👁 lekkoatletyka

Monika Pyrek-Rokita

👁 Ilustracja
Data i miejsce urodzenia	11 sierpnia 1980 Gdynia
Wzrost	168 cm
Informacje klubowe
Klub	Bałtyk Gdynia/KL Gdynia (1994–1995) Warszawianka (1998–1999) Lechia Gdańsk (2000–2002) KL Gdynia (2003) MKL Szczecin (2004–2012) Ośrodek Skoku o Tyczce Szczecin (od 2012[1])
Trener	Bogusława Klimaszewska (1994–1996) Edward Szymczak (1995–2001) Wiaczesław Kaliniczenko (2002–2013)
Dorobek medalowy
Reprezentacja 👁 Image  Polska Mistrzostwa świata srebro Helsinki 2005 skok o tyczce srebro Berlin 2009 skok o tyczce brąz Edmonton 2001 skok o tyczce Mistrzostwa Europy srebro Göteborg 2006 skok o tyczce Halowe mistrzostwa świata brąz Birmingham 2003 skok o tyczce brąz Walencja 2008 skok o tyczce Halowe mistrzostwa Europy brąz Wiedeń 2002 skok o tyczce brąz Madryt 2005 skok o tyczce Młodzieżowe mistrzostwa Europy złoto Amsterdam 2001 skok o tyczce Mistrzostwa świata juniorów srebro Annecy 1998 skok o tyczce
Odznaczenia
👁 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski 👁 Image 👁 Medal Komisji Edukacji Narodowej
👁 Image Multimedia w Wikimedia Commons
👁 Image Cytaty w Wikicytatach

Monika Zofia Pyrek-Rokita (ur. 11 sierpnia 1980 w Gdyni) – polska lekkoatletka specjalizująca się w skoku o tyczce. Honorowa Ambasadorka Szczecina

W ciągu kariery 68-krotnie poprawiała rekord Polski^[2]. Olimpijka z Sydney (2000), Aten (2004), Pekinu (2008) i Londynu (2012). Trzykrotna medalistka mistrzostw świata oraz wicemistrzyni Starego Kontynentu z 2006. Reprezentantka kraju w pucharze Europy i drużynowych mistrzostwach Europy. Pięciokrotnie laureatka Złotych Kolców dla najlepszej polskiej lekkoatletki sezonu (2001, 2003, 2005, 2006 oraz 2008), dwukrotna laureatka Plebiscytu „Przeglądu Sportowego” (2001 i 2005) i wielokrotna zwyciężczyni plebiscytu „Kuriera Szczecińskiego” na najlepszego sportowca województwa zachodniopomorskiego^[3][4]. W 2009 odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2009)^[5] i tytułem Zasłużony dla miasta Szczecina. W 2023r. została Honorowym Obywatelem miasta Polanicy Zdrój.

W latach 2006–2014 członkini Komisji Zawodniczej EAA, w latach 2006–2013 członkini komisji zawodniczej PKOL, w latach 2009–2013 przewodnicząca komisji zawodniczej PKOL i członkini zarządu PKOL. W latach 2011–2015 członek Komisji Zawodniczej IAAF^[6]. W latach 2016–2020 członkini Społecznej Rady Sportu przy Ministrze Sportu^[7] oraz od 2016 roku członek Rady^[8] oraz od 2019 Komitetu Zawodniczego Polskiej Agencji Antydopingowej. Na swoje piąte Igrzyska Olimpijskie (Rio de Janeiro 2016) pojechała jako kandydatka do Komisji Zawodniczej MKOL^[9].

Na początku 2013 ogłosiła zakończenie kariery sportowej^[10][11]. Po zakończeniu kariery sportowej założyła Fundację Moniki Pyrek^[12] realizującą projekty dla dzieci i młodzieży upowszechniający sport przez zabawę m.in. Monika Pyrek Camp^[13], Alternatywne Lekcje WF^[14], E-platforma^[15][16], Monika Pyrek Tour^[17] oraz konferencje dotyczące dwutorowej kariery sportowej „Siła Sportu – uporządkuj, zaplanuj, zadbaj o swoją przyszłość”^[18]. W 2017 utworzyła Fundusz Stypendialny „Skok w marzenia” dla młodych sportowców^[19].

Jest córką Zbigniewa Pyrka i Bożeny Kuźlik. Jej matka była księgową, a ojciec – marynarzem floty handlowej^[20]. Ma starszego brata^[21].

