Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.
| 👁 Ilustracja | |||
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |||
| Skład chemiczny |
(KAl2(OH,F)2AlSi3O10) | ||
|---|---|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
2–2,5 | ||
| Przełam |
blaszkowy o zarysie heksagonalnym | ||
| Łupliwość |
doskonała | ||
| Układ krystalograficzny |
jednoskośny | ||
| Gęstość |
2,8–2,9 g/cm³ | ||
| Właściwości optyczne | |||
| Barwa |
bezbarwny, niekiedy biały, żółtawy, szary lub brunatny | ||
| Rysa |
biała | ||
| Połysk |
perłowy | ||
| |||
Serycyt – pospolity i szeroko rozpowszechniony minerał należący do grupy mik.
Właściwości
[edytuj | edytuj kod]W warunkach podwyższonych ciśnień i temperatury przekrystalizowuje w muskowit lub paragonit.
Są to zbite lub drobnołuseczkowate skupienia jasnej miki powstałe w niskich temperaturach wskutek przeobrażenia innych minerałów glinokrzemianowych np. skaleni (serycytyzacja). Skład chemiczny podobny do paragonitu lub muskowit. Zwykle jednak zawiera więcej SiO2, a mniejszą alkaliów na rzecz H2O. Niekiedy składem jest zbliżony do hydromik, zwłaszcza do illitu.
Występowanie
[edytuj | edytuj kod]Rozpowszechniony wśród skał plutonicznych. Składnik skał metamorficznych, np. łupków serycytowych lub serycytowo –chlorytowych, fyllitów. Podobnie jak muskowit. Często pojawia się jako produkt wietrzenia skaleni.
Miejsca występowania: w Polsce rozpowszechniony i eksploatowany na Dolnym Śląsku.
Zastosowanie
[edytuj | edytuj kod]- bywa interesujący dla niektórych kolekcjonerów,
- łupki serycytowe i serycytowo-chlorytowe stanowią surowce do produkcji posypki do papy.