👁 piłka nożna

Nottingham Forest F.C.

Nottingham Forest Football Club

👁 ilustracja
Nottingham Forest Football Club
Państwo	👁 Image  Wielka Brytania
Kraj	👁 Image  Anglia
Siedziba	Nottingham
Adres	NFFC The City Ground, Nottingham, NG2 5FJ
Data założenia	1865
Właściciel	Evangelos Marinakis
Prezes	Nicholas Randall QC
Barwy
czerwono-białe
I zespół
Przydomek	The Reds, Forest, Tricky Trees
Liga	Premier League
Stadion	City Ground Nottingham
Trener	Vítor Pereira
Asystent trenera	Paul Trollope Steven Reid
👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image Stroje domowe 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image Stroje wyjazdowe
Mecze
Debiut w najwyższej lidze 1892
👁 Image Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Nottingham Forest Football Club – angielski klub piłkarski występujący w Premier League, z siedzibą w West Bridgford. Nazwa klubu pochodzi od parku Forest Recreation Ground w Nottingham.

Zdobywca mistrzostwa Anglii w 1978 roku oraz dwóch Klubowych Pucharów Europy w latach 1979 i 1980. Klub odnosił sukcesy w okresie, kiedy jego menedżerem był Brian Clough, który pracował z drużyną przez 18 lat (1975–1993). W wyniku degradacji do League One, w maju 2005 roku Nottingham Forest stał się pierwszym w historii klubem, który po zdobyciu europejskiego pucharu spadł do trzeciej ligi^[1]. W sezonie 2020/2021 zespół występował w rozgrywkach drugiej ligi angielskiej – Football League Championship. W sezonie 2022/2023 zespół wrócił do Premier League.

Klub został założony w 1865 roku pod nazwą Nottingham Forest Football and Bandy Club^[2]. Pierwszy w historii oficjalny mecz rozegrał przeciwko Notts County 22 marca 1866 roku. Pierwszy mecz ligowy piłkarze Nottingham Forest rozegrali 23 kwietnia 1870 roku. W sezonie 1878/1879 zespół po raz pierwszy wystąpił w Pucharze Anglii. Nottingham Forest w 1898 roku zdobył Puchar Anglii, pokonując Derby County z wynikiem 3:1^[3].

Większość pierwszej połowy XX wieku Nottingham Forest grał na wielu poziomach rozgrywkowych. Zespół walczył o grę w Football League First Division. Nottingham Forest był jednym z ośmiu klubów ubiegających się o awans po rozszerzeniu rozgrywek z 20 do 22 drużyn. W głosowaniu otrzymał trzy głosy – przegrywając z Arsenalem i Chelsea, które zdobyły dodatkowe miejsca^[4]. W 1949 roku klub spadł do trzeciej ligi. W 1951 roku awansował jako mistrz. Zawodnicy Nottingham Forest zdobyli w tamtym sezonie aż 110 bramek. Krótki okres sukcesów nastąpił pod koniec lat pięćdziesiątych, kiedy zespół rozgrywał mecze w pierwszej lidze. W 1959 roku wywalczył Puchar Anglii. Od tego czasu Forest zaczął być postrzegany jako większy klub niż Notts County. W 1972 roku, po udanym okresie gry w najwyższej klasie rozgrywkowej, Nottingham Forest spadł z pierwszej ligi.

Nottingham Forest awansował z powrotem do pierwszej ligi po sezonie 1976–1977, kiedy ukończył zmagania w drugiej lidze na trzecim miejscu. Jako beniaminek zdobył mistrzostwo Anglii (sezon 1977–1978). Stał się jednym z nielicznych zespołów, który wygrał mistrzostwo rok po awansie z drugiej ligi. W kolejnych latach klub zwyciężał w europejskich pucharach. W sezonie 1978–1979 zdobył Puchar Europy, pokonując w finale rozegranym w Monachium, zespół Malmö FF wynikiem 1:0. W sezonie 1979–1980 piłkarze ponownie triumfowali w tych rozgrywkach, pokonując 1:0 drużynę Hamburg SV. Mecz finałowy rozegrano na stadionie Santiago Bernabéu w Madrycie.

