 12 meczach[121]. Do Bożego Narodzenia miał na koncie 22 gole, jednak z powodu bólu pleców nie grał w wielu meczach i nie był już w swojej dotychczasowej formie, przechodził zabiegi chiropraktyczne i rozważał wzięcie urlopu w lutym 1987 roku[122]. 6 stycznia 1987 roku grając na linii z Gregiem Gilbertem i Bryanem Trottierem w wygranym 5:3 meczu u siebie z Minnesota North Stars zdobył dwa gole[123], po czym z powodu nasilającego się bólu pleców musiał opuścić 7 meczów, a lekarze nie byli w stanie postawić diagnozy[124]. Uważano, że to efekt nadmiernie obciążonych pleców podczas jazdy na łyżwach w sposób odciążający prawe kolano, które było zoperowane w wyniku złamania rzepki, gdy był dzieckiem[125][18].

Bossy został wybrany do składu drużyny NHL w dwumeczu z reprezentacją ZSRR tzw. Rendez-vous '87, który zastąpił Mecz Gwiazd NHL, jednak wycofał się z powodu problemów z plecami[126][127]. Bossy nadal miał nadzieję na zaliczenie 10. sezonu z co najmniej 50 golami, co w wyniku 32 goli do końca lutego 1987 roku było to możliwe[128], jednak pod koniec marca 1987 roku stało się jasne, że tego nie osiągnie, gdyż problemy z plecami stawały się coraz poważniejsze[125][129]. 13 marca 1987 roku w wygranym 7:6 po dogrywce meczu u siebie z New Jersey Devils, w 53. minucie z asysty Pata Flatleya i Bryana Trottiera zdobył gola na 5:6 (38. gola i ostatniego gola w sezonie 1986/1987, był wraz z Patem LaFontainem najlepszym strzelcem drużyny Wyspiarzy)[130][131][132]. Awansował z klubem do fazy play-off, w której zakończył rywalizację w finale Patrick Division, po przegranej rywalizacji 4:3 z Philadelphia Flyers (30 kwietnia 1987 roku Bossy w szóstym, wygranym 4:2 wyjazdowym meczu rywalizacji, Bossy zdobył w 3. minucie gola, otwierającego wynik meczu na 1:0. Był to 85. i zarazem ostatni gol Bossy’ego w fazie play-off).

Problemy zdrowotne i koniec kariery

[edytuj | edytuj kod]

Po sezonie 1986/1987 Bossy planował wziąć udział w obozie treningowym w 1987 roku[133], jednak ból uniemożliwiał mu zginanie się w celu zawiązania własnych łyżew, w wyniku czego musiał przejść serię testów i prześwietleń pleców[134], po czym lekarze stwierdzili dwa uszkodzone dyski w dolnej części pleców i nie można ich naprawić chirurgicznie, w wyniku czego Bossy stracił cały sezon 1987/1988 na rzecz rekowalescencji[135], w trakcie której menedżer generalny New York Islanders, Bill Torrey zaproponował mu wymianę z Montreal Canadiens, by ten był bliżej domu, jednak Bossy tę propozycję odrzucił[136].

Latem 1988 właściciel i dyrektor generalny Los Angeles Kings: Bruce McNall i Rogie Vachon, po sprowadzeniu do swojego klubu Wayne’a Gretzky’ego zaproponowali Bossy’emu podpisanie kontraktu, jednak ten odrzucił ofertę twierdząc, że nie byłby w stanie spełnić ich oczekiwań, po czym w październiku 1988 roku oficjalnie ogłosił zakończenie kariery sportowej[137][138][139].

Kariera reprezentacyjna

[edytuj | edytuj kod]

Mike Bossy w latach 1981–1984 wystąpił w reprezentacji Kanady na dwóch turniejach Canada Cup, w których rozegrał 15 meczów, w których zdobył 20 punktów (13 goli, 7 asyst) oraz spędził 4 minuty na ławce kar.

W Canada Cup 1981 drużyna Team Canada dotarła do finału, w którym 13 września 1981 roku na Montreal Forum w Montrealu przegrała z naszpikowaną gwiazdami reprezentacją ZSRR 8:1, natomiast w Canada Cup 1984 triumfowała w turnieju po wygranej rywalizacji z reprezentacją Szwecji (5:2, 6:5)[1].

