👁 piłka nożna

Blackburn Rovers

👁 ilustracja
Blackburn Rovers Football Club
Państwo	👁 Image  Wielka Brytania
Kraj	👁 Image  Anglia
Adres	Blackburn, BB2 4JF
Data założenia	1875
Właściciel	Venky’s London Limited
Prezes	Steve Waggott
Barwy
niebiesko-białe
I zespół
Przydomek	Rovers (Wędrowcy) Blue & Whites (Niebiesko-Biali) The Mighty Blue & Whites (Potężni Niebiesko-Biali) The Riversiders (Nabrzeżni)[1]
Liga	Championship
Stadion	Ewood Park, Blackburn
Trener	Valérien Ismaël
👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image Stroje domowe 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image Stroje wyjazdowe
👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image 👁 Image Trzeci strój
👁 Image Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Blackburn Rovers Football Club – angielski klub piłkarski z siedzibą w Blackburn, jeden z założycieli (w 1888 r.) angielskiej ligi. Trzykrotny mistrz Anglii, jeden z siedmiu klubów (obok Arsenalu, Manchester United, Manchester City, Chelsea, Leicester City i Liverpoolu), który zdobył tytuł mistrzowski (w 1995) od czasu powstania Premier League. W 1992 roku klub uzyskał awans do nowo utworzonej ligi Premier League, rok po tym, jak został przejęty przez lokalnego przedsiębiorcę Jacka Walkera, który na stanowisko menedżera mianował Kenny’ego Dalglisha. W sezonie 1998/99 klub spadł z najwyższej klasy rozgrywkowej, jednak ponownie awansował dwa lata później, w sezonie 2000/2001. Klub czterokrotnie zakwalifikował się do Pucharu UEFA; raz jako zdobywca Pucharu Ligi, dwa razy jako szósty zespół w Premier League i raz poprzez rozgrywki Pucharu Intertoto.

W sezonie 2011/12 zespół zajął 19. miejsce w rozgrywkach Premiership i spadł do Championship.

Blackburn Rovers występuje na stadionie Ewood Park.

Klub został założony po spotkaniu w hotelu Leger w miejscowości Blackburn 5 listopada 1875 roku^[2]. Spotkanie zostało zorganizowane przez dwóch młodych mężczyzn, a mianowicie przez Johna Lewisa i Arthura Constantine’a. Celem zebrania było przedyskutowanie możliwości utworzenia klubu piłkarskiego do gry zgodnie z zasadami stowarzyszenia. Pierwszy mecz Blackburn Rovers odbył się w Church 18 grudnia 1875 roku, w którym padł remis 1:1^[2].

👁 Image

28 września 1878 roku Blackburn Rovers stał się jednym z 23 klubów tworzących Lancashire Football Association. 1 listopada 1879 roku klub po raz pierwszy zagrał w rozgrywkach o Puchar Anglii, pokonując Tyne A.F.C. 5:1. Zostali ostatecznie wyeliminowani w trzeciej rundzie po porażce 0:6 z Nottingham Forest^[2].

25 marca 1882 roku klub ponownie zagrał w finale Pucharu Anglii, jednak nie sprostał Old Etonians i przegrał 0:1^[2].

Po raz pierwszy w tych rozgrywkach Rovers triumfowali 29 marca 1884 roku, wygrywając 2:1 ze szkocką drużyną Queen’s Park^[3]. Te same zespoły ponownie rozegrały finał Pucharu Anglii w kolejnym sezonie, a Blackburn Rovers ponownie odniósł zwycięstwo, tym razem 2:0^[3]. Rovers powtórzyli ten sukces jeszcze raz w następnym sezonie, wygrywając 2:0 z West Bromwich Albion. Trzy zwycięstwa z rzędu w Pucharze Anglii, spowodowały, że klubowi przyznano specjalną srebrną tarczę^[3].

