Kopysno (również Kopyśno, Kopystno, w latach 1977–1981 Kopystno) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Fredropol^[4][5].

Administracyjnie wieś jest częścią sołectwa Rybotycze^[6].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.

Kopysno leży na stoku góry Kopystanki, na Pogórzu Przemyskim i jest oddalone ok. 3 km od miejscowości Rybotycze.

We wsi znajduje się zabytkowa murowana cerkiew greckokatolicka wybudowana w 1821 roku z ikonostasem według szkoły rybotyckiej z dzwonnicą i niewielkim cmentarzem oraz kapliczka ustawiona na pamiątkę zniesienia pańszczyzny w 1848 r.

Kopysno leży w obrębie Parku Krajobrazowego Pogórza Przemyskiego i znajduje na Obszarze Specjalnej Ochrony (OSO) – PLB 180001 Pogórze Przemyskie. Na terenie wsi znajduje się rezerwat krajobrazowy „Kopystańka”, „Zespół użytków ekologicznych Kopysno” oraz pomniki przyrody – 2 dęby szypułkowe.

Do wsi można dojechać drogą gruntową. Ponadto przez Kopysno przechodzi czerwony szlak turystyczny z Przemyśla do Sanoka oraz szlak żółty, łączący zniesienie Suchy Obycz z Kopystanką.

Wieś lokowana była w I poł. XV wieku, na prawie wołoskim. Z 1408 roku pochodzi informacja o lokacji cerkwi pw. Pokrowy Matki Bożej, grodziska i dworu. Przez kilka wieków wieś stanowiła gniazdo rodu Kopystyńskich, którego najwybitniejszymi przedstawicielami byli Michał Kopystyński, ostatni prawosławny biskup (władyka) przemyski, zagorzały przeciwnik unii brzeskiej oraz Zachariasz, pisarz i polemista.

W połowie XIX wieku właścicielami posiadłości tabularnej w Kopysnie byli Antoni i Józef Tyszkowscy^[7].

W II Rzeczypospolitej wieś położona powiecie dobromilskim województwa lwowskiego. We wrześniu 1945 roku wieś została spalona przez oddział UPA, sotnia „Łastiwki”, która zamordowała tu 6 Polaków. Po wojnie wielu mieszkańców opuściło wieś w związku z wysiedleniem na teren Ukrainy i w czasie akcji „Wisła”^[8].

• Kopysno, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 388.