Statystyki

[edytuj | edytuj kod]

Pogrubioną czcionką oznaczono najlepszy wynik w lidze

Klubowe

[edytuj | edytuj kod]
Sezon Klub Liga Sezon zasadniczy Faza play-off
M G A Pkt Min M G A Pkt Min
1972/1973 👁 Kanada
 Laval National		 QMJHL 4 1 2 3 0 – – – – —
1973/1974 👁 Kanada
 Laval National		 QMJHL 68 70 48 118 45 11 6 16 22 2
1974/1975 👁 Kanada
 Laval National		 QMJHL 67 84 65 149 42 16 18 20 38 2
1975/1976 👁 Kanada
 Laval National		 QMJHL 64 79 57 136 25 – – – – —
1976/1977 👁 Kanada
 Laval National		 QMJHL 61 75 51 126 12 7 5 5 10 12
1977/1978 👁 Stany Zjednoczone
 New York Islanders		 NHL 73 53 38 91 6 7 2 2 4 2
1978/1979 👁 Stany Zjednoczone
 New York Islanders		 NHL 80 69 57 126 25 10 6 2 8 2
1979/1980 👁 Stany Zjednoczone
 New York Islanders		 NHL 75 51 41 92 12 16 10 13 23 8
1980/1981 👁 Stany Zjednoczone
 New York Islanders		 NHL 79 68 51 119 32 18 17 18 35 4
1981/1982 👁 Stany Zjednoczone
 New York Islanders		 NHL 80 64 83 147 22 19 17 10 27 0
1982/1983 👁 Stany Zjednoczone
 New York Islanders		 NHL 79 60 58 118 20 19 17 9 26 10
1983/1984 👁 Stany Zjednoczone
 New York Islanders		 NHL 67 51 67 118 8 21 8 10 18 4
1984/1985 👁 Stany Zjednoczone
 New York Islanders		 NHL 76 58 59 117 38 10 5 6 11 4
1985/1986 👁 Stany Zjednoczone
 New York Islanders		 NHL 80 61 62 123 14 3 1 2 3 4
1986/1987 👁 Stany Zjednoczone
 New York Islanders		 NHL 63 38 37 75 33 6 2 3 5 2
Łącznie w QMJHL 264 309 223 532 124 34 29 41 70 16
Łącznie w NHL 752 573 553 1126 210 129 85 75 160 38

[140]

Reprezentacyjne

[edytuj | edytuj kod]
Rok Drużyna Turniej Miejsce M G A Pkt Min
1981 👁 Image
 Kanada		 CC 👁 Image
 7 8 3 11 2
1984 👁 Image
 Kanada		 CC 👁 Image
 8 5 4 9 2
Razem 15 13 7 20 4

Sukcesy

[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicze

[edytuj | edytuj kod]
New York Islanders
Reprezentacyjne

Indywidualne

[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery

[edytuj | edytuj kod]

Mike Bossy po zakończeniu kariery sportowej wrócił z rodziną do Laval w prowincji Quebec. Wkrótce wszedł w biznes ze swoim agentem Pierrem Lacroixem i dołączył do Titana, producenta kijów hokejowych, którego został wiceprezesem. Był również spikerem dla klubu ligi NHL Quebec Nordiques. Do 1992 roku, oprócz gry w golfa oraz wystąpień publicznych, był także reprezentantem firmy Karhu, byłej spółki macierzytej Titana oraz agencji ubezpieczonej CUMIS, w których zajmował stanowiska public relations[141].

3 marca 1992 roku koszulka z numerem 22, w którym Bossy grał w New York Islanders, została zastrzeżona przez władze klubu[141][142][143].

W 1993 roku rozpoczął pracę w francuskojęzycznej stacji radiowej CKOI-FM w Montrealu, w którym pracował do 1996 roku: najpierw do 1994 roku pracował przy porannej audycji pn. „Y'e trop d'bonne heure”, następnie przeszedł do audycji sportowych, a także miał skłonność do komiksów[144]. Następnie do 1999 roku zajmował się public relations dla Humpty Dumpty, natomiast w 2003 roku został dyrektorem sprzedaży w jednej z firm w prowincji Quebec[145]. Został wraz z Cassim Campbellem oraz Bobbym Orrem ambasadorem programu pn. Hockey Canada Chevrolet Safe & Fun Hockey[146].

