Zandowie (pers. ‏سلسله زندی‎) – dynastia panująca w Iranie w latach 1750–1794, założona przez Karim Chana.

Dynastia została założona przez Karim Chana, należącego do kurdyjskiego^[1] plemienia Zandów. W trakcie rządów Nadir Szacha był on jednym z jego generałów. Po śmierci Nadira w 1747 dynastia Aszfarydów stanęła na krawędzi wojny domowej. Karim Chan podporządkował sobie cały kraj z wyjątkiem Chorasanu, gdzie nadal panował Szahruch Szah, wnuk Nadira Szaha. Przywrócił tym samym spokój w kraju. W wyniku walk z Osmanami zdobył prowincję Basra^[2].

Karim Chan wraz z Abu'l Fath Chanem i Alim Mardan Chanem uzgodnili podział kraju między siebie, sprawując faktyczną władzę w Iranie – formalnie władcą był małoletni Ismail III. Współpraca ta zakończyła się jednak w 1779, w chwili śmierci Karima Chana i po morderstwie Abu'l Fath Chana, którego zabił Ali Mardan Chan. W wyniku wewnętrznych waśni monarchowie w roku śmierci Karim Chana zmieniali się czterokrotnie^[2].

Wewnętrzny zamęt przerwał w 1789 Lotf Ali Chan, jednak wdał się on w walki z Kadżarami. W 1794 Loft Ali został pojmany i brutalnie zamordowany w twierdzy w Bam. Wraz z jego śmiercią dynastia upadła. Nowym monarchą został Agha Mohammad Chan z dynastii Kadżarów, która Iranem rządziła do 1925^[2].

• Karim Chan (1750–1779)
• Abu'l Fath Chan (1779)
• Ali Murad Chan (1779)
• Mohammad Ali Chan (1779)
• Sadik Chan (1779–1782)
• Ali Murad Chan (1782–1785)
• Dżafar Chan (1785–1789)
• Lotf Ali Chan (1789–1794)