Kia Picanto – samochód osobowy klasy miejskiej produkowany pod południowokoreańską marką Kia od 2003 roku. Od 2017 roku produkowana jest trzecia generacja modelu.

Kia Picanto I

👁 Ilustracja Kia Picanto I przed liftingiem
Inne nazwy	Kia Eko Taxi Kia EuroStar Kia Morning Naza Suria Naza Picanto
Producent	Kia Motors
Zaprezentowany	Sierpień 2003
Okres produkcji	2003–2011
Miejsce produkcji	👁 Korea Południowa Seosan 👁 Malezja Gurun 👁 Wietnam Chu Lai
Poprzednik	Kia Visto
Następca	Kia Picanto II
Dane techniczne
Segment	A
Typy nadwozia	5-drzwiowy hatchback
Skrzynia biegów	5-biegowa manualna 4-biegowa automatyczna
Napęd	przedni
Długość	3535 mm
Szerokość	1595 mm
Wysokość	1480 mm
Rozstaw osi	2370 mm
Masa własna	836–945 kg
Zbiornik paliwa	35 l
Liczba miejsc	5
Test Euro NCAP	👁 4 gwiazdek
Bagażnik	157-868 l
Dane dodatkowe
Pokrewne	Hyundai Atos Hyundai Getz Hyundai i10
Konkurencja	Chevrolet Spark Citroën C1 Fiat Panda Opel Agila Toyota Aygo Volkswagen Fox
👁 Image Multimedia w Wikimedia Commons

👁 Image

👁 Image

👁 Image

👁 Image

Kia Picanto I została zaprezentowana po raz pierwszy w 2003 roku.

Światową premierę pierwszego w dużym zakresie samodzielnie skonstruowanego małego samochodu Kii, która odbyła się na wystawie we Frankfurcie nad Menem, poprzedziła internetowa prezentacja w sierpniu 2003 roku^[1]. Nazwa „Picanto” nawiązuje do hiszpańskich i włoskich słów „picante/piccante”, oznaczających „pikantny”^[2].

Kia Picanto zastąpiła oferowany wyłącznie w Korei Południowej i Indonezji model Visto^[3], tym razem będąc pojazdem zbudowanym z myślą o rynkach globalnych. Samochód zbudowany został w oparciu o płytę podłogową bratniego Hyundaia, współdzieląc ją z większym i dłuższym hatchbackiem Getz^[4]. Charakterystycznymi cechami pierwszej generacji Kii Picanto były krągłe proporcje nadwozia z dużymi, pionowymi lampami.

W 2007 roku Kia Picanto pierwszej generacji przeszła obszerną restylizację nadwozia^[5]. Zmieniony został m.in. przód pojazdu w którym zastosowano nowe, bardziej zaokrąglone reflektory, a także oblejszą atrapę chłodnicy oraz pokrywę silnika i zderzak^[6]. We wnętrzu pojazdu nieznacznie przemodelowano zestaw wskaźników, a do listy wyposażenia podstawowego wprowadzono elektryczne wspomaganie kierownicy^[7]. Zmienił się także kształt wkładów tylnych lamp, które otrzymały wypukłe, okrągłe akcenty.

We wrześniu 2009 roku pojazd przeszedł kolejną restylizację, za który odpowiedzialny był szef działu projektowego marki – Peter Schreyer. Zmianom ponownie poddano przód pojazdu, w którym zastosowano nowy wzór atrapy chłodnicy, ciemne wkłady reflektorów oraz przeprojektowany zderzak. W lusterkach zewnętrznych zamontowane zostały dodatkowe kierunkowskazy^[7]. Modernizacja objęła jedynie oferowany w Korei Południowej i Chile wariant pod nazwą Morning^[8].

Na wewnętrznym rynku Korei Południowej, a także w Chile samochód oferowano pod nazwą Kia Morning^[9]. Na Tajwanie samochód otrzymał z kolei nazwę Kia EuroStar^[10]. Ponadto, na rynku kolumbijskim pojazd oferowano w dodatkowym wariancie opracowanym z myślą o korporacjach taksówkarskich pod nazwą Kia Eko Taxi. W Malezji produkcja pojazdu z myślą o lokalnym rynku była prowadzona przez lokalne przedsiębiorstwo Naza. Początkowo samochód nosił nazwę Naza Suria^[11], a po restylizacji – Naza Picanto^[12].

• Cool
• EX
• LX
• SLX
• Strike
• City
• Family
• Comfort
• Optimum

W zależności od wybranej wersji wyposażeniowej auto mogło być wyposażone m.in. w elektryczne wspomaganie kierownicy, zamek centralny, dwie poduszki powietrzne, podgrzewane fotele, system Isofix, klimatyzację manualną, światła przeciwmgłowe oraz elektryczne sterowanie szyb^[13] i elektryczne sterowanie lusterek.

Silnik	Pojemność skokowa [cm³]	Typ silnika	Moc maksymalna [KM] przy obr./min	Maks. moment obrotowy [Nm] przy obr./min	Przyspieszenie 0–100 km/h [s]	Prędkość maks. [km/h]
Silniki benzynowe:
1.0 GSL	999	R4 SOHC	62/5600	89/3000	15,8	150
1.1 GSL	1086	R4 DOHC	65/5500	99/2800	17,5	145
Silniki wysokoprężne:
1.1 DSL	1120	R3 DOHC	75/4000	155/1900-2750	15,7	163

Kia Picanto II

👁 Ilustracja Kia Picanto II przed liftingiem
Inne nazwy	Kia Eko Taxi Kia Morning
Producent	Kia Motors
Projektant	Peter Schreyer
Zaprezentowany	Styczeń 2011
Okres produkcji	2011–2017
Miejsce produkcji	👁 Korea Południowa Seosan 👁 Malezja Gurun 👁 Tajwan Xinzhu 👁 Wietnam Chu Lai 👁 Algieria Batna 👁 Pakistan Karaczi
Poprzednik	Kia Picanto I
Następca	Kia Picanto III
Dane techniczne
Segment	A
Typy nadwozia	3 i 5-drzwiowy hatchback
Skrzynia biegów	5-biegowa manualna 4-biegowa automatyczna CVT
Napęd	przedni
Długość	3595 mm
Szerokość	1595 mm
Wysokość	1490 mm
Rozstaw osi	2385 mm
Masa własna	840–900 kg
Zbiornik paliwa	35 l
Liczba miejsc	5
Test Euro NCAP	👁 5 gwiazdek
Bagażnik	200-918 l
Ładowność	495 kg
Dane dodatkowe
Pokrewne	Hyundai i10 Kia Ray
Konkurencja	Chevrolet Spark Fiat Panda Renault Twingo Škoda Citigo Toyota Aygo Volkswagen up!
👁 Image Multimedia w Wikimedia Commons

👁 Image

👁 Image

👁 Image

👁 Image

👁 Image

Kia Picanto II została zaprezentowana po raz pierwszy w 2011 roku.

Druga generacja Picanto przeszła obszerną metamorfozę w stosunku do poprzednika, od podstaw powstając według nowego języka stylistycznego Kii opracowanego przez Petera Schreyera^[14]. Samochód zyskał bardziej dynamiczne proporcje, z dużymi, wysoko umieszczonymi reflektorami o obłym kształcie, a także zadartą ku górze linii nadwozia i szeroko rozstawionymi lampami tylnymi. W kabinie pasażerskiej charakterystycznym akcentem stała się dwuramienna kierownica z motywem tygrysiego nosa, wprost nawiązując do wyglądu atrapy chłodnicy^[15].