Zespół zdobył również Superpuchar Europy i dwa Puchary Ligi. Dotarł do półfinałów Pucharu UEFA w latach 1983/1984, gdzie w kontrowersyjnych okolicznościach został pokonany przez RSC Anderlecht. Kilkanaście lat później wyszło na jaw, że w drugiej kolejce belgijski klub przekupił sędziego, który później zmarł w wypadku samochodowym i sprawa pozostała nierozstrzygnięta. Pozew oddalono, a Anderlecht oczyszczono ze wszystkich zarzutów^[5].

Nottingham Forest w 1989 roku wygrał Puchar Ligi i Full Members' Cup. Zespół zakończył rozgrywki na trzecim miejscu w lidze. Rok później powtórzył ten wynik. Drużyna prowadzona przez Briana Clougha triumfowała w Pucharze Ligi w 1990 roku, pokonując 1:0 Oldham Athletic. Zwycięską bramkę strzelił Nigel Jemson. Szansa na sukces ponownie pojawiła się w 1991 roku, kiedy Nottingham Forest dalej pod wodzą Briana Clougha dotarł do finału Puchar Anglii, w którym przegrał 1:2 z Tottenham FC.

Latem 1991 roku Clough dokonał rekordowego transferu, podpisując umowę z najlepszym strzelcem ligi w tamtym okresie, napastnikiem Millwall, Teddym Sheringhamem. Umowa opiewała na łączną kwotę 2,1 miliona funtów.

W 1992 roku Nottingham Forest pokonał Southampton wynikiem 3:2 w finale Full Members' Cup (rozgrywki pucharowe prowadzone w Anglii od 1985 do 1992 roku). W tym samym roku przegrał z Manchesterem United w Pucharze Ligi.

W maju 1993 roku do klubu powrócił Frank Clark i objął stanowisko menedżera, zastępując Briana Clougha. Drużyna zakończyła sezon na trzecim miejscu i zakwalifikowała się do Pucharu UEFA. Było to pierwszy raz od czasu tragedii na stadionie Heysel, po której angielskie zespoły piłkarskie zostały wykluczone z rozgrywek europejskich na pięć lat.

Clark opuścił drużynę w sezonie 1996/1997 po tym, jak znalazła się ona w strefie spadkowej.

Tuż przed świętami Bożego Narodzenia w 1996 roku, tymczasowym menedżerem został 34-letni wówczas kapitan zespołu Stuart Pearce. Pod jego wodzą klub zanotował krótkotrwałą poprawę wyników, jednak już w marcu 1997 zastąpił go Dave Bassett. Nowemu menedżerowi udało się wyciągnąć drużynę ze strefy spadkowej.

W styczniu 1999 Bassett został zwolniony, a na jego miejsce zatrudniono Rona Atkinsona.

W grudniu 2001 roku odnotowano, że klub tracił ponad 100 000 funtów tygodniowo, a jego perspektywy finansowe pogorszyły się z powodu upadku ITV Digital, który współpracował z klubem. Pomimo trudności klub w sezonie 2002/2003 zajął szóste miejsce i zakwalifikował się do play-offów. W półfinale przegrał z Sheffield United. Z powodu utraty kilku kluczowych zawodników i zagrożenia spadkiem do niższej ligi, Paul Hart został zwolniony w lutym 2004 roku.

Kolejnym trenerem został Joe Kinnear, który poprowadził Nottingham do 14. miejsca w lidze. W sezonie 2004/2005 klub ponownie znalazł się w strefie spadkowej, co doprowadziło do rezygnacji Kinnear'a w grudniu 2004 roku. W okresie Bożego Narodzenia tymczasowy zarząd przejął Mick Harford. Po nim na nowego szkoleniowca został wyznaczony Gary Megson. Pod jego wodzą klub nie zdołał uniknąć spadku, ponieważ zakończył sezon na 23. miejscu. Stał się pierwszym zwycięzcą Pucharu Europy, który będzie grał w trzeciej lidze. W sezonie 2007/2008 pod wodzą Colina Calderwooda klub ponownie wrócił do Championship.

W lipcu 2012 roku klub kupiła kuwejcka rodzina Al-Hasawi. Nowi właściciele powiedzieli prasie, że mają długoterminową wizję klubu opierającą się na planie 3-5 letnim, a po rozmowie z kilkoma potencjalnymi nowymi menedżerami trenerem został Sean O’Driscoll (będący poprzednio dyrektorem Doncaster Rovers i Crawley Town).