Blackburn Rovers był jednym z założycieli Football League w 1888 roku^[3]. Drużyna ponownie dotarła do finału Pucharu Anglii 29 marca 1890 roku. Klub zdobył puchar po raz czwarty, pokonując The Wednesday 6:1, a napastnik William Townley strzelił trzy gole i stał się pierwszym zawodnikiem, który zdobył hat tricka w finale tych rozgrywek^[2].

Blackburn Rovers borykało się z problemami w pierwszych latach XX wieku, ale wyniki zespołu zaczęły się stopniowo poprawiać. Na Ewood Park przeprowadzono gruntowne remonty. W ciągu pierwszych trzech dziesięcioleci XX wieku Blackburn Rovers wciąż uważano za najlepszą drużynę w lidze angielskiej. Zostali mistrzami Anglii w sezonach 1911/1912 i 1913/1914 oraz zdobyli Puchar Anglii w sezonie 1927/1928, po pokonaniu Huddersfield Town 3:1^[2]. W 1936 Blackburn spadł do Division Two, jednak po trzech latach powrócił do ekstraklasy^[2].

Po II wojnie światowej wznowiono rozgrywki w Anglii, a Blackburn spadł w roku 1948. Klub pozostał w drugiej lidze przez następne dziesięć lat. Po awansie w 1958 roku sezon skończyli w okolicach środka tabeli. W tych latach Rovers nie odnosiło już takich sukcesów, jednak w 1960 roku dotarli do finału Pucharu Anglii, gdzie przegrali 0:3 z Wolverhampton Wanderers^[2].

Fani drużyny mieli nadzieję na ponowny powrót do czołówki, kiedy podczas sezonu 1963/1964 po zwycięstwie nad West Hamem 8:2 w Boxing Day, znaleźli się na pozycji lidera tabeli. Przewaga punktowa okazała się krótkotrwała, a tytuł został zdobyty przez Liverpool. Blackburn ponownie został zdegradowany z Division One w 1966 roku, co zapoczątkowało 26-letni okres gry w niższych ligach^[2].

W latach 70. Blackburn Rovers rozgrywał mecze pomiędzy Division Two a Division Three^[2]. Po przejęciu klubu przez Jacka Walkera, Rovers skończył rozgrywki na 19. miejscu w drugiej lidze pod koniec sezonu 1990/1991, a nowy właściciel zatrudnił Kenny’ego Dalglisha na stanowisko menedżera w październiku 1991 roku^[2]. Klub zapewnił sobie awans do nowo utworzonej FA Premier League pod koniec sezonu 1991/1992, jako zwycięzcy play-offów, kończąc 26-letni okres grania poza ścisłą czołówką.

W 1992 roku Blackburn ustanowił rekord transferowy w wysokości 3,5 miliona funtów za 22-letniego napastnika Southampton Alana Shearera^[2]. Po zajęciu czwartego miejsca w sezonie 1992/1993 i zdobycia wicemistrzostwa Anglii w sezonie 1993/1994, w 1995 roku Rovers zdobyli mistrzostwo Anglii^[2].

Blackburn Rovers słabo rozpoczęło kolejne rozgrywki i przez większą część pierwszej połowy sezonu znajdowało się w dolnej części tabeli. Rovers walczyli w Lidze Mistrzów, gdzie zmagania grupowe zakończyli z dorobkiem zaledwie czterech punktów. Po zmianach personalnych i na stanowisku trenera słaby początek kampanii Premier League w sezonie 1996/1997, przyczynił się do dziesięciu porażek w pierwszych kolejkach sezonu. Klub pod wodzą Tonye’go Parkesa utrzymał się w lidze. Tego lata pracę menedżera objął Roy Hodgson. Tak jak w ostatnim czasie klub znowu nie najlepiej rozpoczął kampanię ligową, a Hodgson został zwolniony w grudniu po przegranej 0:2 z Southampton, kiedy Blackburn znalazło się w strefie spadkowej. Został zastąpiony przez Briana Kidda, który nie pomógł w uniknięciu spadku.

