Hogan had al op haar veertiende groot talent, maar zij was ook heetgebakerd en grof-in-de-mond. Dat kwam haar wel eens op een diskwalificatie te staan.^[7][9]

Hogan speelde al als veertienjarige op toernooien voor volwassenen. Zo bereikte zij in januari 1964 de finale van het Los Angeles Metropolitan-kampioenschap – zij verloor de eindstrijd van landgenote Joan Johnson.^[10] Later dat jaar won zij haar eerste bekende titel, op het San Diego Metropolitan-toernooi waar zij Valerie Ziegenfuss in de finale versloeg.^[11] In 1965 nam zij revanche op Johnson tijdens de finale van het West Hollywood-kampioenschap.^[12] Enkele maanden later won zij een finale van Dorothy Bundy-Cheney, op het La Jolla Summer Tournament,^[13] wat zij een jaar later herhaalde.^[14]

In de periode 1967–1977 nam Hogan jaarlijks deel aan Wimbledon – in 1968 bereikte zij daar de vierde ronde. In de maanden mei/juni/juli verbleef zij dan in Engeland, waar zij aan diverse toernooien deelnam en ook vaak de finale bereikte.

Haar beste jaren waren 1969 en 1970, toen zij op de ranglijst van Amerikaanse speelsters de vijfde plaats bereikte.^[5][6] In die periode bereikte zij negen finales, waarvan zij er twee won.

Haar beste resultaat op de grandslamtoernooien is het bereiken van de kwartfinale, op Wimbledon 1972. Haar mooiste overwinning is die op Martina Navrátilová, tijdens de derde ronde van Wimbledon 1973.^[15] Haar hoogst bekende notering op de WTA-ranglijst is de 68e plaats, die zij bereikte in december 1976.^[16]

Hogan behaalde in het dubbelspel betere resultaten dan in het enkelspel. Twee weken voor haar veertiende verjaardag bereikte zij al een finale, op het US Hardcourt-toernooi in La Jolla, samen met landgenote Tory Fretz. Bijna een jaar later, in oktober 1964, won zij haar eerste bekende titel, op het San Diego Metropolitan-toernooi waar zij ook al de enkelspeltitel had gewonnen – samen met land­genote Vicky Rogers versloeg zij nogmaals haar enkelspel-opponente Valerie Ziegenfuss (die werd geflankeerd door Robyn? Berry).^[11]

Partners met wie zij veel finales bereikte, waren Peggy Michel (tienmaal in 1966–1970), Sharon Walsh (tienmaal in 1970–1974) en Greer Stevens (driemaal in 1975). In totaal won zij zeker zestien titels.

Haar beste resultaat op de grandslamtoernooien is het bereiken van de finale, op Wimbledon 1969, samen met landgenote Peggy Michel.

In de periode 1971–1973 maakte Hogan deel uit van het Amerikaanse Fed Cup-team – zij vergaarde daar een winst/verlies-balans van 7–4.

Bij de Wightman Cup vertegenwoordigde zij de Verenigde Staten tweemaal: in 1972 (winst met 5–2) en in 1973 (eveneens winst met 5–2).