Daags na haar achttiende verjaardag (1 mei 1972) begon Wikstedt haar internationale carrière in Engeland, op het Rothmans Sutton Hard Court-kampioenschap.^[11][12] In de maanden mei en juni maakte zij een ronde langs het Rothmans-circuit, vanuit Sutton naar Bournemouth, Guildford, Chingford (waar zij met landgenote Margareta Strandberg de dubbelspelfinale bereikte)^[13] en Surbiton, gevolgd door een toernooi in Nottingham waar zij in het enkelspel de kwartfinale bereikte.^[14] Aansluitend doorstond zij het kwalificatietoernooi voor het enkelspel van Wimbledon niet. Wèl had zij haar grandslam­debuut op het gemengd dubbelspel, samen met de Australiër Ernie Ewert – zij bereikten er de tweede ronde. Daarna reisde zij terug naar Zweden, om deel te nemen aan het Zweeds kampioenschap, waarna zij de rest van het jaar geen internationale optredens meer had.

In de eerste maanden van 1973 speelde Wikstedt op overdekte toernooien in Scandinavië en Duitsland, met een halve finale in Bremen. Navolgend nam zij op Roland Garros ook aan het enkelspel van een grandslam­toernooi deel. Een maand later won zij haar eerste grandslam­partij op Wimbledon, door de Britse Annette Coe te verslaan.

Wikstedt bereikte in het enkelspel nooit een finale. Haar beste toernooiresultaat is het bereiken van de halve finale op het WTA-toernooi van Christchurch (Nieuw-Zeeland) in 1978,^[15] onder meer door het verslaan van de Australische Lesley Hunt.^[16]

Haar beste resultaat op de grandslamtoernooien is het bereiken van de derde ronde, op Wimbledon 1979. Haar hoogste notering op de WTA-ranglijst is de 61e plaats, die zij bereikte in december 1976.

Wikstedt behaalde in het dubbelspel betere resultaten dan in het enkelspel. Meteen aan het begin van 1973 won zij met landgenote Ingrid Bentzer de titel op het Scandinavian Indoor-toernooi van Helsinki – in de finale versloegen zij het Britse koppel Lindsey Beaven en Jackie Fayter.^[17] Met de zelfde partner had Wikstedt haar grandslam­debuut in het vrouwendubbelspel op Roland Garros. Haar eerste grandslampartijwinst kwam pas drie jaar later, op Wimbledon 1976, waar zij aan de zijde van de Amerikaanse Susan Mehmedbasich tot de derde ronde kwam.

Haar beste resultaat op de grandslamtoernooien is het bereiken van de kwartfinale, op Wimbledon 1977, met de Amerikaanse Jane Stratton. Met deze partner speelde zij in de jaren 1977 en 1978 veel samen – zij bereikten vijf WTA-finales, waarvan zij er twee wonnen. In totaal won Wikstedt zeven WTA-titels, de laatste in 1982 in Greenville (VS), samen met de Australische Chris O'Neil.

In de periode 1973–1981 maakte Wikstedt deel uit van het Zweedse Fed Cup-team – zij vergaarde daar een winst/verlies-balans van 11–10.

Wikstedt was twintig jaar coach bij de Lidingö Tennisklubb (nabij Stockholm). Daarna deed zij dit nog tien jaar bij de Båstad Tennissällskap. Na een lang ziekbed overleed zij op 65-jarige leeftijd in Båstad.^[18]

geen