Pod kątem przestronności nadwozia, samochód stał się obszerniejszy dzięki większemu rozstawowi osi^[16]. Początkowo gama nadwoziowa składała się wyłącznie z 5-drzwiowego hatchbacka, z kolei podczas Geneva Motor Show w 2011 roku przedstawiono także wariant 3-drzwiowy charakteryzujący się bardziej zadartą ku górze linią szyb i innym wzorem zderzaków^[17]. Ponadto, pojazd odróżniała też większa atrapa chłodnicy oraz jaśniejsze wkłady reflektorów ze zmienionym układem soczewek.

W marcu 2015 roku podczas targów motoryzacyjnych w Genewie zaprezentowana została wersja po liftingu. Zmieniony został m.in. wygląd przednich zderzaków, atrapa chłodnicy, a także delikatnie wykończenie wnętrza pojazdu^[18].

Podobnie jak poprzednik, w Korei Południowej^[19] oraz Chile^[20] samochód był oferowany pod nazwą Kia Morning. Ponadto, ofertę w Kolumbii ponownie uzupełnił wariant opracowany dla taksówkarzy pod nazwą Kia Eko Taxi^[21].

• EX
• LX
• SE
• Si
• M
• L
• XL

Standardowe wyposażenie podstawowej wersji M obejmuje m.in. 6 poduszek powietrznych, elektryczne wspomaganie kierownicy, system ABS oraz BAS, światła do jazdy dziennej, zamek centralny z pilotem oraz komputer pokładowy.

Bogatsza wersja L dodatkowo wyposażona została m.in. w podgrzewanie i elektryczne sterowanie lusterek, elektryczne sterowanie szyb oraz radio CD/MP3. Najbogatsza wersja XL dodatkowo obejmowała m.in. wykonane w technologii LED światła do jazdy dziennej, światła przeciwmgłowe, wielofunkcyjną kierownicę, klimatyzację manualną oraz chromowane dodatki wykończeniowe^[22].

• R3 1.0l MPI
• R3 1.0l LPGi
• R3 1.0l FFV
• R4 1.2l MPI

Kia Picanto III

👁 Ilustracja Kia Picanto III przed liftingiem
Inne nazwy	Kia Grand Eko Taxi Kia Morning Kia X-Line
Producent	Kia
Projektant	Peter Schreyer
Zaprezentowany	Styczeń 2017
Okres produkcji	od 2017
Miejsce produkcji	👁 Korea Południowa Seosan 👁 Malezja Gurun 👁 Algieria Batna 👁 Rosja Królewiec
Poprzednik	Kia Picanto II
Dane techniczne
Segment	A
Typy nadwozia	5-drzwiowy hatchback
Skrzynia biegów	5-biegowa manualna 4-biegowa automatyczna
Napęd	przedni
Długość	3595 mm
Szerokość	1595 mm
Wysokość	1485 mm
Rozstaw osi	2400 mm
Masa własna	860–884 kg
Zbiornik paliwa	35 l
Liczba miejsc	5
Test Euro NCAP	👁 3 gwiazdek
Bagażnik	255-1010 l[23]
Dane dodatkowe
Pokrewne	Hyundai i10
Konkurencja	Citroën C1 Fiat Panda Opel Karl Renault Twingo Toyota Aygo Volkswagen up!
👁 Image Multimedia w Wikimedia Commons

👁 Image

👁 Image

👁 Image

👁 Image

👁 Image

Kia Picanto III została zaprezentowana po raz pierwszy w 2017 roku.

Podobnie jak debiutująca kilka tygodni wcześniej kolejna generacja większej Rio, kolejne wcielenie Kii Picanto przyjęło ewolucyjny zakres zmian w stosunku do poprzednika^[24]. Samochód zyskał bardziej agresywną stylizację i łagodniej ukształtowaną bryłę nadwozia. Pas przedni przyozdobił ponownie duży wlot powietrza w zderzaku, z kolei atrapa chłodnicy stała się węższa.

