Een zeer leuk spel, maar wel één met flinke gebreken.
Maar ik zal positief beginnen! Wat mij het meeste zal bijbleven van Spelunky is zonder twijfel de sfeer. Ik ben zelf wel een fan van een "pixelated" look (het is lekker rustig, overzichtelijk en het irriteert me niet), maar ook de muziek is aangenaam. Vooral
de muziek uit het eerste gebied is geweldig, maar de rest was ook goed genoeg - niet memorabel, maar het zette de goede toon. Maar belangrijker nog dan de vormgeving is de gameplay, en ook op dat gebied presteert het spel ruim voldoende. Op de manier waarop ik het speelde is het doel van het spel om met zoveel mogelijk geld door de vier (willekeurig gegeneerde) levels heen te komen in een gebied zodat je de tunnelman zoveel mogelijk geld kan betalen, zodat je vanaf het startscherm meteen bij dat gebied kan beginnen (en opnieuw in het nieuwe gebied). Dat is best uitdagend, maar de moeilijkheidsgraad van het spel viel me eigenlijk helemaal mee. Als je de patronen van een gebied kent, geduldig bent en geen onnodige risico's neemt lukt het over het algemeen prima om door een gebied heen te komen. Ook dan ga je een hoop keer dood, maar niet in absurde aantallen. Ik ben in totaal "slechts" 183 keer doodgegaan, en daarvan waren er minstens 50 zelfmoord. Dat valt dus best mee.
Maar zoals ik al zei heeft het spel ook haar gebreken, dus die zal ik ook eens onder elkaar zetten:
- De besturing is imperfect. Ik heb de gratis "classic / original"-versie gespeeld, en althans in die versie laat de besturing af en toe wat te wensen over. Je hoort aan de rand van een platform te blijven hangen als je over de rand heen kruipt (zodat je minder ver valt), maar het gebeurde regelmatig dat ik in plaats daarvan over de rand heen kroop - en een ravijn in donderde. En hetzelfde gebeurde af en toe bij een touw: in plaats van langs het touw omlaag te glijden viel ik er doorheen. Als ik doodga door mijn eigen schuld kan ik dat prima hebben, maar als het aan de besturing ligt erger ik me daar enorm aan.
- Doordat de levels willekeurig gegeneerd worden zitten er ook een aantal slechte levels tussen: enorm moeilijke levels, levels waarbij je op een bepaald punt vast komt te zitten, etc. De meeste levels zijn prima, maar er is door de willekeur geen garantie van kwaliteit, en dat is een nadeel.
- Een ander nadeel van de willekeur is dat een moeilijkheidscurve afwezig is: je wordt in de wereld gegooid, moet zelf ontdekken hoe alles in elkaar steekt - en als je dat eenmaal weet, dan is het gebied eigenlijk een eitje. Ik vond dit op zich wel een leuke afwisseling, maar een moeilijkheidscurve waarin levels steeds iets moeilijker worden spreekt me meer aan. Dat daagt me meer uit.
- Het spel is af en toe zeer repetitief. 100.000 dollar betalen voor een tunnel (waarvoor je het gebied zo'n 3-5 keer moet halen) vind ik prima, maar keer op keer door hetzelfde gebied moeten banjeren omdat de bedragen ver(drie)dubbeld worden is gewoon saai. De bedoeling zal wel zijn dat je iedere keer weer vanaf het eerste level begint (zodat je twee of drie keer zoveel geld binnenhaalt), maar dat spreekt mij niet aan.
- Het hoofdpersonage spreekt me niet aan. Zoals ik hierboven al zei had ik liever een ander wapen dan een zweep gehad (hoe duf kan een wapen zijn?). Voor de gameplay maakt het op zich niet zóveel uit als je doorhebt dat je items om je heen ook als "schietwapens" kunt gebruiken, maar toch: ik had liever een ander wapen gehad. Het hoofdpersonage is echter identiteitsloos, dus echt storen doet hij niet.
- Het spel is niet altijd "eerlijk". De meeste skeletten die op de grond liggen blijven levenloos, maar soms komen ze opeens tot leven; sommige potten bevatten vijanden die eruit springen als je ze opent; sommige schatkisten kunnen ontploffen; etc. Ik hou daar niet van. Ik wil niet plotseling door vijanden worden verrast: ik wil ze kunnen zien. En die potten gebruikte ik daardoor uiteindelijk vrijwel uitsluitend als wapens. Ze openen vond ik meestal te risicovol, al gooide ik ze ook wel eens een stuk verder tegen een muur.
- De eindbaas. Ik hou wel van eindbazen, maar Olmec behoort zeker niet tot mijn favorieten. Ik vond hem weinig creatief en simpelweg weinig memorabel. En dat je steeds door drie levels heen moet om bij hem te komen vind ik alleen irritant. Ik had de eindbaas liever gewoon als nieuw gebied gehad.
- Een gebrek aan excellentie. Het spel wordt simpelweg nergens briljant. De levels zijn niet met aandacht ontworpen, waardoor geen enkel level echt bijblijft. De levels zijn leuk, maar nooit uitmuntend.
Maar alle gebreken ten spijt (waar ik veel te veel aandacht aan besteed
👁 Image
) heb ik me meestal zeer goed met dit spel vermaakt. Briljant vond ik het nooit, maar erg leuk vond ik het meestal zonder meer. 4*
Edit: en in de gratis versie raakt de muziek soms in een "infinite loop". En die loopt heel soms vast.
