Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.
| 👁 Ilustracja Wezera koło Bad Oeynhausen | |||
| Kontynent | |||
|---|---|---|---|
| Państwo | |||
| Rzeka | |||
| Długość | 733 km | ||
| Powierzchnia zlewni |
45,5 tys. km² | ||
| Źródło | |||
| Miejsce | powstaje z połączenia Werry i Fuldy w Hann. Münden | ||
| Współrzędne | |||
| Ujście | |||
| Recypient | Zatoka Helgolandzka (Morze Północne) | ||
| Miejsce | |||
| Współrzędne | |||
| Mapa | |||
| 👁 Mapa rzeki Dorzecze Wezery | |||
| |||
| 👁 Image |
Zobacz galerię związaną z tematem: Wezera |
Wezera (niem. Weser) – rzeka w Niemczech, powstała z połączenia rzek Werry i Fuldy; długość: 733 km (od źródeł Werry), powierzchnia dorzecza: 45,5 tys. km².
Geografia
[edytuj | edytuj kod]Płynie w kierunku północnym przez Pogórze Wezerskie, a następnie Minden. Uchodzi estuarium do Zatoki Helgolandzkiej (Morze Północne), na północ od Bremy w Bremerhaven. Połączona z Renem i Łabą poprzez kanały. Żeglowna na całej długości, a od Bremy dostępna dla statków morskich.
Nad Wezerą oraz w Szwajcarii znajdowała się pierwotna siedziba Celtów[1].
Na Wezerze po raz pierwszy w historii zostały zastosowane boje (w 1066)[potrzebny przypis].
Dopływy
[edytuj | edytuj kod]Główne dopływy Wezery to:
Miasta leżące nad Wezerą to:
Kultura
[edytuj | edytuj kod]W regionie znany jest kamień Wezery (Weserstein(inne języki)) – kwarcytowy obelisk w miejscu połączenia Werry i Fuldy w Hann. Münden, na którym w 1899 umieszczono tabliczkę z wierszykiem patriotycznym. W 2000 z okazji Expo 2000 odbywającego się w pobliskim Hanowerze tabliczkę zamieniono na współczesną.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Cienkowski, W.P., Sekrety imion własnych, Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, Warszawa 1965, s. 138.
