wymowa:

IPA:[ˈbʲiskup], AS:[bʹiskup], zjawiska fonetyczne: zmięk. ^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) kośc. w kościołach chrześcijańskich duchowny wysokiego szczebla, ze święceniami biskupimi lub ordynowany na urząd biskupi, najczęściej kierujący diecezją; zob. też biskup w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	biskup	biskupi
dopełniacz	biskupa	biskupów
celownik	biskupowi	biskupom
biernik	biskupa	biskupów
narzędnik	biskupem	biskupami
miejscownik	biskupie	biskupach
wołacz	biskupie	biskupi
depr. M. i W. lm: (te) biskupy

przykłady:

(1.1) Tylko biskup może udzielić bierzmowania.

(1.1) Małżeństwo niedopełnione, zawarte przez ochrzczonych lub między stroną ochrzczoną i stroną nieochrzczoną, może być ze słusznej przyczyny rozwiązane przez Biskupa Rzymskiego, na prośbę obydwu stron lub tylko jednej, choćby druga się nie zgadzała^[1].

składnia:

(1.1) biskup + przym. • biskup + D.

kolokacje:

(1.1) arcybiskup • biskup diecezjalny / tytularny / koadiutor / misyjny / pomocniczy / sufragan / konstytucyjny • biskup protestancki / prawosławny / ormiański / koptyjski / katolicki • biskup Rzymu • biskup poznański / świdnicki / krakowski / … • biskup Poznania / Świdnicy / Krakowa / … • być / stać się biskupem • sprawować urząd (godność) biskupa • być (zostać) wyświęconym na biskupa • wybrać / mianować / powołać / zwolnić biskupa • konsekracja / ingres biskupa • stolec / tron biskupa • siedziba / rezydencja / dwór / pałac biskupa

synonimy:

(1.1) ordynariusz, apostoł, purpurat; skr. bp

antonimy:

hiperonimy:

(1.1) arcybiskup

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. biskupstwo n, Biskupin m, Biskupiec m, Biskupice nmos, Biskupów m, Biskupie n, arcybiskup m, arcybiskupstwo n

zdrobn. biskupek m

forma żeńska biskupa ż, biskupka ż

przym. biskupi, arcybiskupi, biskupiński

skr. bp

związki frazeologiczne:

biskup morski • wojny biskupów

etymologia:

(1.1) stczes. biskup < swn. biscof < łac. episcopus < śrgr. ἐπίσκοπος → biskup < gr. ἐπίσκοπος (episkopos) → nadzorca, strażnik^[2][3]

uwagi:

Forma mianownika i wołacza liczby mnogiej „biskupowie” jest niepoprawna^[4][5].

(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Indeks terminów religijnych

tłumaczenia:

• albański: (1.1) ipeshkvi m
• amharski: (1.1) አቡነ m
• angielski: (1.1) bishop, pontiff
• arabski: (1.1) أسقف m
• aramejski: (1.1) ܐܒܐ m
• azerski: (1.1) yepiskop
• baskijski: (1.1) apezpiku, gotzain
• bawarski: (1.1) Bischof m
• białoruski: (1.1) епіскап m
• białoruski (taraszkiewica): (1.1) біскуп m
• bośniacki: (1.1) biskup m
• bretoński: (1.1) eskob
• bułgarski: (1.1) епископ m, владика m
• chiński standardowy: (1.1) 主教
• chorwacki: (1.1) biskup m
• czeski: (1.1) biskup m
• dalmatyński: (1.1) pascu m
• dolnołużycki: (1.1) biskup m
• duński: (1.1) bisp w, biskop w
• esperanto: (1.1) episkopo, episkopino
• estoński: (1.1) piiskop
• fiński: (1.1) piispa
• francuski: (1.1) évêque m
• friulski: (1.1) vescul m
• grenlandzki: (1.1) biskoppi
• gruziński: (1.1) ეპისკოპოსი
• hebrajski: (1.1) בישוף m
• hiszpański: (1.1) obispo m
• ido: (1.1) episkopo
• interlingua: (1.1) episcopo
• irlandzki: (1.1) easpag m
• islandzki: (1.1) biskup m
• japoński: (1.1) 主教
• jidysz: (1.1) ביסקופּ m (biskup)
• kabowerdeński: (1.1) bispru
• karelski: (1.1) arhelei
• kataloński: (1.1) bisbe m
• kazachski: (1.1) архиерей
• koreański: (1.1) 주교
• korsykański: (1.1) vescu
• litewski: (1.1) vyskupas m
• luksemburski: (1.1) Bëschof m
• łaciński: (1.1) episcopus m
• łotewski: (1.1) bīskaps m
• macedoński: (1.1) епископ m, бискуп m
• malgaski: (1.1) eveka
• niderlandzki: (1.1) bisschop m
• niemiecki: (1.1) Bischof m
• norweski (bokmål): (1.1) biskop m, bisp m
• norweski (nynorsk): (1.1) biskop m, bisp m
• nowogrecki: (1.1) επίσκοπος m, δεσπότης m
• nowopruski: (1.1) bīskaps m
• ormiański: (1.1) Եպիսկոպոս
• perski: (1.1) اسقف
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1) 👁 Image
  
