Ik ben een groot liefhebber van het interactive dramagenre en de titels Life Is Strange & Until Dawn behoren tot mijn persoonlijke favorieten games van de laatste paar jaar. Heavy Rain was degene die ermee begon en daarmee degene die (destijds) de grootste indruk heeft gemaakt. Inmiddels ben ik ouder, kritischer en is mijn smaak enigszins veranderd waardoor ik het niet meer de "absolute 5*!" vind die het eerst was. Toch ben ik nog steeds erg onder de indruk van deze game en heb ik goed genoten van een herspeelsessie.
Voor een eerste in het genre zit de game erg sterk in elkaar: het verhaal is pakkend, spannend, zit vol sfeer en een paar lastige morele keuzes. Het weet op subtiele manier te spelen met het opbouwen van de mysteries: afvragen waar de volgende scene mee zou komen, wat alle clues beteken en of ieder personage die op je pad komt wel te vertrouwen is.
De game kiest ervoor een langzaam begin te hebben waarin niet al teveel gebeurd. Hier heb ik uiteenlopende meningen over gelezen, maar persoonlijk vind ik dit één van de sterkste aspecten van de game. Heavy Rain is zo goed in je het dagelijks leven van de personages te laten ervaren dat, wanneer er iets intens gebeurd, je net zo versteld bent als hun. De rustige scenes kunnen een vals gevoel van veiligheid wekken, je de sfeer van het moment laten proeven of ze kunnen dienen als een manier om meerdere kanten van een personage te laten zien. Wanneer Ethan zijn zoon verliest is het tragisch, maar om zijn 2e zoon ook kwijt te raken, na een aardige tijd te hebben besteed een fatsoenlijk leven met hem proberen op te bouwen tijdens een rouwperiode, is des te schokkender. Als de game dit in een korte 5 minuten intro had gedaan denk ik niet dat het verhaal zo effectief had kunnen zijn.
Keuze kan bij interactive dramagames een illusie zijn. De taak van dit soort games is om de speler niet door de illusie heen te laten zien en voldoende opties te geven om het verhaal een richting in te laten gaan naar eigen verlangen. Heavy Rain doet dit qua emotionele reacties van de personages gemiddeld minder sterk dan Until Dawn of Life Is Strange, naar mijn idee, omdat je in de regel minder keuze hebt tussen de emotionele reacties van personages. Als een personage boos moet zijn in een scene kun je hooguit kiezen tussen passief agressief of luid agressief, maar er was geen mogelijkheid een vriendelijke houding ten opzichte van de ander te houden indien je dat wou. Waar Heavy Rain wel sterker in zijn schoenen staat dan de genoemde games is dat er meerdere andere scenario’s mogelijk zijn. Ik was als tiener één level en één gevecht misgelopen omdat ik andere keuzes maakte, evenals dat mijn laatste level anders was in mijn 2e speelbeurt dan de eerste. Iedereen kan dood of iedereen kan leven, iedereen kan voldoende clues verzamelen het kind op te sporen of iedereen kan een paar belangrijke details mislopen. Dit maken de intensere momenten in het verhaal veel intenser dan als het een film zou zijn, of als er een Game Over functie zou zijn waarbij je het level opnieuw kon doen om geen fouten te maken, omdat één grote fout nadelige gevolgen kan hebben voor de rest van de game en jij degene bent die verantwoordelijk bent voor een eventuele slechte uitkomst.
Visueel oogt het alsof je een film aan het spelen bent wegens de artistieke cameraperspectieven en composities die, soortgelijk als een film, constant veranderen en iets toevoegen aan de emotie van de scenes. In momenten dat een personage bang is kan het scherm trillen of wazig worden, camera beweegt niet stabiel meer etc. Terwijl momenten waarin iemand in een positieve bui is de cinematografie ook rustiger is. De sterke pianomuziek past perfect bij de sombere sfeer die door grotendeels van de game heerst en het grauwe gebruik van kleuren onderstreept deze sombere toon. Voor een game uit 2010 zien de personages er realistisch uit, animaties zijn vloeiend en de gebieden waar je komt voelen levendig aan wegens het oog voor detail.
De gameplay bestaat grotendeels uit quicktime events (een knop vlug moeten inklikken zodra het icoon in beeld verschijnt). Opvallend aan de quicktime events van Heavy Rain, ten opzichte van iedere andere interactive dramagame, is dat er een weide variatie aan verschillende quicktime events zijn en je de optie hebt de moeilijkheidsgraad te bepalen. Er zijn stukken waarin falen bij de quicktime events nadelige gevolgen kan hebben, waardoor de game op de meest moeilijke stand spelen bepaalde actiesequenties heel spannend maakt en fouten maken kan leiden tot grote frustraties. Waar Heavy Rain echter de plank misslaat is dat het ervoor kiest quicktime events op compleet overbodige momenten te gebruiken. Ik snap dat het handig is voor een gevecht of om een object op te pakken, maar in deze game is voor bijna iedere actie (los van lopen) het nodig een aantal knoppen in te klikken. Zelfs onbenullige dingen als hen aantrekken van een broek of het gaan naar de wc. Dit kan leiden tot onnodige frustratie als een input niet lukt en je telkens opnieuw moet kijken hoe een personage een deur open probeert te maken oid, of het kan voor onbedoeld grappige momenten zorgen. Dit is iets waar latere games in het genre zeker in zijn verbeterd.
Verder heeft de game qua verhaal hier en daar een overbodig level (of iig: levels die bij het herspelen geen stand meer houden omdat de mysteries al duidelijk zijn) en er zitten soms vreemde keuzes in. Bijvoorbeeld: de romantischer band tussen Ethan en Madison komt uit het niets. Het is al helemaal vreemd omdat Ethan zijn zoon stervende is en hij een beperkte tijd heeft hem te redden, toch kiest hij ervoor eerst naar bed te gaan met een vrouw die hij nauwelijks kent. Ook vond ik het vreemd dat Jayden er niet voor koos om bekend te maken aan het politie team dat hij bewijs heeft gevonden wie de Origami Killer is, en in plaats daarvan weggaat zonder iets te zeggen terwijl Ethan nog verdacht word.
Ik twijfel erg over mijn cijfer. De overbodige quicktime event momenten, overbodige of vreemde stukken in het verhaal konden een hinder vormen, maar de ervaring daaromheen heb ik volop van genoten. Ik ben erg blij dat dit een gewild genre is geworden en dat andere makers zich aangemoedigd voelde iets in dezelfde richting te maken. Voor het verhaal, de sfeer en sommige zenuwslopende belangrijke momenten houd Heavy Rain nog altijd goed stand en het krijgt daarom een:
4,5 (met afwijking naar 4*)