W październiku 1999 Kidd został zwolniony, a w marcu zastąpił go Graeme Souness. Blackburn powrócił do Premier League po udanym sezonie 2000/2001, zajmując drugie miejsce za Fulham.

W sezonie 2001/2002 do drużyny dołączył Andy Cole, który stał się najdroższym piłkarzem w historii drużny^[4]. Rovers zdobył pierwszy w historii Puchar Ligi, pokonując w finale Tottenham Hotspur 2:1^[5]. W następnym sezonie zajęli szóste miejsce premiowane udziałem w rozgrywkach o Pucharu UEFA. Souness odszedł z klubu przed rozpoczęciem nowego sezonu^[6], a jego miejsce zajął walijski trener Mark Hughes^[7]. Blackburn pod jego wodzą dotarło do półfinału Pucharu Anglii, przegrywając z Arsenalem, a w Premier League zajęli 15. miejsce. Poprowadził drużynę do szóstego miejsca w następnym sezonie i trzeciego awansu do europejskich pucharów w ciągu pięciu lat.

👁 Image

Rovers dotarł do półfinału Pucharu Anglii 2006/2007, ale przegrali z Chelsea w dogrywce i zakończyli ligę na dziesiątym miejscu, kwalifikując się do Pucharu Intertoto. W maju 2008 roku Mark Hughes odszedł z Blackburn do Manchesteru City. Został zastąpiony przez Paula Ince’a, który po słabym początku został zwolniony w grudniu. Sam Allardyce został wyznaczony jako jego następca, a w latach 2009/2010 poprowadził drużynę do dziesiątego miejsca w lidze i półfinału Pucharu Ligi Angielskiej.

W listopadzie 2010 roku klub został przejęty przez indyjską firma V H Group, pod nazwą Venky’s London Limited za 23 miliony funtów^[8]. Nowi właściciele natychmiast zwolnili Sama Allardyce’a i zastąpili go Steve’em Keanem, który prowadził drużynę do stycznia 2011 roku^[9]. Otrzymał on pełnoetatowy kontrakt do czerwca 2013 roku.

W grudniu 2011 roku Blackburn Rovers zanotował roczną stratę podatkową w wysokości 18,6 miliona funtów. Mimo to właściciele zapewnili ciągłość finansowania klubu, nawet jeśli spadli by z Premier League^[10]. W maju 2012 roku klub został zdegradowany do Championship^[11] po porażce z Wigan Athletic, kończąc jedenastoletni pobyt w najwyższej klasie rozgrywkowej^[2].

Na początku sezonu 2012/2013 Steve Kean, menedżer odpowiedzialny za poprzedni spadek, otrzymał od właścicieli szansę na awans i utrzymanie swojej pozycji. 29 września zrezygnował z pełnienia tej funkcji^[12].

7 maja 2017 roku, pięć lat po opuszczeniu Premier League, klub spadł z Championship do League One^[2]. 24 kwietnia 2018 r. awansowali z powrotem do drugiego poziomu dzięki wygranej 1:0 w Doncaster Rovers^[13].

4 maja 2024 roku, w ostatnim meczu sezonu Championship, Blackburn wygrało na King Power Stadium przeciwko Leicester City 0-2, kończąc sezon na 19. miejscu, 3 punkty nad strefą spadkową^[14]. Oba gole w meczu strzelił Sammie Szmodics, kończąc sezon z 33 bramkami, zapewniając sobie tytuł króla strzelców EFL Championship sezonu 23/24.^[15]

• Mistrzostwo Anglii: 1912, 1914, 1995
• Puchar Anglii: 1884, 1885, 1886, 1890, 1891, 1928
• Puchar Ligi Angielskiej: 2002
• Puchar Intertoto: 2007
• Tarcza Wspólnoty: 1912

Stan na 10 grudnia 2024^[16]

