VOOZH about

URL: https://gl.wikipedia.org/wiki/Galactosa

⇱ Galactosa - Wikipedia, a enciclopedia libre


Saltar ao contido
Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Galactosa
👁 Image
👁 Image
👁 Image
Identificadores
Número CAS 59-23-4
PubChem 439357
ChemSpider 388480
UNII X2RN3Q8DNE
KEGG D04291
MeSH Galactose
ChEBI CHEBI:28061
ChEMBL CHEMBL300520
Código ATC V04CE01,
ATC V08 DA02 (micropartículas)
Imaxes 3D Jmol Image 1
  • O[C@H]1[C@@H](O)[C@H](O[C@H](O)[C@@H]1O)CO

  • InChI=1S/C6H12O6/c7-1-2-3(8)4(9)5(10)6(11)12-2/h2-11H,1H2/t2−,3+,4+,5−,6+/m1/s1
    Key: WQZGKKKJIJFFOK-PHYPRBDBSA-N


    InChI=1/C6H12O6/c7-1-2-3(8)4(9)5(10)6(11)12-2/h2-11H,1H2/t2−,3+,4+,5−,6+/m1/s1
    Key: WQZGKKKJIJFFOK-PHYPRBDBBU

Propiedades
Fórmula molecular C6H12O6
Masa molecular 180,156 g mol−1
Densidade 1,723 g/cm3
Punto de fusión 167°C
Solubilidade en auga 683,0 g/L
Perigosidade
NFPA 704
1
2
0

Se non se indica outra cousa, os datos están tomados en condicións estándar de 25°C e 100kPa.

A galactosa é un monosacárido formado por seis átomos de carbono (é dicir, unha hexosa), que se converte en glicosa no fígado como achega enerxética. Ademais forma parte dos glicolípidos e glicoproteínas das membranas celulares das células, sobre todo das neuronas.

Dende o punto de vista químico é unha aldosa pois o seu grupo químico funcional é un aldehido (CHO) localizado no carbono 1. Por outra parte, ao igual que a glicosa, a galactosa é unha piranosa xa que teoricamente pode derivarse do anel de seis lados formado por 5 átomos de carbono e 1 de osíxeno, chamado pirano.

Síntese da galactosa

[editar | editar a fonte]
Artigo principal: Síntese de galactosa.
👁 D-galactosa
D-galactosa

A galactosa é sintetizada polas glándulas mamarias para producir lactosa, que é un disacárido formado pola unión de glicosa e galactosa. Por tanto, a maior achega de galactosa na nutrición provén da inxesta de lactosa do leite.

A síntese da galactosa foi o primeiro descubrimento relevante que realizou o médico e bioquímico arxentino, e logo Premio Nobel de Química, Luis Federico Leloir. O descubrimento, realizado en 1947, baseouse nun problema formulado polo biólogo Rawell Caputo no tecido da glándula mamaria.