La prononciacion qu'ei [ha'jet aw'bin]. Las fòrmas ancianas que son Faiet cap a 1110, Faiet qui est in Silvester cap a 1110, Fayet-Aubii au sègle XIIIau, Fagetum Albinum, en latin, en 1356, Faget en 1537, Haget Aubin (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) ^[2].

Dauzat qu'explica Hagetaubin per lo latin fagus, «hau, hag, hai, hac», dab lo sufixe collectiu -etum e Aubin, nom de persona ^[3].

Miquèu Grosclaude qu'accèpta l'explicacion de Dauzat per Haget-, «ahorèst de hais», mès l'Aubin qu'ei lo nom de l'arriu ^[2].

Mascoeta qu'ei un quartièr de Hagetaubin.

La prononciacion qu'ei [mas'kwetɔ]. Las fòrmas ancianas que son Mascoeta en 1376, Mascoeto en 1504, Masquoeto en 1538, Mascoette (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) ^[4].

Segon Miquèu Grosclaude, lo nom que sembla un diminutiu, mès qu'ei impossible de saber de quin nom. Que cau donc partir deu basco, dab lo sufixe collectiu -eta. *Bascoeta, «lòc on i a bascos», ei pas possible, pr'amor lo sufixe non s'utiliza dab los noms d'òmis. Grosclaude que prepausa (a)metz, «tausin, taudin (Quercus pyrenaica)» + -ko (sufixe diminutiu) + -eta (sufixe collectiu), per un sens globau de «lòc on i a taudins»; lo nom qu'a coneishut l'aferèsi de l'iniciau a- ^[4].