Absolwentka IX Liceum Ogólnokształcącego im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Gdyni, Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu im. Jędrzeja Śniadeckiego w Gdańsku oraz Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego^[2].

W szkole podstawowej grała w koszykówkę^[22]. Lekkoatletykę zaczęła uprawiać w 1994 w Bałtyku Gdynia. Jej pierwszym trenerem była Bogusława Klimaszewska, a konkurencjami – skok wzwyż i wielobój^[23]. W 1995 jej trenerem został Edward Szymczak i dzięki niemu rozpoczęła starty w skoku o tyczce, w powstałym po likwidacji sekcji lekkoatletycznej w Bałtyku Klubie Lekkoatletycznym Gdynia (KL Gdynia). W 1996 osiągnęła już wynik 3,60 (85 na świecie)^[24] W 1997 wystąpiła w reprezentacji Polski na mistrzostwach Europy juniorów, podczas których uplasowała na 10. miejscu wyrównując swój – osiągnięty w eliminacjach tych zawodów – rekord Polski wynikiem 3,80^[25][26]. W 1998 zadebiutowała w pucharze Europy wygrywając zawody w Malmö^[27] i dwukrotnie w czasie konkursu poprawiając własny rekord kraju^[25]. Dwa miesiące później została we Francji wicemistrzynią świata juniorek^[28] poprawiając w czasie zawodów rekord Polski aż pięciokrotnie^[25]. W gronie seniorek zajęła na mistrzostwach Europy w Budapeszcie siódmą lokatę czterokrotnie poprawiając własny rekord kraju^[2][25]. 17 września ponownie uzyskała wynik lepszy od rekordy Polski, ale już kilka dni później rekordową wysokość odebrała jej Anna Wielgus, skacząc 3,84^[25]. W debiucie na halowych mistrzostwach świata w 1999 była jedenasta^[29]. Zajęła 4. miejsce na mistrzostwach Europy juniorów w 1999^[30].

Sezon 2000 zaczęła od odpadnięcia w eliminacjach halowych mistrzostw Europy, w których debiutowała^[2]. Po zwycięstwie w zawodach I ligi pucharu Europy^[27] wygrała mistrzostwa Polski^[31], a następnie zajęła siódme miejsce w finale igrzysk olimpijskich w Sydney^[2].

1 lipca 2001 zdobyła kolejny złoty medal mistrzostw Polski^[31][32] ustanawiając, wynikiem 4,61 m, nowy rekord Europy^[33][34]. Podczas młodzieżowych mistrzostw Europy w Amsterdamie osiągnęła wynik 4,40 i została złotą medalistką tej imprezy^[35]. Trzy dni po tym sukcesie z rezultatem 4,57 zajęła trzecie miejsce w mityngu DN Galan^[36]. Po tych sukcesach wygrała w Ottawie igrzyska frankofońskie^[37], których Polska była gościem^[38]. Na rozegranych w Edmonton mistrzostwach świata zdobyła pierwszy w karierze medal ogólnoświatowej imprezy seniorskiej – z wynikiem 4,55 była trzecia, przegrywając jedynie ze Stacy Dragilą (złoto) i Swietłaną Fieofanową (srebro)^[39]. Zdobywając medal, była wówczas najmłodszą medalistką mistrzostw świata w skoku o tyczce (miała wtedy niespełna 21 lat). Na koniec sezonu była jeszcze czwarta w igrzyskach dobrej woli^[2] oraz finale Grand Prix^[40]. Po sezonie rozstała się ze swoim trenerem Edwardem Szymczakiem^[23], a jej nowym szkoleniowcem został Wiaczesław Kaliniczenko.

W 2002 na arenie międzynarodowej pojawiła się jej największa krajowa konkurentka Anna Rogowska. W marcu obie reprezentowały Polskę na halowych mistrzostwach Europy – Pyrek zdobyła tam brązowy medal^[41], a Rogowska odpadła w eliminacjach. Latem w Monachium podczas czempionatu Starego Kontynentu Pyrek nie awansowała do finału, a Rogowska uplasowała się w nim na siódmym miejscu^[42]. Po niepowodzeniach na mistrzostwach na zawodach w Londynie tyczkarka ustanowiła ponownie rekord Polski, pokonując poprzeczkę zawieszoną na wysokości 4,62^[25].