• portugalski: (1.1) bispo m
• rosyjski: (1.1) епископ m
• rumuński: (1.1) episcop m
• słowacki: (1.1) biskup m
• słoweński: (1.1) škof m
• staroangielski: (1.1) biscop m
• staro-cerkiewno-słowiański: (1.1) єпискѹпъ m
• starogrecki: (1.1) ἐπίσκοπος m
• staroormiański: (1.1) եպիսկոպոս
• staro-wysoko-niemiecki: (1.1) biscof m
• suahili: (1.1) askofu
• sycylijski: (1.1) vìscuvu
• szkocki gaelicki: (1.1) easbaig
• szwedzki: (1.1) biskop w
• średnioangielski: (1.1) busschop
• tetum: (1.1) amu-bispu
• tok pisin: (1.1) bisop
• turecki: (1.1) piskopos
• ukraiński: (1.1) єпископ m
• węgierski: (1.1) püspök
• wilamowski: (1.1) biskup m, bisku̇p m, bisküp m
• włoski: (1.1) vescovo m

źródła:

zapisy w ortografiach alternatywnych:

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) rel. biskup

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

zapisy w ortografiach alternatywnych:

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) rel. biskup

odmiana:

(1.1) lp biskup, biskupa, biskupu, biskupa, biskupom, biskupu, biskupe; lm biskupi, biskupa, biskupima, biskupe, biskupima, biskupima, biskupi

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. biskupija

przym. biskupski

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

wymowa:

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski żywotny

(1.1) rel. biskup

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny

(2.1) kuper

odmiana:

(1.1)

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	biskup	biskupové
dopełniacz	biskupa	biskupů
celownik	biskupu biskupovi	biskupům
biernik	biskupa	biskupy
wołacz	biskupe	biskupové
miejscownik	biskupu biskupovi	biskupech
narzędnik	biskupem	biskupy

(2.1)

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	biskup	biskupy
dopełniacz	biskupu	biskupů
celownik	biskupu	biskupům
biernik	biskup biskupa	biskupy
wołacz	biskupe	biskupy
miejscownik	biskupu	biskupech
narzędnik	biskupem	biskupy

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. biskupství n

przym. biskupský

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

wymowa:

IPA:/bɪs.kʏp/

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) rel. biskup

(1.2) szach. goniec, laufer

odmiana:

(1) lp biskup, ~, ~i, ~s (~inn, ~inn, ~inum lub ~num, ~sins); lm ~ar, ~a, ~um, ~a (~arnir, ~ana, ~unum, ~anna)

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski żywotny

(1.1) rel. biskup^[1][2]

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny

(2.1) pot. ekspr. kuper^[3][4]

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(2.1) trtáč, kostrč

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. biskupstvo n

forma żeńska biskupka ż

przym. biskupský

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

zapisy w ortografiach alternatywnych:

bisküp • bisku̇p

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) rel. biskup^[1]

odmiana:

(1.1) lp biskup, lm biskupa

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. arcybiskup m

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

(1.1) zobacz też: Indeks:Wilamowski - Religie

źródła: