VOOZH about

URL: https://pl.wikipedia.org/wiki/Histydyna

⇱ Histydyna – Wikipedia, wolna encyklopedia


Przejdź do zawartości
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Histydyna
👁 Image
L–Histydyna
(jon obojnaczy)
👁 Ilustracja
Nazewnictwo
Nomenklatura systematyczna (IUPAC)
kwas 2-amino-3-(imidazolo-4-ilo)propanowy
Inne nazwy i oznaczenia
farm.

Histidinum,
Histidini hydrochloridum monohydricum

inne

kwas 2-amino-3-imidazopropionowy, His, H

Ogólne informacje
Wzór sumaryczny

C6H9N3O2

Masa molowa

155,15 g/mol

Wygląd

biały krystaliczny proszek lub bezbarwne kryształy, bez zapachu[1][2]

Identyfikacja
Numer CAS

71-00-1
5934-29-2 (chlorowodorek, monohydrat)

PubChem

6274

DrugBank

DB00117

SMILES
C1=C(NC=N1)CC(C(=O)O)N
Właściwości
Rozpuszczalnośćwodzie
45,6 g/l[1]
w innych rozpuszczalnikach
etanol: bardzo trudno[1][2]
eter dietylowy, aceton: nierozpuszczalna[1]
Temperatura topnienia

272–273 °C (rozkład przy 282–287 °C[3])[4][5]

logP

−3,32[1]

Kwasowość (pKa)

2,76[1]

Punkt izoelektryczny

7,4

Niebezpieczeństwa
Karta charakterystyki: dane zewnętrzne firmy Sigma-Aldrich
Globalnie zharmonizowany system
klasyfikacji i oznakowania chemikaliów
Substancja nie jest klasyfikowana jako
niebezpieczna według kryteriów GHS
(na podstawie podanej karty charakterystyki).
Europejskie oznakowanie substancji
oznakowanie ma znaczenie wyłącznie historyczne
Substancja nie jest klasyfikowana jako
niebezpieczna według europejskich kryteriów
(na podstawie podanej karty charakterystyki).
Numer RTECS

MS3070000

Dawka śmiertelna

LD50 >2 g/kg (mysz, dożylnie)

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
👁 Image
Multimedia w Wikimedia Commons

Histydyna (łac. Histidinum; His, H) – organiczny związek chemiczny, jeden z 20 aminokwasów białkowych[6]. Ze względu na budowę cząsteczki histydyna zaliczana jest zarówno do aminokwasów zasadowych, gdyż jej łańcuch boczny zawiera 2 atomy azotu, jak i aromatycznych, ze względu na obecność aromatycznego pierścienia imidazolowego. Jest kodowana przez kodony CAU i CAC w procesie translacji białka.

Właściwości fizyczne

[edytuj | edytuj kod]

Histydyna to białe ciało stałe, które topi się z rozkładem w temperaturze = 273 °C dla mieszaniny racemicznej[4], a znacznie wyższej = 282 °C dla występującego naturalnie izomeru L[5]. Wartość pK dla grupy karboksylowej –COOH wynosi 1,80; łańcucha bocznego (imidazolu) pK = 6,04; a protonowanej grupy α–aminowej (NH3)+ pK = 9,33[7].

Właściwości chemiczne

[edytuj | edytuj kod]

Iminowy atom azotu w łańcuchu bocznym tego aminokwasu stosunkowo łatwo tworzy wiązanie koordynacyjne z kationami metali w metaloproteinach. W środowisku wodnym pierścień imidazolowy ulega tautomerii iminowoenaminowej:

👁 Tautomeria histydyny
Tautomeria histydyny

Ponadto w środowisku fizjologicznym pierścień imidazolowy jest częściowo protonowany (pKa ≈ 6) i może służyć zarówno jako katalizator zasadowy (nieprotonowany nukleofilowy atom azotu jest akceptorem jonu wodorowego), jak i katalizator kwasowy (protonowany atom azotu jest donorem H+). W efekcie histydyna jest często obecna jako kluczowy aminokwas w centrach aktywnych wielu enzymów[8].