Na początku 2003 zdobyła pierwszy w karierze medal – brązowy – halowych mistrzostw świata^[43]. Po zwycięstwie w zawodach I ligi pucharu Europy w Finlandii^[27] zajęła w Paryżu czwarte miejsce na mistrzostwach świata po zaliczeniu w pierwszych próbach wysokości 4,25, 4,35 i 4,45 w trzecim podejściu uzyskała 4,55, a na wysokości 4,60 strąciła poprzeczkę trzykrotnie odpadając z walki o medale^[44].

W sezonie olimpijskim 2004 najpierw była piąta w halowych mistrzostwach świata, a następnie uplasowała się na drugim miejscu w zawodach superligi pucharu Europy w Bydgoszczy^[2]. 4 lipca straciła na rzecz Rogowskiej rekord kraju^[25]. Podczas finału igrzysk olimpijskich po zaliczeniu w pierwszych próbach wysokości 4,20, 4,40 oraz 4,45 w konkursie, oprócz Pyrek, pozostały dwie Rosjanki i Rogowska^[45]. Pyrek strąciła trzy próby na wysokości 4,65 i odpadła z rywalizacji zajmując ostatecznie czwarte miejsce^[45]. 3 września w Brukseli skoczyła 4,72 m, poprawiając rekord Polski, który przetrwał do maja 2005^[25].

👁 Image

Po igrzyskach w Atenach w marcu 2005 zdobyła brązowy medal halowych mistrzostw Europy przegrywając srebro z koleżanką z reprezentacji Anną Rogowską^[41]. W lipcu skończyła studia na Uniwersytecie Gdańskim^[22]. W sezonie letnim zdobyła swój drugi medal mistrzostw świata – w Helsinkach została wicemistrzynią globu^[46].

W 2006 uplasowała się na czwartym miejscu na halowych mistrzostwach świata^[2] i została wicemistrzynią Europy w lekkoatletyce^[47]. Na koniec sezonu zajęła piąte miejsce w pucharze świata^[48]. W 2007 na mistrzostwach świata w Osace z wynikiem 4,75 zajęła czwarte miejsce^[49]. 22 września podczas zawodów światowego finału lekkoatletycznego w Stuttgarcie skoczyła 4,82 m, ustanawiając życiowy rekord.

W 2008 zdobyła brązowy medal halowych mistrzostw świata w Walencji^[50]. Przed igrzyskami olimpijskimi wystąpiła gościnnie w nagraniu Marii Sadowskiej „Szybciej, wyżej, dalej”^[51]. W olimpijskim finale w Pekinie zajęła piąte miejsce z wynikiem 4,70 (wysokość tę zaliczyła w drugiej próbie) – wcześniej w pierwszych podejściach skakała na 4,45, 4,55 i 4,65, a 4,75 trzykrotnie strącała^[52].

Nie uczestniczyła w marcu 2009 w halowych mistrzostwach Europy, za to w czerwcu wygrała rywalizację w zawodach superligi drużynowego czempionatu Starego Kontynentu, a wynikiem 4,70 m ustanowiła rekord imprezy. Na mistrzostwach świata po niezaliczeniu żadnej wysokości przez Jelenę Isinbajewą, zdobyła drugi w karierze srebrny medal globalnego czempionatu, przegrywając tylko z koleżanką z reprezentacji Anną Rogowską^[53]. W 2010 po nieudanych startach w mityngach zagranicznych (spowodowanych kontuzją stopy nogi odbijającej) i nieuzyskaniu, wymaganego przez Polski Związek Lekkiej Atletyki, minimum do zakwalifikowania się do reprezentacji na mistrzostwa Europy postanowiła zakończyć starty w tym sezonie.

Po ponad półrocznej przerwie wróciła do sportu w sezonie halowym 2011, uzyskując w swoim pierwszym starcie, na mityngu Samsung Pole Vault Stars w Doniecku, wynik 4,60^[54][55] – rezultat ten jest lepszy od minimum PZLA do reprezentacji na halowe mistrzostwa Europy w Paryżu^[56] jednak tyczkarka zapowiedziała, że nie wystąpi w tych zawodach^[57]. Drugim i zarazem ostatnim występem Polski w sezonie halowym 2011 był start w halowym mityngu Pedro’s Cup w Bydgoszczy – Pyrek zajęła czwarte miejsce uzyskując wynik 4,40 m^[58][59]. Podczas mistrzostw świata w Daegu zajęła 10. miejsce (ex aequo z Anną Rogowską i Kristiną Gadschiew^[60]), zaliczając 4,55 m.

