Reluktancja, rezystancja magnetyczna, opór magnetyczny^[1] obwodu magnetycznego – opór stawiany strumieniowi magnetycznemu na drodze przepływu^[2].

Pojęcie reluktancji jest analogiczne do rezystancji w obwodach elektrycznych. Reluktancja jest skalarem. Całkowita reluktancja jest stosunkiem siły magnetomotorycznej w pasywnym obwodzie magnetycznym do całkowitego strumienia magnetycznego w tym obwodzie. Jednostką reluktancji w układzie SI jest henr⁻¹. Z definicji może być wyrażona:

👁 {\displaystyle {\mathcal {R}}={\frac {\mathcal {F}}{\Phi }},}

gdzie:

👁 {\displaystyle {\mathcal {R}}}
– reluktancja wyrażona w amperozwojach na weber (jest to jednostka równoważna zwojowi na henr),

👁 {\displaystyle {\mathcal {F}}}
– siła magnetomotoryczna wyrażana w amperozwojach,

👁 {\displaystyle {\mathcal {\Phi }}}
– strumień magnetomotoryczny wyrażony w weberach.

Strumień magnetyczny zawsze tworzy zamkniętą pętlę w sposób opisany równaniami Maxwella, ale kształt pętli zależy od reluktancji materiałów. Strumień jest skoncentrowany wokół ścieżek o najmniejszej reluktancji.

Reluktancję jednorodnego obwodu magnetycznego można obliczyć wzorami^[2]:

👁 {\displaystyle R_{\mu }={\frac {l}{\mu _{0}\mu _{r}S}}}

lub

👁 {\displaystyle R_{\mu }={\frac {l}{\mu S}},}

gdzie:

👁 {\displaystyle l}
– długość obwodu magnetycznego w metrach,

👁 {\displaystyle \mu _{0}}
– przenikalność magnetyczna próżni równa 👁 {\displaystyle 4\pi \times 10^{-7}}
henra na metr,

👁 {\displaystyle \mu _{r}}
– względna przenikalność magnetyczna materiału (bezwymiarowa),

👁 {\displaystyle \mu }
– przenikalność magnetyczna materiału 👁 {\displaystyle (\mu =\mu _{0}\mu _{r}),}

👁 {\displaystyle S}
– przekrój poprzeczny obwodu magnetycznego w metrach kwadratowych.

Odwrotnością reluktacji nazywamy permeancją lub przewodnością magnetyczną^[3].

• impedancja
• rezystancja