Sezon	Rozgrywki	Runda	Przeciwnik	Dom	Wyjazd	Ogólnie
1994/95	Puchar UEFA	1R	👁 Szwecja Trelleborgs FF	0–1	2–2	2–3
1995/96	Liga Mistrzów	Grupa B	👁 Rosja Spartak Moskwa	0–1	0–3	4. miejsce
			👁 Norwegia Rosenborg BK	4–1	1–2
			👁 Polska Legia Warszawa	0–0	0–1
1998/99	Puchar UEFA	1R	👁 Francja Olympique Lyon	0–1	2–2	2–3
2002/03	Puchar UEFA	1R	👁 Bułgaria CSKA Sofia	1–1	3–3	4–4, w.
		2R	👁 Szkocja Celtic F.C.	0–2	0–1	0–3
2003/04	Puchar UEFA	1R	👁 Turcja Gençlerbirliği SK	1–1	1–3	2–4
2006/07	Puchar UEFA	1R	👁 Austria Red Bull Salzburg	2–0	2–2	4–2
		Grupa E	👁 Polska Wisła Kraków	2–1	1. miejsce
			👁 Szwajcaria FC Basel	3–0
			👁 Holandia Feyenoord	0–0
			👁 Francja AS Nancy	1–0
		1/16	👁 Niemcy Bayer 04 Leverkusen	2–3	0–0	2–3
2007	Puchar Intertoto	3R	👁 Litwa FK Vėtra	4–0	2–0	6–0
2007/08	Puchar UEFA	2Q	👁 Finlandia Myllykosken Pallo-47	2–0	1–0	3–0
		1R	👁 Grecja AE Larisa	2–1	0–2	2–3

Rok Zwycięzca 1980–81 👁 Anglia Mick Speight 1981–82 👁 Anglia Mick Rathbone 1982–83 👁 Anglia Derek Fazackerley 1983–84 👁 Anglia Simon Garner 1984–85 👁 Anglia Terry Gennoe 1985–86 👁 Anglia Simon Barker 1986–87 👁 Anglia David Mail 1987–88 👁 Szkocja Colin Hendry 1988–89 👁 Anglia Howard Gayle 1989–90 👁 Anglia Scott Sellars

Rok Zwcyięzca 1990–91 👁 Irlandia Kevin Moran 1991–92 👁 Anglia David Speedie 1992–93 👁 Anglia ??? 1993–94 👁 Anglia David Batty 1994–95 👁 Anglia Alan Shearer 1995–96 👁 Anglia Alan Shearer 1996–97 👁 Szkocja Colin Hendry 1997–98 👁 Szkocja Chris Sutton 1998–99 👁 Australia John Filan 1999–2000 👁 Anglia Lee Carsley

Rok Zwycięzca 2000–01 👁 Anglia Matt Jansen 2001–02 👁 Irlandia Damien Duff 2002–03 👁 Stany Zjednoczone Brad Friedel 2003–04 👁 Anglia Andy Todd 2004–05 👁 Anglia Andy Todd 2005–06 👁 Walia Craig Bellamy 2006–07 👁 Anglia David Bentley 2007–08 👁 Paragwaj Roque Santa Cruz 2008–09 👁 Anglia Stephen Warnock 2009–10 👁 Francja Steven Nzonzi

Year Winner 2010–11 👁 Anglia Paul Robinson 2011–12 👁 Nigeria Yakubu Aiyegbeni 2012–13 👁 Szkocja Jordan Rhodes 2013–14 👁 Szkocja Tom Cairney 2014–15 👁 Szwecja Marcus Olsson 2015–16 👁 Szkocja Grant Hanley 2016–17 👁 Irlandia Derrick Williams

• Oficjalna strona klubu
• Statystyki Blackburn Rovers F.C. w europejskich rozgrywkach pucharowych

Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Blackburn_Rovers_F.C.&oldid=79415172”