Sezon 2012 rozpoczęła od zajęcia siódmego miejsca z wynikiem 4,40 m podczas halowego mityngu Pedro’s Cup w Bydgoszczy^[61]. Letni sezon 2012 zainaugurowała 11 maja na mityngu Diamentowej Ligi w Ad-Dausze, jednak nie zaliczyła żadnej wysokości, mając trzy nieudane próby na wysokości 4,20 m^[62]. Podczas rozgrywanych w Nowym Jorku zawodów Diamentowej Ligi – Adidas Grand Prix – zaliczyła wysokość 4,50 m, uzyskując tym samym kwalifikację na start w czwartych w jej karierze igrzyskach olimpijskich^[63]. Podczas 30. IO w Londynie nie awansowała do finału skoku o tyczce kobiet, zaliczając wysokość 4,40 m w kwalifikacjach^[64].

28 listopada 2010 w parze z Robertem Rowińskim zwyciężyła w finale 12. edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami^[65][a].

Po zakończeniu kariery sportowej na początku 2013 rozpoczęła pracę jako prezenterka w Radiu Szczecin^[66], dla którego przez cztery lata prowadziła autorski program Potyczki Moniki Pyrek. (Zakończyła pracę z końcem 2016 roku)

12 stycznia 2013 wyszła za starszego o 15 lat menedżera Norberta Rokitę, którego poznała w 2000 podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich w Sydney^[21]. Mają dwóch synów: Grzegorza (ur. 2013) i Juliana (ur. 2017). Mieszkają na szczecińskim Pogodnie^[67][68].

