Een game die nog goed stand houdt! Games gebaseerd op bekende superhelden was verre van iets nieuws, maar er was geen game met de grootte en de charme van Batman Arkham Asylum. Hier heb je een grote wereld waarin alles logisch met elkaar is verbonden en je volgt iedere stap die Batman op deze hectische dag moet maken. Je hebt geen moment rust want voor iedere crimineel die je stopt begint er een ander toe te slaan. Deze ervaring schets een goed beeld hoe een dag als Batman kan verlopen, mits er zo’n groot probleem voor hem staat.
De wereld is erg levendig vormgegeven en de stripboekfiguren hadden er nog nooit zo realistisch uitgezien in een game. Zeker voor de tijd waarin het uitkwam was dit grafisch heel hoogstaand. Nu ik moderne graphics gewend ben merk ik wel op dat de belichting soms wat vreemd is gedaan. De personages kunnen eruit zien alsof er een stuk plastic om hun gezicht heen is gewikkeld, door de manier hoe hun huid het licht reflecteert. Killer Croc zag eruit alsof hij een metalen plaat als huid heeft, ipv de reptielenhuid die je van hem verwacht. Maar deze punten zijn slechts mierenneukpunten in een grote wereld vol gedetailleerde gebieden en levendige personages. Gewoon een dik duimpje omhoog voor de vormgevers.
De stemacteurs zijn ieder erg goed. Vooral Mark Hamill die wederom The Joker inspreekt is erg goed in zijn rol. Ik kon hard lachen om zijn flauwe opmerkingen of het enthousiasme waarmee Hamill de teksten insprak. Persoonlijk vond ik The Riddler ook een erg leuk personage. Ondanks dat je hem niet te zien krijgt kun je hem wel regelmatig horen, of optionele interviews van hem beluisteren, en zijn reacties op de handelingen die je verricht konden grappig zijn: hoe hij in het begin arrogant is, maar zodra je meer puzzels oplost word hij steeds bozer en verbaasder. " Are you looking these up on the internet? You're cheating! You must be"
Het verhaal zelf ben ik echter niet zo weg van. Het werkt prima als een excuus om Batman het tegen allerlei criminelen op te laten nemen, maar ik merkte nooit spanning of echt medeleven te voelen. Er was geen druk in het stoppen van criminelen, of mysterie in wat de Joker van plan is. Het ergste wat er kan gebeuren is dat een onbekend zijpersonage, die je in een korte cutscene ziet, om het leven komt. De charme van het verhaal zit vooral in alle verschillende vijanden te leren kennen. Ze zijn ieder trouw aan het origineel, maar ze hebben een eigen draai gekregen. Zelfs als je niet goed bekend bent met Batman dan bied de game genoeg info om ze te begrijpen zoals interviews, omschrijvingen of wat er van hun bekend word gemaakt in het verhaal.
Maar de sterkste kracht van Arkham Asylum is de gameplay. Hier is waar deze game zich het meest onderscheid in de superhelden games die hiervoor kwamen: ipv mediocre kopieën van bekende gameplay trends komt Arkham Asylum met nieuw vechtsysteem en een nieuw stealth systeem, die beiden goed gebruik maken van Batman’s unieke gadgets. Het vechtensysteem klinkt op papier simpel, maar in de uitwerking word het geniaal. Eén van mijn favorieten vechtsystemen in gaming. Batman heeft 1 aanvalsknop en 1 counter knop. Deze moet je op een grote snelheid gebruiken om massa’s vijanden neer te slaan. Hoe groter je combo, hoe meer punten je krijgt. Wanneer je combo een bepaald cijfer bereikt kun je een speciale aanval doen zoals iemand gooien of een 1-hit ko. Het was zo bevredigend om een lange reeks aan aanvallen en counters perfect te timen, en het kon erg stressvol zijn als je ver in een combo zat om vervolgens geraakt te worden of een counter te missen. Later word dit systeem op allerlei manieren uitgebreid door handige gadgets, vijanden die je eerst moet stunnen of vijanden waarover je heen moet springen voordat je ze kunt aanvallen. Vlug tussen al deze technieken schakelen, en proberen niet geraakt te worden zodat je hoge combos kreeg, is zooooo fijn om te doen. Vooral bij challenge mode heb ik een aantal pittige, gave uitdagingen gedaan die zeker aan te raden zijn eens te proberen.
Het stealth systeem is een ander groot aspect van de gameplay. Hier draait het niet om vlugge handelingen en combo’s, maar juist om geduld, de omgeving en het gedrag van de vijanden bestuderen, en proberen de vijanden creatief uit te schakelen. Je kunt ze van boven benaderen, ze met gadgets van randen aftrekken, muren laten exploderen waar ze naast staan of gewoon goed ouderwets ze van achteren besluipen. Dit, terwijl je probeert zo min mogelijk gezien te worden door de rest (zeker op hard mode kan gezien worden je fataal zijn). Dit systeem is voor zijn eigen redenen ook erg fijn om te doen en ze weten de moeilijkheidsgraad goed op te bouwen. Wat begint met een paar simpele vijanden en veel verstop plekken eindigt met een reeks aan vijanden met veel open plekken. Gewoon erg goede gameplay waar veel over is nagedacht.
Het laatste opmerkelijke punt zit bij The Riddler missies: er zijn optionele uitdagingen om meer uit het spel te halen. Het goede aan deze missies is dat ze je aanmoedigen ieder hoekje te verkennen, en ze geven je extra reden oude gebieden opnieuw te bezoeken. Vooral de raadsels waren leuk omdat je soms echt moest nadenken over wat te scannen. Het nadeel is dat ze meer bestaan uit op en neer lopen naar het vraagteken op de kaart, dan dat er echt vaardigheden of denkvermogen werd gevraagd. Hierdoor vond ik het nogal wisselvallige optionele missies. Soms waren het leuke raadsels waarin je logisch moest nadenken over wat er in de omgeving te vinden is, andere momenten was het een lange omweg nemen omdat je één muur in level 1 nog niet kapot kon maken. In dat opzicht was een fast travel functie welkom.
Daar liggen wel mijn grootste problemen: het constante heen en weer rennen tussen dezelfde gebieden werd op gegeven moment gewoon vervelend. Ook moet je regelmatig tegen grote monsters vechten die een vervelende techniek vroegen: wachten tot ze een specifieke aanval doen zodat je ze kunt straffen, om ze vervolgens verplicht te bereiden ipv ze neer te slaan. Dit is leuk voor een boss battle, maar niet voor generic enemies die je regelmatig moet bevechten. Het sprak teveel het vlotte tempo van het gewone vechten tegen. Blij dat deze vijanden niet in de vervolgen terug zijn gekomen.
Destijds had ik het zo een 4,5* gegeven, misschien zelfs een 5*. Nu wegen de minpunten meer dan eerst, maar voor een 11 jaar oude game (die de eerste was in zijn tak) houd het nog goed stand. Heb veel zin gekregen om aan het vervolg te beginnen!
4*