W 1998 roku został sklasyfikowany na 20. miejscu na liście 100 największych hokeistów według magazynu The Hockey News[147].

Później przypomniał sobie, że przez ponad półtorej dekady nie mógł znaleźć pracy w NHL, trzykrotnie starał się o pracę w Montrealu Canadiens. Kiedy w 2002 roku trenerem New York Rangers został były kolega z New York Islanders, Bryan Trottier, Bossy był pewien zatrudnienia w klubie, jednak nie dostał takiej szansy, gdyż Bryan Trottier po kilku miesiącach został zwolniony z klubu[145].

13 października 2006 roku władze New York Islanders poinformowały o dołączeniu Bossy’ego do klubu, w którym współpracował z biurem głównym w zakresie rozwoju sponsorów i fanów[44].

We wrześniu 2014 roku dołączył do stacji MSG Networks jako analityk hokejowy[148], natomiast we wrześniu 2015 roku dołączył w roli komentatora do stacji TVA Sports, oficjalnego francuskojęzycznego nadawcy rozgrywek ligi NHL w Kanadzie. Pojawiał się w także nocnych programach stacji pt. Dave Morissette Live oraz TVA Sports at 5[149].

27 stycznia 2017 roku został wybrany do listy 100 najlepszych hokeistów NHL[3][150].

Mike Bossy w kulturze popularnej

[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Mike Bossy poznał swoją przyszłą żonę, Lucie Creamer w 1971 roku, gdy pracowała w barze w przekąskami na lodowisku, w którym grał. Para pobrała się 23 lipca 1977 roku oraz miała dwie córki: Josiane i Tanyę oraz dwie wnuczki: Alexe i Gabrielle[142][17][14][15].

Choroba i śmierć

[edytuj | edytuj kod]

Mike Bossy 19 października 2021 roku poinformował o zdiagnozowaniu u niego raka płuc[155].