👁 Image

Rok	Zawody	Miejsce	Pozycja	Wynik	Źródła
1997	Mistrzostwa Europy juniorów	👁 Słowenia Lublana	10. miejsce	3,80 =NR	[25][26]
1998	I liga pucharu Europy	👁 Szwecja Malmö	1. miejsce	3,95 NR	[25][27]
1998	Mistrzostwa świata juniorów	👁 Francja Annecy	👁 Image 2. miejsce	4,10 NR	[25][28]
1998	Mistrzostwa Europy	👁 Węgry Budapeszt	7. miejsce	4,15 NR	[2][25]
1999	Halowe mistrzostwa świata	👁 Japonia Maebashi	11. miejsce	4,20	[2][29]
1999	Mistrzostwa Europy juniorów	👁 Łotwa Ryga	4. miejsce	4,10	[30]
2000	Halowe mistrzostwa Europy	👁 Belgia Gandawa	el. – 9. miejsce	4,20	[2]
2000	I liga pucharu Europy	👁 Polska Bydgoszcz	1. miejsce	4,30	[27]
2000	Igrzyska olimpijskie	👁 Australia Sydney	7. miejsce	4,40 NR	[2][25]
2001	I liga pucharu Europy	👁 Finlandia Vaasa	1. miejsce	4,50 NR	[25][27]
2001	Młodzieżowe mistrzostwa Europy	👁 Holandia Amsterdam	👁 Image 1. miejsce	4,40	[2][35]
2001	Igrzyska frankofońskie	👁 Kanada Ottawa	👁 Image 1. miejsce	4,30 CR	[37]
2001	Mistrzostwa świata	👁 Kanada Edmonton	👁 Image 3. miejsce	4,55	[2]
2001	Igrzyska Dobrej Woli	👁 Australia Brisbane	4. miejsce	4,35	[2]
2001	Finał Grand Prix IAAF	👁 Australia Melbourne	4. miejsce	4,20	[2][40]
2002	Halowe mistrzostwa Europy	👁 Austria Wiedeń	👁 Image 3. miejsce	4,60 NIR	[2]
2002	Superliga pucharu Europy	👁 Francja Annecy	4. miejsce	4,20	[2]
2002	Mistrzostwa Europy	👁 Niemcy Monachium	el. – 13. miejsce	4,30	[2]
2003	Halowy puchar Europy	👁 Niemcy Lipsk	3. miejsce	4,30	[2]
2003	Halowe mistrzostwa świata	👁 Wielka Brytania Birmingham	👁 Image 3. miejsce	4,45	[2][43]
2003	I liga pucharu Europy	👁 Finlandia Lappeenranta	1. miejsce	4,30	[27]
2003	Mistrzostwa świata	👁 Francja Paryż	4. miejsce	4,55	[2]
2003	Światowy finał lekkoatletyczny IAAF	👁 Monako Monako	4. miejsce	4,50	[2]
2004	Halowe mistrzostwa świata	👁 Węgry Budapeszt	5. miejsce	4,50	[2]
2004	Superliga pucharu Europy	👁 Polska Bydgoszcz	2. miejsce	4,40	[2]
2004	Igrzyska olimpijskie	👁 Grecja Ateny	4. miejsce	4,55	[2]
2004	Światowy finał lekkoatletyczny IAAF	👁 Monako Monako	5. miejsce	4,50	[2]
2005	Halowe mistrzostwa Europy	👁 Hiszpania Madryt	👁 Image 3. miejsce	4,70	[2]
2005	Mistrzostwa świata	👁 Finlandia Helsinki	👁 Image 2. miejsce	4,60	[2]
2005	Światowy finał lekkoatletyczny IAAF	👁 Monako Monako	2. miejsce	4,62	[2]
2006	Halowe mistrzostwa świata	👁 Rosja Moskwa	4. miejsce	4,65	[48]
2006	Superliga pucharu Europy	👁 Hiszpania Malaga	1. miejsce	4,75 CR	[48]
2006	Mistrzostwa Europy	👁 Szwecja Göteborg	👁 Image 2. miejsce	4,65	[48]
2006	Światowy finał lekkoatletyczny IAAF	👁 Niemcy Stuttgart	2. miejsce	4,65	[48]
2006	Puchar świata	👁 Grecja Ateny	5. miejsce	4,30	[48]
2007	Superliga pucharu Europy	👁 Niemcy Monachium	1. miejsce	4,65	[2]
2007	Mistrzostwa świata	👁 Japonia Osaka	4. miejsce	4,75	[2]
2007	Światowy finał lekkoatletyczny IAAF	👁 Niemcy Stuttgart	2. miejsce	4,82	[2]
2008	Halowe mistrzostwa świata	👁 Hiszpania Walencja	👁 Image 3. miejsce	4,70	[2]
2008	Igrzyska olimpijskie	👁 Chiny Pekin	5. miejsce	4,70	[2]
2008	Światowy finał lekkoatletyczny	👁 Niemcy Stuttgart	3. miejsce	4,70	[2]
2009	Superliga drużynowych mistrzostw Europy	👁 Portugalia Leiria	1. miejsce	4,70 CR	[2]
2009	Mistrzostwa świata	👁 Niemcy Berlin	👁 Image 2. miejsce	4,65	[2]
2009	Światowy finał lekkoatletyczny IAAF	👁 Grecja Saloniki	2. miejsce	4,60	[2]
2011	Mistrzostwa świata	👁 Korea Południowa Daegu	10. miejsce	4,55	[60]
2012	Mistrzostwa Europy	👁 Finlandia Helsinki	el. – 13. miejsce	4,35	[69]
2012	Igrzyska olimpijskie	👁 Wielka Brytania Londyn	el. – 15. miejsce	4,40	[70]

👁 Image

Monika Pyrek zdobyła podczas swojej kariery 11 złotych i 3 srebrne medale mistrzostw Polski seniorów – wyczyn ten czyni ją najbardziej utytułowaną zawodniczką w historii skoku o tyczce w Polsce^[2][71][72].

Mistrzostwa Polski	Pozycja	Wynik
Bydgoszcz 1997	👁 Image 2. miejsce	3,60
Wrocław 1998	👁 Image 2. miejsce	4,00
Kraków 1999	👁 Image 1. miejsce	3,70
Kraków 2000	👁 Image 1. miejsce	4,00
Bydgoszcz 2001	👁 Image 1. miejsce	4,61
Szczecin 2002	👁 Image 1. miejsce	4,50
Bydgoszcz 2004	👁 Image 1. miejsce	4,45
Biała Podlaska 2005	👁 Image 1. miejsce	4,70
Bydgoszcz 2006	👁 Image 1. miejsce	4,60
Poznań 2007	👁 Image 1. miejsce	4,60
Szczecin 2008	👁 Image 1. miejsce	4,70
Bielsko-Biała 2010	👁 Image 1. miejsce	4,20
Bydgoszcz 2011	👁 Image 2. miejsce	4,60
Bielsko-Biała 2012	👁 Image 1. miejsce	4,45

Tyczkarka wywalczyła 11 tytułów halowych mistrzostw Polski seniorów – wyczyn ten czyni ją najbardziej utytułowaną zawodniczką w historii skoku o tyczce w Polsce^[2][73].

