Jan Tadeusz Betley (ur. 28 lutego 1908 w Płocku^[1], zm. 4 kwietnia 1980^[2] w Warszawie^[3]) – polski artysta malarz.

Urodził się w rodzinie Stefana (1878–1921) i Stanisławy z Ligowskich. Ukończył gimnazjum w Płocku^[4]. Przed wstąpieniem w 1930 do Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, uczęszczał do Szkoły Sztuk Pięknych, która w 1932 otrzymała nazwę Akademii. W Akademii studiował pod kierunkiem profesora Tadeusza Pruszkowskiego, gdzie w 1936 uzyskał absolutorium z pierwszą nagrodą. Od 1935 roku był członkiem stowarzyszenia plastyków „Grupa Czwarta”, które powstało z inspiracji prof. Tadeusza Pruszkowskiego i składała się w owym czasie z jego najmłodszych wychowanków. Uprawiał malarstwo sztalugowe (olej, akwarela) – pejzaż, sceny rodzajowe, konie, portret. Jego przedwojenny dorobek malarski uległ w czasie wojny niemal całkowitemu zniszczeniu.

W 1948 rozpoczął pracę w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych na stanowisku asystenta, później adiunkta, a od 1967 – docenta. Wprawdzie urodził się w Płocku, ale całe swe artystyczne życie związał z Warszawą, gdzie mieszkał, studiował, pracował i wystawiał. Ta ścisła więź ze stolicą sprawiła, że stał się malarzem warszawskim, malarzem Starego i Nowego Miasta.

Mieszkał w Warszawie, najpierw przy ulicy Złotej, a po 1951 przy ul. Nowolipki^[5]. Po śmierci spoczął na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 264-6-10)^[6].

Od 1935 był mężem Hanny Elżbiety z Pachniewskich^[4]. Po rozwodzie, w roku 1949 ożenił się z Krystyną Konecką-Betley. Byli małżeństwem aż do śmierci malarza, mieli troje dzieci^[5].

• Srebrny Krzyż Zasługi (15 lipca 1954)^[7]
• Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955)^[8]

• Jan Betley – biografia [online], Janbetley.pl [dostęp 2023-03-17] (pol.).
• Artyści plastycy okręgu warszawskiego 1945–1970. Słownik biograficzny, AndrzejA. Janota, Warszawa 1972, s. 35–36.