Zmarł 15 kwietnia 2022 roku w Rosemère[13][143][156][3][15][157][158]. Tydzień później, 22 kwietnia 2022 roku na tę samą chorobę zmarł inny utytułowany hokeista, Guy Lafleur (obaj pochodzili z prowincji Quebec oraz palili dużo papierosów w trakcie kariery sportowej)[159][160][161][162].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ a b c d e f g h Highlights of Mike Bossy's career. The New York Islanders'... [data dostępu: 1986-01-03] (ang.)
  2. ↑ HOCKEY; Bossy and Potvin Honored [data dostępu: 1991-06-22] (ang.)
  3. ↑ a b c Legendarny Mike Bossy nie żyje [data dostępu: 2022-04-15]
  4. ↑ Most 50-Goal Seasons, Career (ang.)
  5. ↑ Most 50-Goal Seasons, Consecutive (ang.)
  6. ↑ Most 60-Goal Seasons, Career (ang.)
  7. ↑ Duhatschek notebook: Mike Bossy’s greatness explained by teammates and opponents [data dostępu: 2022-04-15] (ang.)
  8. ↑ Cam Neely and Mike Bossy are tied for the most power-play goals in a single NHL playoff run, with 9 scored (ang.)
  9. ↑ Forsberg, Preds aim to rub more salt in wound of infamous trade from Caps [data dostępu: 2017-02-25] (ang.)
  10. ↑ Franchise Leaders: The all-time goal leader for all 31 NHL teams [data dostępu: 2020-04-25] (ang.)
  11. ↑ A look at each franchise's top playoff snipers as Couture pursues Sharks post-season history [data dostępu: 2019-05-14] (ang.)
  12. ↑ a b c Islanders Sign Bossy To 3‐Year Contract [data dostępu: 1979-09-18] (ang.)
  13. ↑ a b New York Islanders legend Mike Bossy dies at 65 [data dostępu: 2022-04-15] (ang.)
  14. ↑ a b c d The Phantom Of The Rinks [data dostępu: 2020-04-29] (ang.)
  15. ↑ a b c d Bossy, Michael (ang.)
  16. ↑ a b An Islander From Montreal [data dostępu: 1984-04-29] (ang.)
  17. ↑ a b c Laval hockey icon Mike Bossy on the Islanders and TVA Sports [data dostępu: 2016-01-20] (ang.)
  18. ↑ a b c SCOUTING; Bossy's Back To Business [data dostępu: 1984-08-30] (ang.)
  19. ↑ Tournoi international pee-wee: Mike Bossy attire encore les foules [data dostępu: 2020-02-16] (ang.)
  20. ↑ a b c Valuable To Hockey [data dostępu: 1982-05-17] (ang.)
  21. ↑ a b QMJHL Top 50 | #6 – Mike Bossy [data dostępu: 2019-04-03] (ang.)
  22. ↑ a b This Man Is An Islander Unto Himself [data dostępu: 1979-01-22] (ang.)
  23. ↑ Retired Numbers (ang.)
  24. ↑ Buffalo sports' greatest what-ifs: What if Sabres had drafted Mike Bossy instead of Ric Seiling? [data dostępu: 2020-04-04] (ang.)
  25. ↑ a b c Maven's Memories: How Mike Bossy Fell To The Islanders [data dostępu: 2018-12-14] (ang.)
  26. ↑ Ken Dryden: Scotty: A Hockey Life Like No Other. McClelland & Stewart Public, 2019, s. 222–225. ISBN 978-0-7710-2751-2.
  27. ↑ Douglas Hunter: Champions: The Illustrated History of Hockey's Greatest Dynasties. Chicago: Triumph Books, 1997. ISBN 1-57243-213-6.
  28. ↑ a b Brian McFarlane: Real Stories from the Rink. Tundra Books. Tundra Books, 2002, s. 66-67. ISBN 978-0-88776-604-6.
  29. ↑ Parton Keese. Islanders' Hot Trio Grande. „The New York Times”, s. 63, 1977-12-06.
  30. ↑ Three Islanders Unto Themselves [data dostępu: 1977-12-12] (ang.)
  31. ↑ Islanders Bow To Sabres, 3‐2, In Opener [data dostępu: 1977-10-14] (ang.)
  32. ↑ New York Islanders vs. Buffalo Sabres Box Score: October 13, 1977 (ang.)
  33. ↑ Mike Brophy: My First Goal: 50 players and the goal that marked the beginning of their NHL career. McClelland & Stewart, 2011, s. 242-246. ISBN 978-0-7710-1683-7.
  34. ↑ Bossy Gets 2 In Islander 6‐0 Victory [data dostępu: 1977-11-14] (ang.)
  35. ↑ Capitals DefeatedTrottier Excels [data dostępu: 1978-02-05] (ang.)
