Diwar gell-, pennrann ar verb gellout, hag an dibenn-ger -an.

👁 Image
Furm verb

gellan /ˈɡɛlːãn/

1. Furm ar verb gellout e kentañ gour unan an amzer-vremañ, en doare-disklêriañ.
   • «[...]. Bennozh Doue deoc'h evit ar garantez a ziskouezit din: me, n'hoc'h ankounac'hain biken, n'ho tilezin ket, mar gellan.» — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 1, Brest, 1877, eil emb. Al Liamm 1977, p. 18.)
   • «Mad, red eo dign da viana mont er porz hag enn ti zoken, mar gellan, pa'z eo guir oun deuet beteg aman.» — (Lan Inizan, Emgann Kergidu Lodenn 2, J.B. hag A. Lefournier, Brest, 1878, p. 40.)
   • — [...]. Mar doc'h klanv, pe mar ho peus anken, lavarit, ha, mar gellan, me a raio eur vad bennak evidoc'h. [...]. — (G. MILIN, Gwechall-goz e oa..., Kemper, 1924, p. 10.)
   • N'her gellan, nemet goulennet e vefe diganin gant ur priñs. — (K. Riou, Ar Mabinogion displeget e brezhoneg evit ar vugale, Al Liamm, niv. 39, 1953.)
   • — «Ar marv mar gellan,» eme ar c'horf.
     — «Ya, ar marv mar gellez,» eme Ivon, «[...].» — (Troude ha Milin, Labous ar Wirionez ha Marvailhoù all, Skridoù Breizh, 1950, p. 149.)
   • «[...]; evelato eo ret din gouzout, mar gellan, piv eo tad ar bugel.» — (Troude ha Milin, Labous ar Wirionez ha Marvailhoù all, Skridoù Breizh, 1950, p. 159.)