Savet diwar kar-, pennrann ar verb karet pe karout, hag an dibenn-ger -o.

👁 Image
Furm verb

karo /ˈkɑː.ro/

1. Furm ar verb karet/karout e trede gour unan an amzer-da-zont, en doare-disklêriañ

• Hep kemmadur:

Me az kar hag az karo, Agnez! — (Loeiz ar Floc'h, Trubuilhou ar seiz potr yaouank, 1927, p. 29.)

Gray evel ma karo! — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 239.)

• Gant ur c'hemmadur dre vlotaat (war-lerc'h ar rannig-verb a, ar stagell isurzhiañ pa da skouer):

— «Doue eo ar Mestr, aotrou; ha kaer o devezo an dud, pa garo e vezo treac'h. [...]. — (Klaoda ar Prad, Marvailhou ar Vretoned e-tal an tan, Sant-Brieg, 1907, p. 66.)

«[...], pe aotre a roin d'an neb a garo da drouc'ha d'in va c'hribenn [...]». — (Jakez Riou, Troiou-Kamm Alanig al Louarn II, Gwalarn niv. 97, Kerzu 1936, p. 65.)

Hogen, graet a garo, bepred am bo diskleriet da Vreizhiz kevrin an teirgwern «Pembroke». — (Jarl Priel, An Teirgwern Pembroke, Al Liamm, 1959, p. 10.)

• Gant ur c'hemmadur dre c'hwezhañ (war-lerc'h ar raganv-gour renet am da skouer):

— [...]. Piv am c'haro hiviziken mar don dilezet ganeoc'h? [...]. — (Langleiz, Romant ar Roue Arzhur/levrenn I: Marzhin, Al Liamm, 1975, p. 51.)