  36. ↑ Islanders Win [data dostępu: 1978-02-26] (ang.)
  37. ↑ People: Rookie with a record. „McLean's”, s. 46, 1993-04-05.
  38. ↑ Shadowers, Snipers And Supersets [data dostępu: 1978-04-17] (ang.)
  39. ↑ Islanders Turn Back North Stars, 5‐2 [data dostępu: 1978-01-19] (ang.)
  40. ↑ 1978 NHL All-Star Game Rosters (ang.)
  41. ↑ 1978 NHL Quarter-Finals: NYI vs. TOR (ang.)
  42. ↑ maple Leafs. Beat Islanders 2-1, In Overtime to Capture Series [data dostępu: 1978-04-30] (ang.)
  43. ↑ a b c d e f g NHL All-Star Teams (ang.)
  44. ↑ a b Mike Bossy is back with the Islanders [data dostępu: 2006-10-13] (ang.)
  45. ↑ New York Islanders vs. Los Angeles Kings Box Score: February 19, 1979 (ang.)
  46. ↑ N.H.L. Stars Beat Russians, 4‐2 [data dostępu: 1979-02-09] (ang.)
  47. ↑ Islanders Win by 6‐2; 3 for Bossy in Opener [data dostępu: 1979-04-17] (ang.)
  48. ↑ Islanders Sweep, Gain Semifinal [data dostępu: 1979-04-23] (ang.)
  49. ↑ Murdoch, Greschner Get Goals [data dostępu: 1979-05-09] (ang.)
  50. ↑ Those Irresistible Rangers [data dostępu: 1979-05-10] (ang.)
  51. ↑ Alan Hahn: Birth of a Dynasty: The 1980 New York Islanders. Sports Publishing LLC, 2004. ISBN 978-1-58261-333-8.
  52. ↑ 1980 NHL All-Star Game Rosters (ang.)
  53. ↑ NHL All-Star Game Historical Summaries – 1980 (ang.)
  54. ↑ 1980 NHL Preliminary Round: LAK vs. NYI (ang.)
  55. ↑ Stanley Cup: playing through pain [data dostępu: 2009-08-06] (ang.)
  56. ↑ 1980 NHL Preliminary Round: BOS vs. NYI (ang.)
  57. ↑ 1980 NHL Semi-Finals: BUF vs. NYI (ang.)
  58. ↑ Putting the Hammer to the Old Bugaboo: Isles win in '80 [data dostępu: 1980-06-02] (ang.)
  59. ↑ 1980 NHL Semi-Finals: NYI vs. PHI (ang.)
  60. ↑ Restless Bossy Eyes Record [data dostępu: 1981-01-16] (ang.)
  61. ↑ Bossy Gets 50th to Equal Mark [data dostępu: 1981-01-25] (ang.)
  62. ↑ Bossy's Last-Chance Goals a Dramatic Ending to 50-Game Quest [data dostępu: 1981-01-26] (ang.)
  63. ↑ Raise One To The Islanders [data dostępU; 1982-03-01] (ang.)
  64. ↑ SPORTS OF THE TIMES; Bossy: Scorer With Touch of an Artiste [data dostępu: 1981-05-17] (ang.)
  65. ↑ 3 Islanders on AllStar Team [data dostępu: 1981-01-28] (ang.)
  66. ↑ 1981 NHL All-Star Game Rosters (ang.)
  67. ↑ Islanders Sweep Series; Rangers Beat Kings for 2–1 Lead [data dostępu: 1981-04-12] (ang.)
  68. ↑ 1981 NHL Preliminary Round: NYI vs. TOR (ang.)
  69. ↑ 1981 NHL Quarter-Finals: EDM vs. NYI (ang.)
  70. ↑ Islanders Excited Over All-New York Playoff Encounter [data dostępu: 1981-04-26] (ang.)
  71. ↑ 1981 NHL Semi-Finals: NYI vs. NYR (ang.)
  72. ↑ Islanders Capture Their 2d Straight Stanley Cup [data dostępu: 1981-05-22] (ang.)
  73. ↑ Bossy Signs 6-Year Pact [data dostępu: 1981-10-28] (ang.)
  74. ↑ Wales All-Stars Triumph on 2 Goals by Bossy, 4–2 [data dostępu: 1982-02-10] (ang.)
  75. ↑ 1982 NHL All-Star Game Rosters (ang.)
  76. ↑ Stefan Persson helped set up two goals that keyed... [data dostępu: 1982-04-08] (ang.)
  77. ↑ The Islanders Stick It To 'Em [data dostępu: 1982-05-24] (ang.)
  78. ↑ Rangers Again an Obstacle to Islanders' Quest for Cup [data dostępu: 1982-04-15] (ang.)
  79. ↑ Islanders Win, 5 to 3, Take 3–1 Lead Over Rangers [data dostępu: 1982-04-20] (ang.)
  80. ↑ Islanders Wary of Letdown [data dostępu: 1982-04-21] (ang.)
  81. ↑ 1982 NHL Patrick Division Finals: NYI vs. NYR (ang.)
  82. ↑ 1982 NHL Prince of Wales Conference Finals: NYI vs. QUE (ang.)
  83. ↑ How the Islanders dynasty survived an attempted Penguins-based coup, 35 years ago [data dostępu: 2017-04-24] (ang.)
