Carro Armato M11/39 – włoski czołg lekki z okresu II wojny światowej, który w momencie rozpoczęcia konfliktu był już konstrukcją przestarzałą.

Pod koniec lat 30. XX wieku podstawowym czołgiem armii włoskiej był Fiat 3000. Był to czołg przestarzały, skonstruowany tuż po zakończeniu I wojny światowej. W 1937 roku powstał prototyp nowego czołgu lekkiego, następcy Fiata 3000. Był on wzorowany na brytyjskim czołgu Vickers E. Prototyp został uzbrojony w armatę 37 mm zamontowaną w kadłubie i 2 karabiny maszynowe Breda Mod. 38 kalibru 8 mm w wieży. Pancerz nitowany. Czołg nie był wyposażony w radio. W 1938 roku powstał zmodyfikowany prototyp mający osiem kół jezdnych (w pierwszym prototypie było ich sześć). Według założeń, miał być to główny czołg dywizji pancernych, każdy z batalionów miał być wyposażony w 31 czołgów tego typu.

70 egzemplarzy M11/39 zostało wysłanych do Afryki, po raz pierwszy wzięły udział w akcji bojowej 5 sierpnia 1940 roku w bitwie pod Sidi Azeis. Pięć czołgów tego typu zostało zdobytych przez australijską 6 Dywizję Piechoty i zostały one użyte przeciwko wojskom włoskim pod Tobrukiem w styczniu 1941 roku.

• Jacek Solarz, Janusz Ledwoch: Czołgi włoskie 1939-1943. Warszawa: Wydawnictwo Militaria, 1995. ISBN 83-86209-29-1.

• Italy’s Carro Armato M11/39 medium tank [online], wwiivehicles.com [zarchiwizowane z adresu 2012-05-14] (ang.).
• Italian Light Tanks and Tankettes [online] [zarchiwizowane z adresu 2005-02-09] (ang.).