Propafenon – wielofunkcyjny organiczny związek chemiczny. Jest stosowany jako lek antyarytmiczny; według klasyfikacji Vaughana Williamsa należy do grupy Ic. Jest związkiem chiralnym, produkt farmaceutyczny jest mieszaniną racemiczną obu enancjomerów^[1].

Działa stabilizująco na błony komórkowe. Ma właściwość hamowania szybkiego prądu sodowego i zwalniania fazy 0 potencjału czynnościowego, czyli fazę depolaryzacji. Dzięki temu znacznie wydłuża przewodzenie. Nieznacznie wydłuża okres refrakcji, nie wpływając na czas trwania potencjału czynnościowego.

Podwyższa próg pobudliwości i dzięki temu hamuje powstawanie pobudzeń w obrębie przedsionków i komór.

W elektrokardiogramie można stwierdzić wydłużenie odstępu PQ i poszerzenie zespołu QRS.

Działa inotropowo ujemnie.

Wykazuje słabe działanie β-adrenolityczne i w dużych dawkach również blokuje kanały wapniowe.

Wykazuje działanie miejscowo znieczulające.

Stosowany w leczeniu doraźnym i przewlekłym nadkomorowych zaburzeń rytmu. Zwłaszcza stanów z migotaniem przedsionków, z wyłączeniem pacjentów z chorobą organiczną serca lub niewydolnością prawokomorową krążenia.

Niewydolność serca, wstrząs kardiogenny są przeciwwskazaniami do stosowania propafenonu. Nie należy go również stosować u chorych z zaburzeniami przewodzenia przedsionkowego, blokiem przedsionkowo-komorowym II° lub III°, blok odnóg pęczka Hissa (LBBB, RBBB) lub zaburzenia czynności węzła zatokowego u osób bez czynnego stymulatora serca.

Zaburzenia odstępu PQ również stanowią przeciwwskazanie do stosowania leku.

Stosowanie leku w POCHP i chorobach organicznych serca wiąże się z dużym ryzykiem i jest przeciwwskazane, tak samo jak u pacjentów z istotnym niedociśnieniem.

Najczęściej jest stosowany doustnie w kilku dawkach po 150 mg.

Podczas stosowania propafenonu mogą wystąpić: bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcze i migotanie komór. U osób w podeszłym wieku może wywołać ortostatyczne spadki ciśnienia, bóle i zawroty głowy, nieostre widzenie, lęk, zaburzenia psychiczne, zaburzenia snu.

• Polfenon
• Rytmonorm
• Tonicard

• Farmakologia. Wojciech Kostowski (red.).