Menkaure (egip. Men-Kau-Re – „Trwała-jest-moc-duszy-Re (boskiej-światłości)”; egip. Horus Ka-Chet – egip. „Horus-o-ciele-Byka”; stgr. Μυκερῖνος) – władca starożytnego Egiptu z okresu IV dynastii (III tysiąclecie p.n.e.).

• 2539–2511 p.n.e. (Kwiatkowski 2002 ↓)
• 2530–2510 p.n.e. (Schneider 2001 ↓)
• 2490–2472 p.n.e. (Tiradritti, De Luca)

Syn Chefrena i Chamerernebti I. Jego żoną była jego przyrodnia siostra, Chamerernebti II – córka Chefrena i Meresanch III, mieli prawdopodobnie córkę Chentkaus (Kwiatkowski; inaczej Grimal).

Według Manethona panował 63 lata, Kanon turyński podaje 18 lat. Według Diodora, Mykerinos był synem Cheopsa i panował po Chefrenie. Uważany jest za władcę sprawiedliwego i pobożnego, dbającego o poddanych i świątynie. Znane są dekrety dotyczące jego kultu pośmiertnego, wydane przez Szepseskafa, Merenre I i Pepiego II.

Władca znany jest głównie z wielu posągów, odkrytych w obrębie jego zespołu grobowego, znalezionych podczas prac archeologicznych, prowadzonych w latach 1905–1925, przez Uniwersytet Harvarda i bostońskie Muzeum Sztuk Pięknych, pod kierownictwem George'a Reisnera. Szczególnie znane są tzw. Triady Mykerinosa, w których władca przedstawiany jest w towarzystwie bogini Hathor i bogiń uosabiających jeden z nomów Górnego Egiptu. Według najnowszej hipotezy triad tych było osiem. W każdej z nich przedstawiono Mykerinosa, Hathor i bóstwo nomu, w którym Hathor cieszyła się wyjątkową czcią. Ze sposobu, w jaki przedstawiono postacie, które trzymają się za ręce, oraz ich równego wzrostu wysnuto wniosek, iż Mykerinos uważany był za równego bogom, dobrotliwego władcę, czułego na los swych poddanych.

Jego grobowcem jest najmniejsza z trzech wielkich piramid w egipskiej Gizie. We wnętrzu piramidy Mykerinosa nie znaleziono kartuszy z imieniem władcy. Pośredniej identyfikacji dokonano na przełomie lat 1837/1838, kiedy to odkryto imię Mykerinosa w drugiej z piramid satelitarnych. Dalszych dowodów dostarczyły prace wykopaliskowe, prowadzone w latach 1905–25.

Na skutek zamieszek 29 stycznia 2011 r. władze zamknęły dla zwiedzających tutejszy kompleks piramid.

• NicolasN. Grimal NicolasN., Dzieje starożytnego Egiptu, AdamA. Łukaszewicz (tłum.), Warszawa: PIW, 2004, s. 81, 83, ISBN 83-06-02917-8, OCLC 749417518.
• BogusławB. Kwiatkowski BogusławB., Poczet faraonów, Warszawa: Iskry, 2002, s. 143–152, ISBN 83-207-1677-2, OCLC 830308044.
• ThomasT. Schneider ThomasT., Leksykon faraonów, Warszawa–Kraków: PWN, 2001, s. 185–186, ISBN 83-01-13479-8.
• Tiradritti F., De Luca A. „Skarby egipskie”, Muza SA, Warszawa, s. 24, ISBN 83-7200-635-0