Odd Kjeld Starheim

Starheims hovudkontakt i Oslo var flekkefjæringen Einar Korsvig Rasmussen (1895–1942), som arbeidde i Telegrafstyret. Som motstandspioner hadde Korsvig Rasmussen sysla med etterretningsarbeid sidan sumaren 1940. Gjennom han vart Starheim kopla på eit sentralt nettverk av aktive motstandsfolk i hovudstaden. Ein av dei andre var offiseren Paal Frisvold, som saman med milorg-leiar og seinare forsvarssjef Olaf Helset, sytte for å utpeike major Arne Laudal. Sidan Laudal tok på seg dette oppdraget på vegner av den nyoppretta sentralleiinga for Milorg i Oslo, kunne Starheim konsentrere seg om det militære etterretningsarbeidet.

Frå februar til juni 1941 mottok den britiske etterretninga heile 95 telegram frå sendaren på Helle. Men den tyske militære kontraetterretninga registrerte signaltrafikken i området, og utover våren trappa dei tyske tryggingstenestene (Abwehr og Sipo) opp arbeidet med å peile inn radiosendaren. I samråd med SOE-leiinga bestemte Starheim seg for å stanse telegramma for ei tid. Midtveges i juni 1941 reiste Starheim frå Flekkefjord for å returnere til Storbritannia via Sverige. Fram til nyåret 1942, då Starheim vende tilbake i fallskjerm med nye radiosendarar, måtte Cheese-organisasjonen sende etterretningsrapportane sine til kontaktar i Oslo.

Då Starheim vende attende saman med ein ny hjelpar, radiooperatøren Andreas Fasting (1919–1943), kunne dei starte opp sendingane på ny. Om lag tre veker seinare drog Starheim til hovudstaden for å møte Korsvig Rasmussen og andre motstandskontaktar i Oslo. Korsvig Rasmussen var komen i søkelyset til Gestapo, og som overnattingsgjest fekk Starheim trøbbel då tysk politi slo til mot heimen til Korsvig Rasmussen på Norberg i Oslo. Starheim vart også pågripen, men kom seg med naud og neppe unna ved å hoppe ut av vindauget på baderommet.

Tilbake i Flekkefjord hadde Starheim med seg fleire rapportar om motstandsarbeidet i Noreg som var meint for britiske og norske myndigheiter. På same tid kom motstandsmannen Einar Skinnarland (1918–2002) frå Rjukan til Flekkefjord med viktige opplysningar om tungtvassproduksjonen på Vemork . Då fleire forsøk på å ordne båtskyss til Storbritannia ikkje førte fram, kom Starheim på ideen om å kapre rutebåten «Galtesund» .

Starheim valde ut fire mann, i tillegg til Skinnarland, til å hjelpe seg med å ta hand om fartøyet. Då båten la til kai i Flekkefjord om ettermiddagen, gjekk dei seks om bord. Like før fartøyet nådde Egersund, tvang dei kapteinen til å legge kursen mot vest. På føremiddagen 17. mars kom DS Galtesund til Aberdeen. Mannskapen, passasjerane og motstandsmennene blei sende til britiske og norske myndigheiter i London for avhøyr.

Då Galtesund ikkje nådde Egersund som planlagt, vart skipet etterlyst og leiteaksjonar iverksette. Tyske og NS-norske myndigheiter skjøna til å begynne med ikkje kvifor. Dei antok først at skipet kunne ha gått på ei mine eller forlist i stormbyene.

Etter den vellykka kapringa av Galtesund vanka det heider og godord til Odd Starheim og folka hans frå britiske og norske myndigheiter. Den britiske sabotasjeorganisasjonen Special Operation Executive (SOE) si avdeling for Noreg («Norwegian Section») vurderte no moglegheitene for liknande aksjoner i ein større målestokk. Starheim meinte at ei godt førebudd aksjonsgruppe på omkring 40 mann kunne klare å kapre ei mindre gruppe av fartøy under gunstige omstende.

Ein styrke på 30 mann frå KPL og 11 frå den norske marinen vart sett saman og kalla «Carhampton». Dei vart landsette 1. januar 1943 med patruljeskipet «Bodø». På veg tilbake gjekk «Bodø» på ei mine ved austkysten av Skottland, og berre to av mannskapet på 40 mann overlevde forliset. Forsøket på å overrumple dei tyske vaktsoldatene på Abelsnes i Flekkefjord gjekk også gale. Vaktene fekk slått alarm, og dei fyrte av skot. Forfølgd av tyske styrkar, rømde ekspedisjonen nordover til Lyngdalen, der dei i det kalde og fuktige vintervêret fekk hjelp av lokale folk med mat og husly. Då tyskarane etter kvart trappa ned på søka etter den norske spesialstyrken, tok Starheim ekspedisjonen ned til kysten sør for Egersund. Starheim og mennene hans sette no sin lit til at motortorpedobåtar frå Shetland kunne kome dei til unnsetning. Men då denne redningsplanen ikkje let seg gjennomføre på grunn av dårleg vêr, valde Starheim å dele avdelinga i to.

På ettermiddagen 28. februar kom Starheim til dampskipskaia i Rekefjord i Sokndal. Med seg hadde han åtte spesialsoldatar frå Kompani Linge og seks mann frå Marinen. Like etter at Tromøsund la ut frå kai, kunne ein høyre ei kort skotveksling då den tyske mannskapen til luftvernskytset om bord vart overmanna. Skotvekslinga var truleg ikkje til å unngå, men resulterte også i at tyske myndigheiter raskt vart varsla. Då nattemørkret forsvann i åttetida om morgonen, vart fartøyet oppdaga av eit tysk patruljefly, og ut på føremiddagen vart Tromøsund bomba i senk av seks Junkers Ju 88. Ingen overlevde krigsforliset. Forutan Starheim og hans menn, omkom heile den norske skipsmannskapen på 26, samt to sivile passasjerar og fire tyske vaktsoldatar. Starheim var blant ofra som dreiv i land ved øya Tjörn nord for Göteborg, medan nokre frå besetninga vart funne på nordvestkysten av Jylland. Starheim vart gravlagd på Tjörn påskeaftan 1943. Liket vart seinare kremert og fekk ei ny grav i Farsund i 1945 med full militær honnør.