Mistrzostwa NAFC (hiszp. Copa NAFC, ang. NAFC Championship) – rozgrywki piłkarskie w Ameryce Północnej organizowane przez NAFC (ang. NAFC – North American Football Confederation) dla zrzeszonych reprezentacji krajowych w latach 1947–1991 (z przerwą w latach 1949–1990).

Zapoczątkowany został w 1947 roku przez NAFC. W turnieju uczestniczyły reprezentacje Kuby, Meksyku i Stanów Zjednoczonych. Rozgrywki zostały rozegrane na stadionach Kuby. 3 drużyny systemem kołowym wyłoniły mistrza. Pierwszy turniej wygrała reprezentacja Meksyku. Po dwóch latach została rozegrana druga edycja, którą ponownie wygrał Meksyk.

W 1961 roku organizacja NAFC połączyła się z CCCF (Confederación Centroamericana y del Caribe de Fútbol), w wyniku czego została utworzona CONCACAF, która rozpoczęła własne mistrzostwa^[1].

Po 41 latach przerwy, w 1990 rozgrywki zostały wznowione. W turnieju uczestniczyły reprezentacje Kanady, Meksyku i Stanów Zjednoczonych. Rozgrywki zostały rozegrane na stadionach Kanady i mistrzostwo zdobył ich gospodarz. W 1991 odbyła się ostatnia IV edycja mistrzostw, a mistrzem został po raz trzeci Meksyk.

* jako gospodarz.

W pierwszych dwóch edycjach uczestniczyła reprezentacja Kuby, a w ostatnich dwóch zamieniła je Kanada.

• Mistrzostwa NAFC w serwisie RSSSF (ang.)