Portogruaro
Comune di Portogruaro | |
|---|---|
| Koordinate: 45°47′N 12°50′E / 45.783°N 12.833°E / 45.783; 12.833 | |
| država | 👁 Image Italija |
| regija | Veneto |
| provincija | Venecija |
| frazioni | Giussago, Lison, Lugugnana, Portovecchio, Pradipozzo, Summaga |
| Vlast | |
| - gradonačelnik | Antonio Bertoncello |
| Površina | |
| - Ukupna | 102 km² |
| Visina | 5 |
| Stanovništvo (2011.) | |
| - Grad | 25 140 |
| Vremenska zona | UTC+1 (UTC+2) |
| Poštanski broj | 30026 |
| Pozivni broj | 0421 |
| Službena stranica www.comune.portogruaro | |
| Karta | |
Portogruaro je grad u talijanskoj provinciji Venecija u regiji Veneto od 25 140 stanovnika [1] (2011. godine).
Portogruaro leži na istoku Sjeverne Italije duž obala rijeke Lemene, u Venetskoj ravnici između rijeka Livenza i Tagliamento [2], udaljen oko 60 km sjeveroistočno od provincijskog centra Venecije, gotovo na granici sa regijom Furlanija-Julijska krajina.
Portogruaro je službeno osnovan - 1140. kad je biskup Concordije dozvolio grupi ribara da se tu nasele i naprave luku na rijeci. Sami građani Portogruara zatražili su 1420. da postanu dio Mletačke Republike. Pod venecijanskom upravom naselje je brzo raslo, i postalo važni transportni punkt između lagune i Alpa.[2]
Nakon pada Venecije i napoleonskih ratova - Portogruaro je kao i ostatak Veneta postao dio Venecije, vazalne tvorevine Austrijskog carstva sve do 1866. i Ujedinjenja Italije.
Najveće znamenitosti Portogruaroa su romanička Opatija Summaga iz 11. vijeka, sa crkvom podignutom 1211., čija je fasada dovršena u 18. vijeku i gotička Gradska vijećnica iz 1265. sa preuređenom fasadom oko 1512.
Portogruaro' centar poljoprivrednog kraja, poznat po uzgoju goveda, grad ima i nešto industrijskih pogona, koji proizvode prehrambene proizvode, strojeve i kemikalije.[2]
- ↑ „ITALY: Veneto” (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 31. 08. 2013.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 „Portogruaro” (talijanski). Treccani. Pristupljeno 31. 08. 2013.
- Službene stranice grada Arhivirano 2013-01-11 na Wayback Machine-u ()
- Portogruaro na portalu Treccani ()