Do 15 grudnia 2012 roku Forest zajmował dziewiąte miejsce z dorobkiem 33 punktów. Zaledwie trzy punkty dzieliły klub od strefy play-offów. Plan rodziny Al-Hasawi stał się impulsem do gry w barażach o Premier League. Tego samego weekendu klub ogłosił, że Omar Al-Hasawi zrezygnował ze względów osobistych, a Fawaz Al-Hasawi został większościowym udziałowcem z 75% udziałów w klubie wraz z bratem Abdulazizem Al-Hasawim posiadającym 20% udziałów i jego kuzynem Omarem Al-Hasawim z pozostałymi 5% udziałów.

W Boxing Day 2012 roku Sean O’Driscoll został zwolniony tuż po zwycięstwie 4:2 nad Leeds United. Właściciele poinformowali o zamiarze zmiany wraz z rozpoczęciem styczniowego okna transferowego, mając nadzieję na zatrudnienie menedżera z doświadczeniem w Premier League. Na to stanowisko powołano Alexa McLeisha. Ruch ten został skrytykowany przez niektórych członków zespołu i po upływie zaledwie 40 dni, 5 lutego 2013 roku rozwiązano umowę z Alexem McLeishem.

Dwa dni później trenerem został Billy Davies. Rok później, w marcu 2014 roku, po porażce 5:0 z Derby County F.C., klub zakończył współpracę z Daviesem. Sezon 2020/2021 Forest zakończył na 17. miejscu w Championship, przegrywając w ostatniej kolejce z Preston North End F.C.

W dniu 18 maja 2017 roku potwierdzono, że nowym właścicielem klubu został Evangelos Marinakis^[6], co doprowadziło do zakończenia zarządu rodziny Al-Hasawi.

8 stycznia 2018 roku nowym trenerem Forest został Aitor Karanka, zastępując tymczasowego szkoleniowca Gary'ego Brazil^[7]. Karanka wzmocnił klub, sprowadzając 10 zawodników. Sezon zakończył na 17. miejscu. W trakcie letniego okienka transferowego trener podpisał kontrakty z 14 nowymi zawodnikami. Pomimo dobrych wyników w lidze, szkoleniowiec opuścił klub 11 stycznia 2019 r. Cztery dni później klub ogłosił, że nowym trenerem będzie Martin O'Neill, były szkoleniowiec Irlandii^[8]. Nowy trener szybko wdał się w spór z niektórymi graczami pierwszego składu i już w czerwcu tego samego roku został zwolniony. W 18 minut po ogłoszeniu tej informacji klub przedstawił nowego szkoleniowca – Sabriego Lamouchiego^[9].

W pierwszym sezonie Lamouchiego Nottingham zajął 7. miejsce w Championship. W końcówce sezonu przegrał ze Stoke City^[10]. Po słabym początku sezonu 2020-2021, 6 października 2020 roku Lamouchi został zwolniony, a na jego miejsce zajął były menedżer Brighton, Chris Hughton^[11].

Przygoda nowego szkoleniowca z Nottingham Forest trwała zaledwie 11 miesięcy. Po tym, jak w sezonie 2021–2022 nie wygrał on żadnego z pierwszych 7 meczów, co było najgorszym startem od 108 lat, 16 września został zwolniony^[12]. Na jego miejsce, 21 września 2021 pozyskano Steve’a Coopera, który całkowicie odmienił styl gry zespołu, decydując się na taktykę z trójką obrońców. Drużyna szybko poprawiła wyniki i po 5 następnych kolejkach dorobek drużyny powiększył się o 13 punktów.

W pierwszej kadencji nowego trenera zespół poniósł zaledwie 6 porażek w 38 meczach, co dało drużynie czwartą lokatę w klasyfikacji Championship. W barażach o awans do Premier League klub pokonał Sheffield United oraz Huddersfield i po 23 latach powrócił na najwyższy stopień rozgrywek w Anglii^[13].