Mistrzostwa Polski	Pozycja	Wynik
Spała 1998	👁 Image 1. miejsce	3,91
Spała 1999	👁 Image 1. miejsce	4,10
Spała 2000	👁 Image 1. miejsce	4,15
Spała 2001	👁 Image 1. miejsce	4,36
Spała 2002	👁 Image 1. miejsce	4,25
Spała 2003	👁 Image 1. miejsce	4,50
Spała 2004	👁 Image 1. miejsce	4,65
Spała 2005	👁 Image 1. miejsce	4,70 CR
Spała 2006	👁 Image 1. miejsce	4,40
Spała 2008	👁 Image 1. miejsce	4,70 =CR
Spała 2009	👁 Image 1. miejsce	4,60
Spała 2010	👁 Image 2. miejsce	4,40
Spała 2012	👁 Image 3. miejsce	4,30

Miejsce	Wynik	Miejsce	Data	Wynik w historii
Skok o tyczce (hala)	4,76	👁 Ukraina Donieck	12 lutego 2006
Skok o tyczce (stadion)	4,82	👁 Niemcy Stuttgart	22 września 2007	11.
Skok wzwyż	1,70[74]	1997	–

• 2001 – 3. miejsce
• 2002 – 3. miejsce
• 2003 – 6. miejsce
• 2004 – 5. miejsce
• 2005 – 2. miejsce
• 2006 – 2. miejsce
• 2007 – 3. miejsce
• 2008 – 3. miejsce
• 2009 – 3. miejsce

• 2001 – 3. miejsce^[75]
• 2002 – 3. miejsce^[75]
• 2007 – 3. miejsce
• 2008 – 4. miejsce^[76]

• 2001 – 3. miejsce (4,61 m)
• 2002 – 6. miejsce (4,62 m)
• 2003 – 7. miejsce (4,60 m)
• 2004 – 5. miejsce (4,72 m)
• 2005 – 3. miejsce (4,70 m)
• 2006 – 2. miejsce (4,75 m)
• 2007 – 3. miejsce (4,82 m)
• 2008 – 4. miejsce (4,75 m)
• 2009 – 5. miejsce (4,78 m)

• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 2009^[77]
• Srebrna Odznaka „Za Zasługi dla Sportu” – 2019^[78]
• Medal Komisji Edukacji Narodowej – 2025^[79]

• Monika Pyrek w bazie World Athletics (ang.). [dostęp 11 stycznia 2012].
• Monika Pyrek w bazie Polskiego Związku Lekkiej Atletyki (pol.) [dostęp 11 stycznia 2012].
• Monika Pyrek, [w:] tilastopaja.info [dostęp 2012-01-11] (ang.).
• Wyniki olimpijskie zawodniczki w serwisie sports-reference.com. sports-reference.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-03-18)]. (ang.). [dostęp 11 stycznia 2012].
• Pyrek Monika Zofia [online], olimpijski.pl [dostęp 2014-05-04] [zarchiwizowane z adresu 2015-09-24] (pol.).
• Oficjalna strona internetowa Moniki Pyrek (pol.) [dostęp 11 stycznia 2012].

• MaciejM. Petruczenko MaciejM., Pyrek: Ta przygoda była jak bajka [online], sports.pl [dostęp 2010-11-30] [zarchiwizowane z adresu 2013-05-03] (pol.).
• Pyrek wytańczyła złość [online], sports.pl [dostęp 2010-12-04] [zarchiwizowane z adresu 2010-12-08] (pol.).
• Focus on Athletes – Monica Pyrek [online], iaaf.org [dostęp 2010-12-05] [zarchiwizowane z adresu 2013-05-03] (ang.).
• Poland’s Pyrek now ready to swap her dancing shoes for spikes [online], European Athletics [dostęp 2010-12-06] [zarchiwizowane z adresu 2012-07-31] (ang.).

Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Monika_Pyrek&oldid=77819115”