VOOZH about

URL: https://en.wiktionary.org/wiki/arrumar

⇱ arrumar - Wiktionary, the free dictionary


Jump to content
From Wiktionary, the free dictionary

Catalan

[edit]

Pronunciation

[edit]

Verb

[edit]

arrumar (first-person singular present arrumo, first-person singular preterite arrumí, past participle arrumat)

  1. (dialectal) to singe
    Synonym: socarrimar

Conjugation

[edit]
    Conjugation of arrumar (first conjugation)
infinitive arrumar
gerund arrumant
past participle masculine feminine
singular arrumat arrumada
plural arrumats arrumades
person singular plural
first second third first second third
indicative jo tu ell/ella
vostè
nosaltres
nós
vosaltres
vós
ells/elles
vostès
present arrumo arrumes arruma arrumem arrumeu arrumen
imperfect arrumava arrumaves arrumava arrumàvem arrumàveu arrumaven
future arrumaré arrumaràs arrumarà arrumarem arrumareu arrumaran
preterite arrumí arrumares arrumà arrumàrem arrumàreu arrumaren
conditional arrumaria arrumaries arrumaria arrumaríem arrumaríeu arrumarien
subjunctive jo tu ell/ella
vostè
nosaltres
nós
vosaltres
vós
ells/elles
vostès
present arrumi arrumis arrumi arrumem arrumeu arrumin
imperfect arrumés arrumessis arrumés arruméssim arruméssiu arrumessin
imperative tu vostè nosaltres vosaltres
vós
vostès
affirmative arruma arrumi arrumem arrumeu arrumin
negative (no) no arrumis no arrumi no arrumem no arrumeu no arrumin

Further reading

[edit]

Portuguese

[edit]

Etymology

[edit]

From Old French arrumer. Compare with arrimar. Perhaps from Proto-Celtic *ad-φrima-Ø.

Pronunciation

[edit]
  • Hyphenation: ar‧ru‧mar

Verb

[edit]

arrumar (first-person singular present arrumo, first-person singular preterite arrumei, past participle arrumado)

  1. (transitive) to fix
    Synonyms: consertar, arranjar
  2. (transitive) to set up
  3. (transitive) to set
    arrumar a mesaset the table
  4. (transitive) to tidy
  5. (transitive) to stow, guard, save
    Synonym: guardar
  6. (transitive) to organize
    Synonym: organizar
  7. (Brazil, informal, transitive) to get, obtain, acquire
    Synonyms: arranjar, conseguir
    arrumar um empregoget a job
  8. (Brazil, informal, transitive) to find (a way of)
    Arrumei um jeito melhor de ganhar dinheiro.
    I found a better way to make money.

Conjugation

[edit]
    Conjugation of arrumar (See Appendix:Portuguese verbs)
Singular Plural
First-person
(eu)
Second-person
(tu)
Third-person
(ele / ela / você)
First-person
(nós)
Second-person
(vós)
Third-person
(eles / elas / vocês)
Infinitive
Impersonal arrumar
Personal arrumar arrumares arrumar arrumarmos arrumardes arrumarem
Gerund
arrumando
Past participle
Masculine arrumado arrumados
Feminine arrumada arrumadas
Indicative
Present arrumo arrumas arruma arrumamos arrumais arrumam
Imperfect arrumava arrumavas arrumava arrumávamos arrumáveis arrumavam
Preterite arrumei arrumaste arrumou arrumamos1, arrumámos2 arrumastes arrumaram
Pluperfect arrumara arrumaras arrumara arrumáramos arrumáreis arrumaram
Future arrumarei arrumarás arrumará arrumaremos arrumareis arrumarão
Conditional arrumaria arrumarias arrumaria arrumaríamos arrumaríeis arrumariam
Subjunctive
Present arrume arrumes arrume arrumemos arrumeis arrumem
Imperfect arrumasse arrumasses arrumasse arrumássemos arrumásseis arrumassem
Future arrumar arrumares arrumar arrumarmos arrumardes arrumarem
Imperative
Affirmative arruma arrume arrumemos arrumai arrumem
Negative (não) não arrumes não arrume não arrumemos não arrumeis não arrumem

1Brazilian Portuguese.
2European Portuguese.

Quotations

[edit]

For quotations using this term, see Citations:arrumar.

Derived terms

[edit]

Further reading

[edit]

Spanish

[edit]

Etymology

[edit]

As a nautical term, it is borrowed from Middle French arrumer (which would become subsumed into French arrimer, which comes from a different route), from Middle Dutch ruum (cargo hold) (whence modern Dutch ruim (cargo hold)), from Old Dutch *rūm, Proto-West Germanic *rūm, from Proto-Germanic *rūmą (room, open space). Probably related to arrimar; see the entry for more information.