W pierwszym sezonie po powrocie do elity klub ze Steve'em Cooperem za sterami zajął 16. miejsce w tabeli Premier League. Zdobywając 38 punktów, wyprzedził spadające do EFL Championship z 18. miejsca Leicester City o 4 punkty^[14].

Sezon 2023/2024 zespół zakończył na 17. miejscu z dorobkiem 32 punktów, już nie ze Steve'em Cooperem na ławce trenerskiej, który został zwolniony 19 grudnia 2023 roku. Zastąpił go Nuno Espírito Santo, któremu udało się utrzymać klub w Premier League.

Sezon 2024/2025 zespół zakończył na 7-mym miejscu, zdobywając 65 punktów, a klubowy bramkarz Matz Sels był najlepszym graczem ligi na tej pozycji.

9 września 2025 roku Nuno Espírito Santo został zwolniony. Na jego miejsce zatrudniono Ange Postecoglou, który nie wygrał żadnego z pierwszych 8 meczów, co spowodowało, że po 39 dniach pracy został zwolniony. Zastąpił go Sean Dyche^[15].

• Mistrzostwo Anglii: 1978
• Puchar Europy Mistrzów Krajowych: 1979, 1980
• Puchar Anglii: 1898, 1959
• Puchar Ligi Angielskiej: 1978, 1979, 1989, 1990
• Tarcza Dobroczynności: 1979
• Superpuchar Europy: 1980
• Mistrz drugiej Ligi Angielskiej: 1998, 1922, 1907
• Mistrz trzeciej Ligi Angielskiej: 1951

Od 1898 roku macierzysty stadion Nottingham Forest to City Ground w West Bridgford, nad brzegiem rzeki Trent.

Poprzednio był to Forest Recreation Ground, następnie Trent Bridge i wreszcie specjalnie zbudowany Town Ground.

👁 Image

W latach 1994–1996 przebudowano trybunę Trent End. Decyzja o jej modernizacji była związana z wyborem City Ground na jedną z aren turnieju Euro 1996. Po przebudowie trybuna mieściła 7 338 miejsc, co zwiększyło pojemność stadionu do 30 576 miejsc siedzących.

City Ground znajduje się 300 metrów od stadionu Meadow Lane leżącego po przeciwnej stronie Trent. Obydwa stadiony są najbliższymi geograficznie profesjonalnymi stadionami piłkarskimi w Anglii.

Stan na 16 lutego 2026^[16][17].

Stan na 29 maja 2025^[18][19]

Rok Zwycięzca 1977 👁 Anglia Tony Woodcock 1978 👁 Szkocja Kenny Burns 1979 👁 Anglia Garry Birtles 1980 👁 Anglia Larry Lloyd 1981 👁 Szkocja Kenny Burns 1982 👁 Anglia Peter Shilton 1983 👁 Anglia Steve Hodge 1984 👁 Anglia Chris Fairclough 1985 👁 Szkocja Jim McInally 1986 👁 Anglia Nigel Clough 1987 👁 Anglia Des Walker 1988 👁 Anglia Nigel Clough 1989 👁 Anglia Stuart Pearce 1990 👁 Anglia Des Walker 1991 👁 Anglia Stuart Pearce 1992 👁 Anglia Des Walker

Rok Zwycięzca 1993 👁 Anglia Steve Sutton 1994 👁 Walia David Phillips 1995 👁 Anglia Steve Stone 1996 👁 Anglia Stuart Pearce 1997 👁 Anglia Colin Cooper 1998 👁 Holandia Pierre van Hooijdonk 1999 👁 Anglia Alan Rogers 2000 👁 Anglia Dave Beasant 2001 👁 Anglia Chris Bart-Williams 2002 👁 Szkocja Gareth Williams 2003 👁 Jamajka David Johnson 2004 👁 Irlandia Andy Reid 2005 👁 Anglia Paul Gerrard 2006 👁 Anglia Ian Breckin 2007 👁 Anglia Grant Holt 2008 👁 Anglia Julian Bennett