Samochód został opracowany w ramach kooperacji dwóch biur projektowych Kii w południowokoreańskim Namyang oraz niemieckim Frankfurcie nad Menem^[25]. Wykorzystano nową płytę podłogową, która otrzymała o 15 mm zwiększony rozstaw osi^[26].

W 2017 roku podczas targów motoryzacyjnych we Frankfurcie zaprezentowana została uterenowiona wersja X-Line. W stosunku do normalnej wersji pojazdu podniesiony został o 15 mm prześwit oraz zamontowane zostały specjalne zderzaki i nadkola^[27]. Na rynku kolumbijskim wariant ten oferowany jest jako odrębny model w gamie, nosząc nazwę Kia X-Line^[28].

W czerwcu 2020 roku Kia Picanto trzeciej generacji przeszła kosmetyczną restylizację nadwozia. Samochód otrzymał przeprojektowany wzór przedniego oraz tylnego zderzaka, a także odświeżone wkłady reflektorów oraz lamp tylnych. W kabinie pasażerskiej zamontowano z kolei większy wyświetlacz zaktualizowanego systemu multimedialnego^[29].

3 lata później, w czerwcu 2023 roku, Picanto trzeciej generacji przeszło znacznie obszerniejszą niż poprzednio drugą modernizację upodabniającą samochód do nowej generacji języka stylistycznego firmy autorstwa Karima Habiba. Wzorem wdrażającego tę estetykę modelu EV9^[30], pas przedni zyskał większy dolny wlot powietrza i charakterystyczne, dwuramienne reflektory w kształcie bumerangu wykonane w technologii LED. Poza przeprojektowanymi zderzakami, zmiany objęły także tylną część nadwozia, gdzie lampy stały się smuklejsze i objęły także klapę bagażnika, przez którą pobiegła odblaskowa blenda^[30]. W kabinie pasażerskiej jako standard zastosowano większy, 8-calowy ekeran dotykowy systemu multimedialnego, a analogowe wskaźniki zastąpiono wyłącznie 4,2-calowym ekranem. Producent wyposażył zmodernizowane Picanto także w bogatszy pakiet systemów bezpieczeńtwa^[31].

Wzorem poprzedników, trzecia generacja Picanto w Korei Południowej^[32] oraz Chile^[33] nosi nazwę Kia Morning. Ponadto, wariant dla odbiorców taksówkarskich w Kolumbii standardowo malowany na żółto przyjął nazwę Kia Grand Eko Taxi^[34].

• M
• L
• S
• GT-Line
• GT-Line S
• X-Line

Standardowe wyposażenie podstawowej wersji M pojazdu obejmuje m.in. 6 poduszek powietrznych, system ABS i ESC, elektryczne sterowanie szyb, zamek centralny z pilotem, klimatyzację manualną, radio CD/MP3, wielofunkcyjną kierownicę, port AUX i USB oraz Bluetooth.

Bogatsza wersja L obejmuje dodatkowo m.in. klimatyzacje automatyczną, 7-calowy kolorowy ekran dotykowy systemu multimedialnego z kamerą cofania oraz 6-głośnikami, przednie reflektory i światła przeciwmgłowe typu projekcyjnego, światła do jazdy dziennej wykonane w technologii LED, podgrzewanie oraz elektryczne sterowanie lusterek. Najbogatsza wersja GT Line i X-Line dodatkowo wyposażona została m.in. w wyposażone w kierunkowskazy lusterka zewnętrzne składane elektrycznie, podgrzewane koło kierownicy oraz przednie fotele, skórzaną tapicerkę oraz czujniki cofania.

Opcjonalnie auto doposażyć można m.in. w system aktywnego wspomagania jazdy (AEB), system nawigacji satelitarnej oraz system bezkluczykowy^[35].

• R3 1.0l MPI 67 KM
• R4 1.2l MPI 84 KM
• R3 1.0l T-GDI 100 KM

Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Kia_Picanto&oldid=79380636#Trzecia_generacja”