W reakcji dekarboksylacji w obecności fosforanu pirydoksalu powstaje histamina:

👁 Dekarboksylacja histydyny
Dekarboksylacja histydyny

Występowanie w białkach

[edytuj | edytuj kod]
👁 Image
Hemoglobina w formie utlenowanej i nieutlenowanej. Na fioletowo zaznaczono grupy hemowe i histydyny proksymalne
👁 Image
Triada katalityczna chymotrypsyny
👁 Image
Pierścienie imidazolowe trzech reszt histydyn koordynują kation Zn2+ w anhydrazie węglanowej
Każdy z czterech kationów żelaza Fe2+ obecnych w cząsteczce hemoglobiny znajduje się wewnątrz niemal całkowicie płaskiej struktury protoporfiryny IX tworząc prostetyczną grupę hemową. Kation Fe2+ jest w grupie hemowej koordynowany przez 4 atomy azotu protoporfiryny. W formie nieutlenowanej piąte wiązanie koordynacyjne jonu żelaza (prostopadle do płaszczyzny grupy hemowej) tworzy tzw. histydyna proksymalna, a szóste miejsce koordynacyjne, po drugiej stronie płaszczyzny jest puste (formie utlenowanej miejsce to zajmuje cząsteczka tlenu O2). Po przeciwnej stronie płaszczyzny niż histydyna proksymalna znajduje się tzw. histydyna dystalna. Nie jest ona związana z grupą prostetyczną jednak odgrywa ważną rolę. Histydyna dystalna zabezpiecza jony żelaza grup hemowych sąsiednich cząsteczek hemoglobiny, aby nie doszło do kontaktu między nimi, chroni jon żelaza przed utlenieniem, gdyż forma utleniona (methemoglobina) nie jest zdolna do skutecznego transportu tlenu. Ponadto histydyna dystalna utrudnia wiązanie się tlenku węgla (CO) do kationu żelaza, co jest szczególnie ważne, gdyż powinowactwo grupy hemowej do czadu jest znacznie wyższe niż do tlenu, a wiązanie CO jest praktycznie nieodwracalne.
Histydyna wchodzi w skład triady katalitycznej wielu enzymów
Przykłady:
karboksypeptydazy II: Asp 338 – His 397 – Ser 146
subtylizyny: Asp 32 – His 64 – Ser 221
trypsyny: Asp 102 – His 57 – Ser 195
chymotrypsyny: Asp 102 – His 57 – Ser 195
W proteazach cysteinowych cysteina aktywowana jest przez histydynę podobnie jak enzymach z rodziny chymotrypsyny seryna. Np. papaina
Metaloproteina, której miejscem aktywnym jest kation cynku Zn2+ koordynowany przez atomy azotu trzech pierścieni imidazolowych histydyny.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b c d e f Histidine, [w:] PubChem [online], United States National Library of Medicine, CID: 6274 [dostęp 2025-01-03] (ang.).
  2. a b Farmakopea Polska VIII, Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2008, s. 3491, ISBN 978-83-88157-53-0.
  3. L-Histydyna (nr 53319) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski.
  4. a b DL–DL-Histydyna (nr H7750) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2011-06-30]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
  5. a b L–Histydyna (nr 151688) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2011-06-30]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
  6. Podręczny słownik chemiczny, RomualdR. Hassa (red.), JanuszJ. Mrzigod (red.), JanuszJ. Nowakowski (red.), Katowice: Videograf II, 2004, s. 163, ISBN 83-7183-240-0.
  7. B.D. Hames, N.M. Hooper: Biochemia Krótkie wykłady. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 32, seria: Wydanie drugie. ISBN 978-83-01-13872-1.
  8. Robert A.R.A. Ingle Robert A.R.A., Histidine Biosynthesis, „The Arabidopsis Book”, 9, 2011, e0141, DOI10.1199/tab.0141, PMID22303266, PMCIDPMC3266711 [dostęp 2025-01-03] (ang.).
  9. J.M. Berg, J.L. Tymoczko, L. Stryer: Biochemia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, s. 269–272, seria: Wydanie trzecie zmienione. ISBN 83-01-14379-7.
  10. a b c J.M. Berg, J.L. Tymoczko, L. Stryer: Biochemia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, s. 227–244, seria: Wydanie trzecie zmienione. ISBN 83-01-14379-7.