Rok Zwycięzca 2009 👁 Anglia Chris Cohen 2010 👁 Irlandia Północna Lee Camp 2011 👁 Anglia Luke Chambers 2012 👁 Jamajka Garath McCleary 2013 👁 Anglia Chris Cohen 2014 👁 Irlandia Andy Reid 2015 👁 Anglia Michail Antonio 2016 👁 Holandia Dorus de Vries 2017 👁 Stany Zjednoczone Eric Lichaj 2018 👁 Anglia Ben Osborn 2019 👁 Anglia Joseph Lolley 2020 👁 Polska Matty Cash 2021 👁 Anglia Joe Worrall 2022 👁 Szkocja Scott McKenna 2023 👁 Anglia Morgan Gibbs-White 2024 👁 Brazylia Murillo 2025 👁 Serbia Nikola Milenković

Sezon	Rozgrywki	Runda	Klub	Dom	Wyjazd	Ogólnie
1961/62	Puchar Miast Targowych	1R	👁 Hiszpania Valencia CF	1–5	0–2	1–7
1967/68	Puchar Miast Targowych	1R	👁 Niemcy Eintracht Frankfurt	4–0	1–0	5–0
		2R	👁 Szwajcaria FC Zürich	2–1	0–1	2–2, w.
1978/79	Puchar Europy	1R	👁 Anglia Liverpool	2–0	0–0	2–0
		1/8	👁 Grecja AEK Ateny	5–1	2–1	7–2
		1/4	👁 Szwajcaria Grasshopper Club Zürich	4–1	1–1	5–2
		1/2	👁 Niemcy 1. FC Köln	3–3	1–0	4–3
		F	👁 Szwecja Malmö FF	1–0 (N)
1979	Superpuchar Europy	F	👁 Hiszpania FC Barcelona	1–0	1–1	2–1
1979/80	Puchar Europy	1R	👁 Szwecja Östers IF	2–0	1–1	3–1
		1/8	👁 Rumunia Argeș Pitești	2–0	2–1	4–1
		1/4	👁 NRD BFC Dynamo Berlin	0–1	3–1	3–2
		1/2	👁 Holandia AFC Ajax	2–0	0–1	2–1
		F	👁 Niemcy Hamburger SV	1–0 (N)
1980	Superpuchar Europy	F	👁 Hiszpania Valencia CF	2–1	0–1	2–2, w.
1980/81	Puchar Europy	1R	👁 Bułgaria CSKA Sofia	0–1	0–1	0–2
1983/84	Puchar UEFA	1R	👁 NRD FC Vorwärts Frankfurt	2–0	1–0	3–0
		2R	👁 Holandia PSV Eindhoven	1–0	2–1	3–1
		1/8	👁 Szkocja Celtic F.C.	0–0	2–1	2–1
		1/4	👁 Austria Sturm Graz	1–0	1–1	2–1, Dogr.
		1/2	👁 Belgia RSC Anderlecht	2–0	0–3	2–3
1984/85	Puchar UEFA	1R	👁 Belgia Club Brugge	0–0	0–1	0–1
1995/96	Puchar UEFA	1R	👁 Szwecja Malmö FF	1–0	1–2	2–2, w.
		2R	👁 Francja AJ Auxerre	0–0	1–0	1–0
		1/8	👁 Francja Olympique Lyon	1–0	0–0	1–0
		1/4	👁 Niemcy Bayern Monachium	1–5	1–2	2–7
2025/26	Liga Europy	Faza ligowa	👁 Portugalia FC Porto	2–0 (D)		13. miejsce
			👁 Hiszpania Real Betis	2–2 (W)
			👁 Węgry Ferencváros	4–0 (D)
			👁 Portugalia SC Braga	0–1 (W)
			👁 Dania FC Midtjylland	2–3 (D)
			👁 Austria Sturm Graz	0–0 (W)
			👁 Szwecja Malmö FF	3–0 (D)
			👁 Holandia Utrecht	2–1 (W)
		1/16	👁 Turcja Fenerbahçe SK	1–2	3–0	4–2
		1/8	👁 Dania FC Midtjylland	0–1	2–1	2–2, k: 3–0
		1/4	👁 Portugalia FC Porto	–	–	–

• Oficjalna strona klubu (ang.)
• Nottingham Forest FC, [w:] baza Soccerway (drużyny) [dostęp 2023-03-16].
• Nottingham Forest, [w:] baza Transfermarkt (drużyny) [dostęp 2023-03-16].

Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Nottingham_Forest_F.C.&oldid=79450013”