Robert Kolendowicz (ur. 26 września 1980 w Poznaniu) – polski piłkarz, który występował na pozycji pomocnika, w latach 2024–25 trener Pogoni Szczecin.

Jako junior występował w MKS Chocicza, SKS 13 Poznań, Olimpii Poznań, Sokole Pniewy, Opale Pniewy i MSP Szamotułach^[1]. W 1997 trafił do Amiki Wronki, natomiast rok później przeszedł do Lecha Poznań. W jego barwach 17 października 1998 zadebiutował w I lidze, grając od 65. minuty w wygranym 4:0 meczu z Zagłębiem Lubin^[2]. Jesienią sezonu 1998/1999 wystąpił jeszcze w dwóch innych meczach, zaś wiosną reprezentował barwy Warty Poznań. W 1999 roku wyjechał z Polski, aby grać w belgijskim RRC Heirnis Gent^[1].

W 2000 trafił do GKS-u Bełchatów, w którym pierwszego gola strzelił 25 kwietnia 2001 w wygranym 4:0 spotkaniu z Dolcanem Ząbki – pojawił się na boisku w samej końcówce, a bramkę przypieczętowującą zwycięstwo zdobył w 90. minucie^[3]. Jesienią sezonu 2001/2002 przez krótki czas był zawodnikiem pierwszoligowej Dyskobolii Grodzisk Wlkp., później jednak ponownie grał w GKS-ie, w którym wystąpił łącznie w 116 meczach i zdobył osiem bramek^[4].

W styczniu 2005 przeszedł do Korony Kielce, z którą podpisał dwuipółletni kontrakt^[5]. W sezonie 2004/2005 wywalczył z nią awans do I ligi, lecz w najwyższej klasie rozgrywkowej nie był podstawowym zawodnikiem, a wiosną grał jedynie w trzecioligowych rezerwach^[1]. Latem 2006 związał się trzyletnią umową z ŁKS-em Łódź^[6]. W nowym zespole szybko wywalczył miejsce w pierwszej jedenastce, jesienią zdobył gola w spotkaniu przeciwko Odrze Wodzisław Śl., przyczyniając się do zwycięstwa 2:1^[7].

Na początku 2007 za 250 tys. zł przeszedł do Zagłębia Lubin^[8], z którym w sezonie 2006/2007 został mistrzem Polski. W lubińskim zespole występował do końca 2009, kiedy wygasł jego kontrakt^[9]. Wiosną 2010 reprezentował barwy Odry Wodzisław Śl., która spadła z Ekstraklasy^[10]. Następnie przez trzy lata był graczem Pogoni Szczecin^[11], z którą w sezonie 2011/2012 wywalczył awans do Ekstraklasy. Od połowy 2013 reprezentował Flotę Świnoujście, gdzie zakończył swoją piłkarską karierę.

W listopadzie 2006 został powołany przez Leo Beenhakkera do reprezentacji Polski na zgrupowanie w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i mecz z kadrą tego państwa^[12]. W spotkaniu, które odbyło się 6 grudnia w Abu Zabi wystąpił w drugiej połowie, gdy zmienił Łukasza Gargułę. Przeprowadził kilka składnych akcji skrzydłami, a mecz zakończył się zwycięstwem 5:2^[13]. 9 grudnia zagrał od 46. minuty (zmienił Jakuba Wawrzyniaka) w charytatywnym pojedynku z reprezentacją Śląska, zakończonym remisem 1:1^[14].

W styczniu 2007 został desygnowany na mecz z Andorą^[15]. Ze względu na kontuzję ręki, której doznał podczas poprzedzającego spotkanie zgrupowania w Hiszpanii, zmuszony był wcześniej powrócić do Polski; jego miejsce w kadrze zajął Rafał Grzelak^[16]. W maju 2007 znalazł się na rezerwowej liście zawodników powołanych na pojedynki eliminacji EURO 2008 z Azerbejdżanem i Armenią^[17].

Na początku marca 2008 został awaryjnie powołany na mecz reprezentacji Polski z Zagranicznymi Gwiazdami Orange Ekstraklasy^[18]. W spotkaniu które odbyło się w Szczecinie wystąpił w pierwszej połowie, a w przerwie został zmieniony przez Michała Golińskiego^[19].

Po zakończeniu kariery rozpoczął pracę w Pogoni Szczecin, jako asystent trenera drużyn młodzieżowych^[20]. Następnie był trenerem-koordynatorem w klubowej akademii oraz asystentem w sztabie pierwszego zespołu u Kosty Runjaicia i Jensa Gustafssona. 15 sierpnia 2024 zastąpił Jensa Gustafssona na stanowisku pierwszego trenera Pogoni^[21]. W sezonie 2024/2025 pod jego wodzą Pogoń awansowała do finału Pucharu Polski i zajęła 4. miejsce w Ekstraklasie^[22]. 16 września 2025 przestał pełnić funkcję pierwszego trenera Pogoni, która zajmowała wówczas 9. miejsce w Ekstraklasie^[22].

• Robert Kolendowicz w bazie 90minut.pl
• Robert Kolendowicz w bazie PZPN.pl