Pronunciation

[edit]
  • IPA(key): /aruˈmaɾ/ [a.ruˈmaɾ]
  • Rhymes: -aɾ
  • Syllabification: a‧rru‧mar

Verb

[edit]

arrumar (first-person singular present arrumo, first-person singular preterite arrumé, past participle arrumado)

  1. (nautical) to load (cargo)
  2. (Colombia, Venezuela) to pile up; to heap up
    Synonyms: apilar, amontar
  3. (Honduras, colloquial) to pet; to fondle
    Synonym: acariciar

Conjugation

[edit]
    Conjugation of arrumar (See Appendix:Spanish verbs)
infinitive arrumar
gerund arrumando
past participle masculine feminine
singular arrumado arrumada
plural arrumados arrumadas
singular plural
1st person 2nd person 3rd person 1st person 2nd person 3rd person
indicative yo
vos
él/ella/ello
usted
nosotros
nosotras
vosotros
vosotras
ellos/ellas
ustedes
present arrumo arrumas
arrumásvos
arruma arrumamos arrumáis arruman
imperfect arrumaba arrumabas arrumaba arrumábamos arrumabais arrumaban
preterite arrumé arrumaste arrumó arrumamos arrumasteis arrumaron
future arrumaré arrumarás arrumará arrumaremos arrumaréis arrumarán
conditional arrumaría arrumarías arrumaría arrumaríamos arrumaríais arrumarían
subjunctive yo
vos
él/ella/ello
usted
nosotros
nosotras
vosotros
vosotras
ellos/ellas
ustedes
present arrume arrumes
arrumésvos2
arrume arrumemos arruméis arrumen
imperfect
(ra)
arrumara arrumaras arrumara arrumáramos arrumarais arrumaran
imperfect
(se)
arrumase arrumases arrumase arrumásemos arrumaseis arrumasen
future1 arrumare arrumares arrumare arrumáremos arrumareis arrumaren
imperative
vos
usted nosotros
nosotras
vosotros
vosotras
ustedes
affirmative arruma
arrumávos
arrume arrumemos arrumad arrumen
negative no arrumes no arrume no arrumemos no arruméis no arrumen

1Rare; now chiefly used in legal language.
2Argentine and Uruguayan voseo prefers the tuteo-form for the present subjunctive.

    Selected combined forms of arrumar

These forms are generated automatically and may not actually be used. Pronoun usage varies by region.

singular plural
1st person 2nd person 3rd person 1st person 2nd person 3rd person
with infinitive arrumar dative arrumarme arrumarte arrumarle, arrumarse arrumarnos arrumaros arrumarles, arrumarse
accusative arrumarme arrumarte arrumarlo, arrumarla, arrumarse arrumarnos arrumaros arrumarlos, arrumarlas, arrumarse
with gerund arrumando dative arrumándome arrumándote arrumándole, arrumándose arrumándonos arrumándoos arrumándoles, arrumándose
accusative arrumándome arrumándote arrumándolo, arrumándola, arrumándose arrumándonos arrumándoos arrumándolos, arrumándolas, arrumándose
with informal second-person singular tuteo imperative arruma dative arrúmame arrúmate arrúmale arrúmanos not used arrúmales
accusative arrúmame arrúmate arrúmalo, arrúmala arrúmanos not used arrúmalos, arrúmalas
with informal second-person singular voseo imperative arrumá dative arrumame arrumate arrumale arrumanos not used arrumales
accusative arrumame arrumate arrumalo, arrumala arrumanos not used arrumalos, arrumalas
with formal second-person singular imperative arrume dative arrúmeme not used arrúmele, arrúmese arrúmenos not used arrúmeles
accusative arrúmeme not used arrúmelo, arrúmela, arrúmese arrúmenos not used arrúmelos, arrúmelas
with first-person plural imperative arrumemos dative not used arrumémoste arrumémosle arrumémonos arrumémoos arrumémosles
accusative not used arrumémoste arrumémoslo, arrumémosla arrumémonos arrumémoos arrumémoslos, arrumémoslas
with informal second-person plural imperative arrumad dative arrumadme not used arrumadle arrumadnos arrumaos arrumadles
accusative arrumadme not used arrumadlo, arrumadla arrumadnos arrumaos arrumadlos, arrumadlas
with formal second-person plural imperative arrumen dative arrúmenme not used arrúmenle arrúmennos not used arrúmenles, arrúmense
accusative arrúmenme not used arrúmenlo, arrúmenla arrúmennos not used arrúmenlos, arrúmenlas, arrúmense

Further reading

[edit]