  84. ↑ Islanders Sweep Canucks for 3d Stanley Cup in Row [data dostępu: 1982-05-17] (ang.)
  85. ↑ a b c Greatest Teams of All-Time: 1982–83 New York Islanders [data dostępu: 2014-01-01] (ang.)
  86. ↑ Players; Bossy Given a Special Honor [data dostępu: 1983-05-05] (ang.)
  87. ↑ N.H.L. Won't Relent on Blues Franchise [data dostępu: 1983-06-08] (ang.)
  88. ↑ 1983 NHL All-Star Game Rosters (ang.)
  89. ↑ Liam Maguire: Next Goal Wins!: The Ultimate NHL Historian's One-of-a-Kind Collection of Hockey Trivia. Random House of Canada, 2012, s. 24–25. ISBN 978-0-307-36341-1.
  90. ↑ May 17: Islanders win fourth consecutive Stanley Cup championship [data dostępu: 2020-05-17] (ang.)
  91. ↑ Bossy and Morrow Out [data dostępu: 1983-10-13] (ang.)
  92. ↑ Islanders Regain Confidence [data dostępu: 1983-11-07] (ang.)
  93. ↑ Flames Defeat Islanders [data dostępu: 1983-12-02] (ang.)
  94. ↑ Bruins Shut Out Islanders [data dostępu: 1984-01-17] (ang.)
  95. ↑ Islanders Defeat Rangers by 4–2 [data dostępu: 1984-01-15] (ang.)
  96. ↑ New York Rangers vs. New York Islanders Box Score: January 14, 1984 (ang.)
  97. ↑ Islanders Romp by 9–1 [data dostępu: 1984-01-19] (ang.)
  98. ↑ Bossy Injured in Tough Defeat [data dostępu: 1984-01-30] (ang.)
  99. ↑ A roundup of the week March 26 – April 1 [data dostępu: 1984-04-09] (ang.)
  100. ↑ SCOUTING; Puck in Space [data dostępu: 1984-08-29] (ang.)
  101. ↑ Islander Legend Still Growing... [data dostępu: 1984-05-07] (ang.)
  102. ↑ Injuries and Time Halt Islanders [data dostępu: 1984-05-21] (ang.)
  103. ↑ The Oilers Were The Spoilers [data dostępu: 1984-05-28] (ang.)
  104. ↑ Islanders Lose, 5–4; Bossy Streak Ends [data dostępu: 1984-11-04] (ang.)
  105. ↑ Bossy: Not Afraid to Succeed [data dostępu: 1984-12-03] (ang.)
  106. ↑ They're Old But Not Toothless [data dostępu: 1985-01-21] (ang.)
  107. ↑ Bossy, Brent Sutter, Tonelli on All-Stars [data dostępu: 1985-01-30] (ang.)
  108. ↑ 1985 NHL All-Star Game Rosters (ang.)
  109. ↑ Islanders Gain Tie on Goal by Tonelli [data dostępu: 1985-04-07] (ang.)
  110. ↑ Bossy Gets 500th, Rallies Islanders [data dostępu: 1986-01-03] (ang.)
  111. ↑ New York Islanders vs. Washington Capitals Box Score: January 24, 1986 (ang.)
  112. ↑ Islanders Regroup in Time to Win [data dostępu: 1986-01-25] (ang.)
  113. ↑ Resch Traded; Tonelli Joins Flames, Faces Islanders [data dostępu: 1986-03-12] (ang.)
  114. ↑ Devils End Season with 9–7 Victory [data dostępu: 1986-04-06] (ang.)
  115. ↑ New York Islanders vs. New Jersey Devils Box Score: April 6, 1986 (ang.)
  116. ↑ Plays; Trottier's Finishing Touch [data dostępu: 1986-02-05] (ang.)
  117. ↑ 1986 NHL All-Star Game Rosters (ang.)
  118. ↑ Rangers Take 2–1 Series Lead; Islanders Eliminated; Capitals Win, 3–1, for Sweep [data dostępu: 1986-04-13] (ang.)
  119. ↑ SPORTS PEOPLE; It's Gretzky Again [data dostępu: 1986-06-11] (ang.)
  120. ↑ Islanders' Bossy Out For 10 Days [data dostępu: 1986-10-16] (ang.)
  121. ↑ Islanders' Bossy Took Just 10 Short Seasons to Speed Past Rocket [data dostępu: 1986-11-21] (ang.)
  122. ↑ Islanders Defeat Penguins [data dostępu: 1986-12-24] (ang.)
  123. ↑ Islanders Revive to End Slide [data dostępu: 1987-01-07] (ang.)
  124. ↑ SPORTS PEOPLE; Depleted Islanders [data dostępu: 1987-01-30] (ang.)
  125. ↑ a b Future at Risk, Bossy Battles Pain [data dostępu: 1987-02-04] (ang.)
  126. ↑ SPORTS PEOPLE; Sandstrom an All-Star [data dostępu: 1987-01-27] (ang.)
  127. ↑ Pro Hockey; Bossy Out of All-Star Games [data dostępu: 1987-02-09] (ang.)
