Konduktancja, przewodność elektryczna czynna^[1] – miara podatności elementu na przepływ prądu elektrycznego, odwrotność rezystancji.

Jednostką konduktancji w układzie SI jest simens (S).

Dla znanych wymiarów geometrycznych przewodnika i konduktywności materiału (miary podatności materiału na przepływ prądu), z jakiego został wykonany, jego konduktancję określa wzór:

👁 {\displaystyle G=\sigma {\frac {S}{l}},}

gdzie:

• 👁 {\displaystyle l}
  – długość przewodnika,
• 👁 {\displaystyle S}
  – pole przekroju poprzecznego elementu,
• 👁 {\displaystyle \sigma }
  (sigma) – konduktywność (przewodność elektryczna właściwa) materiału.

Powyższy wzór określony jest tylko dla układów makroskopowych. W przypadku układów mezoskopowych wielkość ta wyraża się inaczej. Dla idealnego drutu kwantowego wyraża się ona wzorem:

👁 {\displaystyle G={\frac {2e^{2}}{h}}N,}

gdzie:

• 👁 {\displaystyle e}
  – ładunek elementarny,
• 👁 {\displaystyle h}
  – stała Plancka,
• 👁 {\displaystyle N}
  – liczba otwartych kanałów.

W tym przypadku nie ma zależności wprost od geometrii układu, jedynie od liczby otwartych kanałów przewodności. Liczba ta z kolei zależy skokowo od rozmiarów poprzecznych przewodnika. Teorię opisującą to zjawisko podał Rolf Landauer (w roku 1957).

• przewodnictwo elektryczne