In mijn poging de grote moderne Playstation classics eens te spelen ben ik aanbeland bij Uncharted 2: Among Thieves, die in mijn Nathan Drake Collection zit. Vorig jaar heb ik de allereerste, Drake’s Fortune, al gespeeld en daar heb ik me mee vermaakt maar ook aardig aan geërgerd. Het was een leuk verhaal, maar de gameplay was zo vreselijk eentonig, de hoeveelheid vijanden bizar veel en de setting in de jungle werd echt heel saai na een tijdje. Erg prettig om te constateren dat Naughty Dog dit vermoedelijk ook heeft gedacht, want bijna al mijn minpunten zijn weg.
We volgen opnieuw schattenjager Nathan Drake die een geheim van de legendarische Marco Polo probeert te ontrafelen. Ook zijn bekende namen als Sully en Elena weer terug. Toch wel opvallend dat je best gehecht aan zulke personages kunt raken, ze zijn allemaal goed geschreven. Sowieso is het plot in deze tweede game veel boeiender en grootschaliger en ga je echt heel veel verschillende omgevingen bezoeken waar enorm veel afwisseling in zit. Ik moest even zuchten toen ik vroeg in de game weer in de jungle van Borneo zat, maar hier ben je gelukkig snel weer uit en dan bezoek je nog plekken als Nepal, Tibet en de geheime wereld van Shambhala. Deze reis doorloop je met bezoeken aan tempels, bergen, ijsgrotten of een lange treinrit. En dit alles ziet er visueel ook echt schitterend uit, het is kleurrijk, gedetailleerd, episch groot en met veel meer vrijheid dan in de eerste game waar je echt in krappe levels naar het volgende punt ging.
Ook de gameplay is aangepast. Zo zijn er geen eindeloze waves met vijanden meer, maar ben je gewoon klaar als je een locatie hebt uitgemoord. Het schieten is weinig veranderd, dat is nog steeds vrij lekker om te doen. Het ene wapen heeft meer afwijking dan de andere, daardoor had ik bijna altijd gewoon mijn standaard pistool bij me die ik veel gebruikte omdat je er akelig accuraat mee kan mikken. Maar er is voldoende ander groot geschut om je mee uit te leven. De tegenstand is niet mals en ik ging ook wel vrij vaak dood omdat ze je van alle kanten beschieten en de snipers, lui met raketwerpers, mini-guns of die irritante soldaten met riot shields maakten het me knap lastig. Soms te lastig en dan werd het knap irritant. Er zijn wel levels waarbij ik me echt begon te storen, zoals bij de lange treinrit of het ontwijken van een schietende tank. Maar je snakt wel elke keer naar de volgende indrukwekkende cutscène en dan neem je het maar voor lief. Het verhaal is gewoon zo luchtig en tof dat je snel weer wil zien hoe dit verder gaat. De bad guy stelt niet al te veel voor qua persoonlijkheid, maar is wel lekker bruut. Het eindgevecht vond ik dan ook best verrassend leuk en zijn einde mag je aardig nasty noemen.
Wat ik wel enorm nep vond waren die monsters die je een paar keer lastig vielen. Ik vind het onnodig, Uncharted is natuurlijk een onrealistische achtbaanrit, maar ergens proberen ze wel een realistisch verhaal te brengen en dan zit ik niet zo op monsters te wachten. En ja, uiteindelijk bleken het de bewakers van de geheime wereld te zijn die in pakken je af willen schrikken maar dat sloeg nergens op als je de monsters rond zag springen op grote hoogtes. Gewoon matig bedacht.
Zo in de eerste twee uur vond ik dit geen hele bijzondere game, maar zo na een tijdje gaat Uncharted 2 in de hoogste versnelling en is het een gruwelijke rit waar ik tot het einde van heb genoten. Dit is zoveel beter dan de voorganger en het doet me uitkijken naar deel 3 en 4 die ik nog moet gaan spelen. Dit is zo’n titel die ik altijd al eens wilde spelen, maar dit niet kon zonder Playstation. Het is natuurlijk gewoon een mannelijke Lara Croft, maar ze hebben Nathan Drake en zijn vrienden wel een fijne eigen smoel gegeven. Dat dit na 15 jaar nog steeds staat als een huis mag de game als een groot compliment beschouwen. Een van de betere actie-avonturengames die er bestaat.
4,5*
