Fairchild Channel F – konsola gier wideo z systemem programowania, która ukazała się na rynku w 1976 roku, pierwsza konsola zaliczana do 2 generacji^[2]. Do konsoli podłączało się kartridże, które były wyposażone w pamięć ROM oraz kod mikroprocesora. Konsola zawierała przycisk „Hold”, który umożliwiał zatrzymanie gry, możliwa była również zmiana prędkości gry bez utraty wyników. Do konsoli dodawano charakterystyczny ośmioosiowy dżojstik, którego ruchomy drążek mógł być także wciskany lub wyciągany.

Fairchild udostępnił dwadzieścia sześć kartridżów na ten system, na każdym kartridżu znajdowały się po cztery gry. Były to m.in. gry sportowe, takie jak hokej, tenis i baseball oraz gry edukacyjne zawierające zagadki czy łamigłówki matematyczne.

Fairchild Channel F był pierwszą konsolą obsługującą wymienialne kartridże, rozwiązanie opracowane przez zespół Jerry'ego Lawsona^[3].

Jerry Lawson pracując od 1970 roku dla Fairchild Electronics spotkał się w 1972 roku z Nolanem Bushnellem i Tedem Dabneyem, twórcami Computer Space, oraz Alem Alcornem pracującym wówczas nad projektem gry Pong. Celem spotkania miała być sprzedaż generatora znaków produkowanego przez Fairchild, lecz nie doszła ona jednak do skutku^[b]. Spotkanie to zainspirowało Jerry'ego do stworzenia własnej gry wideo. Projekt ten, grę Demolition Derby, ukończył on na początku 1975 roku i, co istotne, wykorzystał w nim mikroprocesor F8. Był to jeden z pierwszych przypadków zastosowania mikroprocesora do produkcji gier wideo^[c].^[1]

Zarząd Fairchild, po początkowym niezadowoleniu z niezależnych działań ich pracownika, dostrzegł w tym co powstało potencjał do dalszego rozwoju i stworzył nowy oddział firmy mający zająć się produkcją gier, a Jerry'emu powierzył kierownictwo. Celem miało by zbudowanie konsoli bazującej na procesorze F8.^[1]

Konsola była projektowana w tym samym czasie co Atari VCS, lecz została ukończona wcześniej. Została zaprezentowana po raz pierwszy na targach CES w Chicago w 15 lipca 1976 roku, a do sprzedaży trafiła w listopadzie tego samego roku, wyprzedzając Atari VCS, które premierę miało w 1977 roku.^[1]

Pomimo tego, konsola przegrała walkę o rynek z produktem Atari. Za główny powód uznaje się niską jakość gier, których ostatecznie wydano tylko 21, a przedsiębiorstwo Fairchild wycofało się z rynku gier.^[1]