  128. ↑ Islanders Push Penguins Around [data dostępu: 1987-02-27] (ang.)
  129. ↑ Bossy's Stoicism Is Showing Cracks [data dostępu: 1987-03-24] (ang.)
  130. ↑ New Jersey Devils vs. New York Islanders Box Score: March 14, 1987 (ang.)
  131. ↑ Hockey; down by 4, Islanders Rally [data dostępu: 1987-03-15] (ang.)
  132. ↑ N.H.L.; Islanders Suffering an Identity Crisis [data dostępu: 1987-04-06] (ang.)
  133. ↑ SCOUTING; Bossy Puts Pain, Olympics Aside [data dostępu: 1987-07-24] (ang.)
  134. ↑ Players; Bossy Can't Bear to Watch [data dostępu: 1987-09-12] (ang.)
  135. ↑ Bossy to Miss Entire Season [data dostępu: 1987-10-06] (ang.)
  136. ↑ Sports Talk: Guy Lafleur and Mike Bossy — two of the greatest of my generation [data dostępu: 2022-05-02] (ang.)
  137. ↑ Bossy's Retirement Is Expected Today [data dostępu: 1988-10-24] (ang.)
  138. ↑ Bossy's Desire to Play Defeated by Pain [data dostępu: 1988-10-25] (ang.)
  139. ↑ Islanders great Mike Bossy reveals he almost teamed up with Wayne Gretzky [data dostępu: 2019-09-28] (ang.)
  140. ↑ Mike Bossy w bazie NHL (ang.)
  141. ↑ a b George Vecsey. Sports of The Times; Bossy Left His Numbers Behind Him. „The New York Times”, 1992-03-04.
  142. ↑ a b Bossy Gets a Hero’s Ovation : Hockey: The Islanders retire his number, and attendance swells for a night to tribute Hall of Famer [data dostępu: 1992-03-05] (ang.)
  143. ↑ a b Mike Bossy, New York Islanders Legend and 4-time Stanley Cup Champion, Dies at 65 [data dostępu: 2022-04-15] (ang.)
  144. ↑ Mike Bossy, Islanders Sharpshooter May 14, 1984 [data dostępu: 1999-10-04] (ang.)
  145. ↑ a b Ignored by the NHL, he decided no man is an Islander forever -- and got into snack foods (ang.)
  146. ↑ Hockey dream comes true for Sabres player [data dostępu: 2008-10-02] (ang.)
  147. ↑ The Top 100 NHL players of all-time, throwback style [data dostępu: 2015-04-02] (ang.)
  148. ↑ Hall of Famer Mike Bossy Joins MSG Networks As Hockey Analyst [data dostępu: 2015-08-03] (ang.)
  149. ↑ Laval hockey icon Mike Bossy on the Islanders and TVA Sports [data dostępu: 2016-01-20] (ang.)
  150. ↑ 100 Greatest NHL Players (ang.)
  151. ↑ Mike Bossy The Scoring Machine (ang.)
  152. ↑ The story behind famous Canadian music video "Tears Are Not Enough" featuring NHL players – including Wayne Gretzky and a more-than-just-happy-to-be-there Mike Bossy [data dostępu: 2013-12-17] (ang.)
  153. ↑ The NHL : Hockey Stars, Rock Stars Team Up [data dostępu: 1985-02-13] (ang.)
  154. ↑ Iri Cermak: The Cinema of Hockey: Four Decades of the Game on Screen. McFarland Public, 2017, s. 140. ISBN 978-1-4766-6625-9.
  155. ↑ Islanders legend Mike Bossy reveals lung cancer battle [data dostępu: 2021-10-19] (ang.)
  156. ↑ Islanders legend Mike Bossy dies of cancer at 65 [data dostępu: 2022-04-15] (ang.)
  157. ↑ Bossy's historic 50-in-50 chase for Islanders thrilled Canadiens' Richard [data dostępu: 2022-04-15] (ang.)
  158. ↑ Mike Bossy, New York Islanders great, four-time Stanley Cup champion, dies at 65 [data dostępu: 2022-04-15] (ang.)
  159. ↑ Mike Bossy and Guy Lafleur, Linked Forever On and Off the Ice [data dostępu: 2022-04-15] (ang.)
  160. ↑ Guy Lafleur pays a beautiful and heartfelt tribute to Mike Bossy [data dostępu: 2022-04-16] (ang.)
  161. ↑ Guy Lafleur leaves indelible legacy behind, will be remembered forever [data dostępu: 2022-04-22] (ang.)
  162. ↑ Guy Lafleur s’éteint à 70 ans [data dostępu: 2022-04-22] (fr.)

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Kategorie:
Ukryta kategoria: